หวง

1017 Words

หลังจากปิดประตูห้องทำงานของธีรัชลง นีรินก็ยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ราวกับร่างกายยังไม่ยอมขยับตามคำสั่งสมอง หัวใจเต้นตุบๆ ทั้งจากความงุนงงและรู้สึกผิดแต่ในเวลาเดียวกันก็มีคำถามผุดขึ้นในหัวเธอทำอะไรผิด? แค่หัวเราะกับคุณภาวัชตอนเดินกลับจากห้องประชุม หรือเพราะเธอเดินมาพร้อมกับเขา “ไม่เข้าใจจริงๆ” เธอบ่นเบาๆ ก่อนจะกลับไปนั่งที่โต๊ะตัวเอง หัวคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว แม้จะพยายามจดจ่อกับงานที่ค้างอยู่ตรงหน้า แต่ทุกการเคลื่อนไหวในห้องถัดไปก็ทำให้เธอเผลอเหลือบตามองทุกครั้ง เสียงกดคีย์บอร์ดที่ดังผิดปกติ เสียงเอกสารถูกปาใส่โต๊ะทุกอย่างล้วนสะท้อนอารมณ์คนในห้องที่ไม่มั่นคงเอาเสียเลย และที่แปลกกว่านั้นคือมันไม่ใช่ครั้งแรก ช่วงหลังๆ นี้ บอสหนุ่มที่เคยนิ่งสุขุม เนี้ยบ และไม่แยแสใคร กลับเริ่มมีท่าทีแปลกประหลาดใส่เธอบ่อยขึ้น บางวันก็เรียกใช้งานถี่ราวกับจะกันเธอไม่ให้ห่างสายตา บางวันก็จ้องเธออยู่นานแต่ไม่พูดอะไร และวันนี้ก็โกรธเธออย่างไม่มีเหตุผล “หรือว่า” นีรินพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะรีบส่ายหน้าแรงๆ “ไม่หรอก เขาคงแค่เครียดเรื่องงานมั้ง” ถึงจะพยายามหาเหตุผลมาปลอบใจ แต่ลึกๆ แล้ว เธอกลับรู้สึกว่ามันไม่ใช่แค่นั้น อีกด้านในห้องทำงานธีรัชนั่งนิ่ง มือยังคงจับปากกาควงเล่นแต่ไม่ได้ขีดอะไรลงบนเอกสารตรงหน้า ภาพนีรินที่ยืนยิ้มให้ภาวัชยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่ไปไหน หัวเราะด้วยเสียงแบบนั้นเขาไม่เคยได้ยินเธอหัวเราะแบบนั้นกับเขาเลยด้วยซ้ำ แล้วทำไมต้องยิ้มให้มันขนาดนั้น หึ ...ก็แค่ยิ้ม แล้วทำไมวะ? เขาสบถในใจ หงุดหงิดที่ตัวเองกำลังรู้สึกเหมือนเป็นเด็กไร้เหตุผลแต่ก็ห้ามไม่ได้จริงๆ มือหนากดกริ่งที่โต๊ะเสียงดัง “คุณนีริน! เข้ามาหน่อย” ไม่ถึงสิบวินาที ประตูเปิดออก “ค่ะ?” เธอถามเสียงเรียบ รักษามารยาทแม้จะยังไม่หายจากความรู้สึกก่อนหน้า เขาสบตาเธอ แล้วเงียบเพราะความตั้งใจเดิมที่แค่จะหาข้ออ้างเรียกเธอเข้ามา มันพังทลายหมด เมื่อใบหน้าคุ้นตาที่เขาคิดถึงทั้งวันยืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง ธีรัชหลุบตาลง กลบความรู้สึกของตัวเอง แล้วแสร้งหยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมา “แฟ้มเมื่อเช้า คุณแน่ใจใช่ไหมว่าเรียงลำดับถูกต้อง” เขาโยนข้ออ้างออกไปมั่วๆ นีรินนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบเรียบๆ “ฉันแน่ใจค่ะ แต่ถ้าคุณไม่มั่นใจ ฉันจะไปตรวจให้อีกครั้งก็ได้” ธีรัชพยักหน้าทั้งที่ไม่ได้ฟังทำไมยิ่งเธอพูดดี เขายิ่งรู้สึกผิดแบบนี้วะ หลังจากนีรินเดินออกจากห้องทำงานไป เธอกลับไปนั่งประจำที่เดิมอย่างเงียบๆ ใจยังรู้สึกวุ่นวายกับคำพูดและสายตาเย็นชานั่นไม่หาย แต่ยังไม่ทันจะได้พักหายใจให้เต็มปอด เสียงเคาะโต๊ะเบาๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าโต๊ะของเธอ “คุณนีรินครับ” เธอเงยหน้าขึ้น ก่อนจะพบกับรอยยิ้มอบอุ่นของ ภาวัช วิศวกรหนุ่มจากฝ่ายโครงการ ผู้มีบุคลิกใจดี พูดจานุ่มนวล และเป็นคนเดียวในบริษัทนี้ที่เธอรู้สึกว่าอยู่ด้วยแล้วไม่ต้องระแวง “มีอะไรหรือเปล่าคะ?” “เอ่อ...ผมแค่เอาเอกสารมาส่งให้ครับ แล้วก็...ว่าจะถามเรื่องมื้อเที่ยง ว่าวันนี้คุณว่างไหม พอจะไปทานข้าวด้วยกันได้หรือเปล่า” เสียงของภาวัชเบาลงเล็กน้อยตอนพูดประโยคสุดท้าย ใบหน้ามีรอยยิ้มเขินๆ อยู่จางๆ นีรินชะงักไปนิด ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ พลางดันแว่นขึ้นจมูก “ถ้าไม่มีอะไรด่วน ฉันว่างค่ะ” เป็นเพียงรอยยิ้มอ่อนโยนธรรมดาๆ และเสียงหัวเราะแผ่วเบา แต่ใครบางคนที่ยืนมองจากประตูห้องกระจกด้านในกลับรู้สึกเหมือนมีบางอย่างพุ่งเข้าอก ธีรัชยืนนิ่งอยู่หลังบานกระจกบานใส ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตาขุ่นจัด ฟางเส้นสุดท้ายขาดสะบั้นลงทันทีที่เห็นเธอยิ้มแบบนั้นให้กับผู้ชายคนอื่น เขาไม่เคยเห็นเธอยิ้มแบบนั้นให้เขาไม่เคยได้ยินเสียงหัวเราะนุ่มๆ แบบนั้น และไม่เคยมีใครหน้าไหนกล้ามา จีบเลขาของเขา ต่อหน้าเขาแบบนี้มาก่อน! มือหนากระชากประตูออกแทบหลุดจากบานพับ ปึง! นีรินกับภาวัชสะดุ้งสุดตัว หันไปตามเสียงทันที “คุณภาวัช” ธีรัชพูดเสียงเข้ม เย็นเฉียบจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง “เรื่องเอกสารส่งแล้วก็กลับไปทำงานของคุณเถอะ ผมไม่อยากให้ใครมาเดินเพ่นพ่านแถวนี้ช่วงเวลางาน” น้ำเสียงนั้นสุภาพแต่แรงกดดันมหาศาลแทบทะลุเพดาน ภาวัชหน้าเจื่อนทันที “อะ…ครับ ผมขอตัวนะครับคุณนีริน” เขารีบถอยไปอย่างรู้สถานการณ์ โดยไม่ลืมส่งสายตาขอโทษให้เธอเล็กๆ ก่อนจะหายไปตามทางเดิน นีรินหันมาสบตากับธีรัช “บอสมีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอถามอย่างระวัง แม้จะรู้ดีว่าตอนนี้อารมณ์ของเขาไม่ปกติเลยสักนิด ธีรัชเดินเข้ามาใกล้ ร่างสูงของเขายืนคร่อมโต๊ะทำงานของเธออย่างไม่อ้อมค้อม “คุณว่างขนาดจะไปกินข้าวกับผู้ชายที่ไหนก็ได้แล้วเหรอ” คำพูดนั้นไม่ใช่คำสั่ง ไม่ใช่คำตำหนิจากเจ้านาย แต่มันคือเสียงหึงหวงที่ปะปนกับความไม่พอใจอย่างรุนแรง นีรินนิ่งอึ้ง “บอสกำลังพูดเรื่องอะไรคะ” ธีรัชก้มลงมาจนหน้าอยู่ห่างจากเธอแค่ไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาคมเข้มของเขาจ้องลึกเข้ามาในแววตาเธอ “ผมพูดถึงคุณ กับผู้ชายคนนั้น” เขาเน้นคำ “คุณเป็นเลขาผมนีริน อย่าให้ผมต้องย้ำว่า คุณยังอยู่ในเวลาทำงาน”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more