กับดักรักยัยเลขาสุดเฉิ่ม

บอสสุดเนี้ยบ

บริษัท "อัครเดชาโฮลดิ้ง" ชั้น 32 ห้องทำงานผู้บริหาร

พื้นที่ทั้งชั้นถูกออกแบบอย่างหรูหราทันสมัย

พื้นไม้สีเข้มขัดเงาสะท้อนแสงไฟจากโคมระย้าสไตล์โมเดิร์นที่ห้อยจากเพดานสูงโปร่ง

หน้าต่างกระจกบานใหญ่ทอดยาวจากพื้นจรดเพดาน เปิดรับแสงธรรมชาติและวิวเมืองกรุงเทพฯ

อย่างเต็มตา โต๊ะทำงานไม้โอ๊คสีเข้มขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง รายล้อมด้วยเอกสาร

แฟ้มข้อมูล และจอคอมพิวเตอร์สามจอเรียงกันอย่างมีระบบ

ผนังด้านหนึ่งตกแต่งด้วยชั้นหนังสือบิวท์อิน บรรจุทั้งหนังสือธุรกิจ ของตกแต่งจากต่างประเทศ

และรางวัลมากมายที่การันตีความสำเร็จของเจ้าของห้อง ใกล้มุมนั่งเล่น มีโซฟาหนังแท้สีดำเข้มจัดเข้ามุม

พร้อมโต๊ะกาแฟวางนิตยสารเล่มใหม่ประจำเดือนเรียงเป็นระเบียบ

มุมห้องด้านในสุดคือประตูไม้บานเลื่อน ที่เชื่อมต่อไปยังห้องพักผ่อนส่วนตัวของผู้บริหาร

ซึ่งไม่ใช่ทุกคนจะได้มีโอกาสก้าวเข้าไปด้านใน

ใกล้กับโถงทางเข้า มีโต๊ะทำงานของนีรินตั้งอยู่นอกห้องบอส ติดกับผนังกระจกฝ้าเพื่อคงความเป็นส่วนตัว

แต่ยังมองเห็นความเคลื่อนไหวภายในห้องได้บางส่วน โต๊ะของเธอถูกจัดอย่างเรียบร้อย

เอกสารจัดหมวดหมู่ชัดเจน คอมพิวเตอร์ โน้ตบุ๊ก และปากกาทุกด้ามวางเรียงอย่างพิถีพิถัน

ราวกับเธอให้ความสำคัญกับทุกรายละเอียดเล็กน้อยในการทำงาน

ข้างๆ กันนั้นคือ มุมครัวเล็กของบริษัท ที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวสะอาด พื้นปูด้วยกระเบื้องลายหินอ่อน

พร้อมเครื่องชงกาแฟสุดไฮเทคและอุปกรณ์ครบครันสำหรับให้เลขาอย่างนีรินใช้เตรียมกาแฟให้บอสสุดหล่อของเธอทุกเช้า...

และบางทีอาจมากกว่านั้นในระหว่างวัน

นีริน รัตนเศรษฐกุล วุฒิปริญญาโทจากอังกฤษ เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง

ประสบการณ์ทำงานระดับอินเตอร์ แต่กลับสมัครเข้ามาเป็น "เลขาส่วนตัว"

ของบริษัทยักษ์ใหญ่ ทั้งที่คุณสมบัติเกินกว่าตำแหน่งนี้ไปไกล

"คุณนีริน! แล้วกาแฟของผมล่ะ"

เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของ ธีรัช อัครเดชากุล ผู้บริหารหนุ่มรูปหล่อผู้ขึ้นชื่อว่าเจ้าชู้ประจำบริษัท

กระแทกออกมาจากประตูไม้สักบานใหญ่ของห้องทำงานสุดหรู

เสียงนั้นดังพอจะทำให้หัวใจของ นีริน เลขาส่วนตัวของเขากระตุกวูบ มือที่กำลังพิมพ์เอกสารอยู่นิ่งค้างไปชั่วขณะ

"อะ...เอ่อ! ขะ ขอโทษค่ะ! เดี๋ยวฉันไปจัดให้เดี๋ยวนี้ค่ะ!"

เธอรีบลุกจากโต๊ะทำงานแทบจะในทันที กวาดเอาถาดวางแก้วติดมือไปด้วย ก่อนจะก้าวฉับๆ

ตรงไปยังห้องครัวเล็กที่อยู่ถัดไปไม่ไกลนัก

แว่นสายตาทรงหนาเลื่อนลงมาจากสันจมูกเล็กน้อย เธอรีบดันขึ้นไปให้เข้าที่อย่างเคยชิน

พร้อมถอนหายใจเบาๆ กับความเปิ่นของตัวเอง

ภายในห้องทำงานกว้าง ธีรัชทอดสายตาตามหลังเลขาคนเก่งที่รีบจ้ำเดินหนีเขาไป

เขาแค่นหัวเราะในลำคอพลางเอนตัวพิงเก้าอี้หนังราคาแพง มือข้างหนึ่งยกขึ้นคลายเนกไท

ส่วนอีกข้างเคาะนิ้วลงบนโต๊ะทำงานอย่างรำคาญปนหงุดหงิด

ยัยเฉิ่ม.....เขาไม่เคยเข้าใจเลย ว่าผู้หญิงสมัยนี้จะแต่งตัวเชยไปเพื่ออะไร เสื้อแขนยาวติดกระดุมจนสุดคอ

ผมก็มัดรวบตึงราวกับครูฝ่ายปกครอง ไหนจะแว่นหนาเตอะที่แทบจะปิดครึ่งหน้าอีก

ถ้าไม่ใช่เพราะเธอทำงานดี ไม่มีหลุด ไม่มีพลาด เขาคงไล่ออกไปนานแล้ว

แต่ก็ไม่รู้ทำไม ช่วงนี้ เขากลับหงุดหงิดแปลกๆ ทุกทีที่เธอไม่อยู่ในสายตา

เขาคิดว่าตัวเองคงบ้าไปแล้วจริงๆ

บ้ากับความรู้สึกแปลกประหลาดที่เริ่มก่อร่างขึ้นมาเงียบๆ ในใจ

เพราะถ้าไม่บ้าทำไมเขาถึงเริ่มชินกับเสียงรองเท้าคู่นั้นที่เดินไปเดินมาอยู่นอกห้อง

ทำไมถึงรอฟังเสียงเคาะประตูเบาๆ กับถ้วยกาแฟกลิ่นหอมเดิมทุกเช้า

แล้วทำไม ถึงไม่ชอบใจเลยแม้แต่น้อย ตอนที่เมื่อวานเธอลางานเพราะไข้ขึ้นแค่หนึ่งวัน

ธีรัชเคาะนิ้วลงบนโต๊ะต่ออีกสองสามครั้ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาแรงๆ ราวกับอยากสลัดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดทิ้งไป

“บ้าจริง”

เขาสบถกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

แล้วเดินตรงไปยังผนังกระจกที่มองเห็นโต๊ะทำงานของเลขาส่วนตัวได้ถนัดตา

เธอกำลังยืนชงกาแฟอยู่ในครัวเล็ก ผ้ากันเปื้อนผืนเล็กสีครีมพันไว้รอบเอวอย่างเรียบร้อย

ผมมวยตึงๆ นั่นยังคงอยู่ที่เดิม ขยับไปตามจังหวะที่เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นเปิดตู้หยิบของ

เผยให้เห็นลำคอระหงขาวสะอาดที่เขาเพิ่งสังเกตเป็นครั้งแรกว่า

มันดูละมุนกว่าที่คิดไว้เยอะเลย

ธีรัชเบือนหน้าหนีแทบจะทันที ราวกับกลัวตัวเองจะคิดอะไรแปลกๆ ขึ้นมาอีก

"เฮอะ…คนอย่างฉันจะไปสนใจยัยเฉิ่มงั้นเหรอวะ"

เขาหัวเราะเยาะตัวเองเบาๆ ก่อนเดินกลับไปที่โต๊ะ ล้มตัวนั่งลงอย่างไม่สบอารมณ์

แต่เพียงไม่ถึงนาที เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบาๆ ตามด้วยประโยคคุ้นหู

"กาแฟได้แล้วค่ะ บอส"

ธีรัชเชิดหน้าขึ้นทันที ราวกับเสียงของเธอเป็นสัญญาณอะไรบางอย่างที่เขารออยู่โดยไม่รู้ตัว

"เข้ามา"

เขาตอบสั้นๆ พร้อมกับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อีกครั้ง ดวงตาคมสบกับประตูที่กำลังถูกเปิดออกอย่างช้าๆ

กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยมาแตะจมูกตามมาด้วยร่างเล็กในชุดเรียบร้อยสุดขีดที่เดินเข้ามาวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะเขาอย่างเคยชิน

"ขอโทษนะคะที่ช้าไปหน่อย"

เธอกล่าวพลางเงยหน้ามองเขานิดเดียว ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำท่าจะผละออกไปทันที

แต่ไม่รู้เพราะอะไร มือหนาของธีรัชกลับยื่นออกไปคว้าข้อมือของเธอไว้ก่อนจะทันได้หมุนตัวกลับ

"นีริน"

เสียงเขาทุ้มลงจนน่าประหลาด ดวงตาคู่นั้นมองสบกับเธอตรงๆ อย่างที่เขาไม่เคยทำมาก่อน

"คะ?" เธอเลิกคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจปนประหม่า

ธีรัชนิ่งไปครู่หนึ่ง ปล่อยให้ความเงียบชั่ววินาทีค้างคาอยู่ในอากาศ

เขาไม่แน่ใจว่าเธอรู้ไหม ว่าหัวใจของเขากำลังเต้นแรงอย่างไร้เหตุผล

"กาแฟคุณหอมขึ้นทุกวันเลยนะ"

เขาพูดออกมาในที่สุด น้ำเสียงนั้นไม่ได้ประชด ไม่ได้ดุ และไม่ใช่คำสั่ง

มันฟังดูแทบจะคล้ายคำชม นีรินชะงักไปอย่างชัดเจน แก้มเธอขึ้นสีระเรื่อทันทีอย่างห้ามไม่อยู่

แต่ก็พยายามก้มหน้าหลบตา ก่อนจะตอบกลับเบาๆ

"ขะ...ขอบคุณค่ะ ฉันจะพยายามทำให้ดีขึ้นเรื่อยๆ นะคะ"

แล้วเธอก็รีบก้มศีรษะเบาๆ ผละตัวออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

เหลือเพียงธีรัชที่ยังนั่งนิ่งอยู่กับความรู้สึกบางอย่างที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นช้าๆ ในใจของเขา

บางอย่างที่ไม่ควรเกิดขึ้น

แต่ก็กำลังเกิดขึ้นแล้ว อย่างเงียบงัน