กับดักรักยัยเลขาสุดเฉิ่ม

นีรินอะแฟนบอส

หลังมื้อค่ำ

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ มื้อนี้อร่อยมากเลย”

นีรินพูดพลางวางช้อนลง ยิ้มบางๆ ด้วยความเกรงใจ

“ดีแล้วที่รินกินเยอะๆ พี่เห็นรินเครียดจนแทบไม่ได้แตะข้าวมาทั้งวัน”

ธีรัชเก็บจานไปล้างโดยไม่พูดอะไรต่อมากนัก เธอเดินตามไปช่วย แต่เขายกมือห้าม

“รินไม่ต้องทำ เดี๋ยวพี่จัดการเอง”

“งั้นรินขอชงโกโก้ร้อนให้พี่แทนแล้วกันค่ะ ถือว่าตอบแทน”

ธีรัชหันมามองเธอ ยิ้มมุมปาก “ตกลงครับ”

เสียงเครื่องต้มน้ำดังคลอเบาๆ กลิ่นโกโก้อุ่นๆ ลอยในอากาศ พร้อมเสียงหัวเราะเล็กๆ ที่ดัง

ขึ้นระหว่างบทสนทนาเล็กน้อย ระหว่างเจ้านายกับลูกน้องที่เหมือนกำลังเริ่มต้นความสัมพันธ์ใหม่แบบที่ไม่มีคำจำกัดความ

ต่อมา ขณะที่นีรินกำลังจะกลับเข้าห้อง

“พี่แซน” เธอเรียกเขาก่อนจะเดินเข้าไปยืนหน้าประตู

“หืม?”

เธอลังเลชั่วครู่ก่อนพูดเบาๆ “คืนนี้ริน ขอบคุณนะคะ”

ธีรัชไม่พูดอะไร เขาแค่ยิ้มบาง แล้วเอื้อมมือไปลูบผมเธอเบาๆ ด้วยนิสัยที่เหมือนจะกลายเป็นธรรมดาไปแล้ว

“นอนหลับฝันดีนะครับ”

ณ ชั้นสำนักงานของธีรัช เช้าวันจันทร์ บรรยากาศในออฟฟิศวันนี้คึกคักกว่าปกติเล็กน้อย เพราะมีพนักงานฝ่ายการตลาดจาก

สำนักงานใหญ่เข้ามาเยี่ยมชมการทำงานร่วมกับทีมบริหารที่นี่

ธีรัชกำลังยืนประชุม กับหัวหน้าฝ่าย พร้อมกับนีรินที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เขาในฐานะเลขานุการคนสนิท

ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น จนกระทั่ง

“เอ่อ...คุณธีรัชครับ เอกสารที่ผมส่งไปเมื่อเช้ายังมีบางจุดที่ขาดอยู่นิดหน่อยครับ” ผู้ช่วยหนุ่มพูดขึ้นพลางยื่นแฟ้มกลับมา

ธีรัชพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยเรียกคนข้างตัวอย่างเคยชิน

“ริน เดี๋ยวพี่”

เสียงของเขาขาดหายไปชั่ววินาทีทั้งห้องประชุมเงียบกริบ

ธีรัชชะงักกึก ก่อนจะกระแอมเบาๆ แล้วเปลี่ยนคำพูดทันทีอย่างพยายามไม่ใส่ใจ

“ริน...เดี๋ยวช่วยตรวจจุดที่ขาดแล้วส่งกลับไปให้อีกทีนะ”

แต่ไม่ทันแล้วสายตาหลายคู่หันมามองอย่างจับสังเกต โดยเฉพาะกลุ่มสาวๆ ฝ่ายบัญชีที่หันมากระซิบกระซาบกันเบาๆ

“เมื่อกี้เรียกตัวเองว่าพี่ใช่ไหมอะ”

“แหมมม คุณนีรินบอสเรียกแทนตัวเองว่าพี่เหรอคะ!”

“อย่าบอกนะว่าคุณนีรินอะแฟนบอส”

นีรินหน้าแดงขึ้นมาทันที พยายามทำเป็นก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ

ธีรัชเหลือบมองเธอนิดหนึ่ง เห็นว่าเธอกำลังพยายามตั้งใจทำงาน เขาเลยไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกนอกจากยิ้มนิดๆ มุมปาก

ก่อนจะหันกลับไปพูดกับทุกคนด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบตามสไตล์ ของเขา

“โฟกัสกับงานก่อนนะครับทุกคน”

แต่…รอยยิ้มจางๆ กับคำว่า "พี่" ที่หลุดออกมานั้น มันไม่ได้จางหายไปจากบรรยากาศเลย

กลับกลายเป็นข่าวลือเล็กๆ ที่เริ่มแทรกซึมไปทั่วออฟฟิศในบ่ายวันนั้น

ช่วงพักเที่ยง ห้องทำงานธีรัชหลังการประชุมจบลง นีรินกำลังจัดเอกสารเข้าที่ เธอไม่กล้ามองหน้าใครระหว่างเดินกลับขึ้นมาที่ห้องบอส

โดยเฉพาะสายตาแปลกๆ จากพนักงานบางคนที่ดูเหมือนเริ่มตั้งข้อสังเกตได้แล้ว

“นั่งก่อนสิ”

เสียงเรียบๆ ดังขึ้นเบาๆ จากปลายโต๊ะ ธีรัชนั่งพิงพนักเก้าอี้ มือยังคงวางแฟ้มงานอยู่บนโต๊ะ

เขามองเธอด้วยสายตาสงบนิ่งอย่างเคย แต่แววตานั้นมีประกายซ่อนอยู่เล็กๆ เหมือนคนรู้ตัวว่าทำพลาดแบบน่ารักๆ

นีรินค่อยๆ นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม พยายามทำตัวให้ปกติที่สุด

“เมื่อเช้า…ทำไมเผลอเรียกตัวเองว่า ‘พี่’ ต่อหน้าคนอื่นคะ”

เธอพูดเสียงเบา พยายามยิ้มกลบความเขิน แต่ดวงหน้าแดงๆ ก็ฟ้องชัดเจนว่าเธอไม่สามารถปิดอาการได้เลย

ธีรัชยิ้มมุมปากนิดๆ ก่อนจะเอียงตัวไปพิงแขนบนพนักเก้าอี้ แล้วมองเธอด้วยสายตาอบอุ่นปนขำ

“อืมเผลอจริงๆ”

เขาพูดแค่นั้น ก่อนจะหยุดไปครู่หนึ่งแล้วเสริมเบาๆ

“แต่พี่ก็เรียกแบบนี้กับรินเป็นประจำอยู่แล้วนี่แค่ลืมไปว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย”

นีรินเบิกตากว้างนิดๆ ใจเธอกำลังเต้นแรงอีกครั้ง โดยไม่เข้าใจว่าเพราะความเขินหรือเพราะ คำว่า “พี่”

ที่เขาพูดขึ้นมาเต็มปากเต็มคำแบบไม่มีหลบสายตา

“จะให้พี่ปรับเปลี่ยนวิธีเรียกใหม่ก็ได้นะ”

ธีรัชพูดต่อ น้ำเสียงยังคงอ่อนโยนเหมือนเดิม “ถ้ารินไม่สบายใจ”

เธอส่ายหน้าเร็ว “ไม่ค่ะ ไม่เป็นไรเลย แค่ตกใจเฉยๆ”

เขายิ้มกว้างขึ้นนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดเบาๆ แต่หนักแน่น

“งั้นก็เรียกพี่ต่อไปนะ”

เพียงแค่นั้นความเงียบอบอุ่นก็ปกคลุมไปทั่วห้องทำงาน เหมือนคำพูดธรรมดาๆ

ของเขา กำลังสร้าง “พื้นที่ปลอดภัย” ให้หัวใจของเธอได้พักพิงอยู่ข้างๆ กัน

หลังจากเสร็จงาน ทั้งคู่เดินออกมาจากออฟฟิศในช่วงเย็น ธีรัชตัดสินใจพานีรินไปทานมื้อเย็นที่ร้านอาหารหรูในย่านใจกลางเมือง

ซึ่ง บรรยากาศอบอุ่น มีแสงไฟสลัวๆ ตกแต่งอย่างลงตัว เสียงเพลงคลอเบาๆ ทำให้รู้สึกถึงความสงบและโรแมนติกที่แทรกอยู่ในอากาศ

“วันนี้เหนื่อยไหม” ธีรัชถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ขณะที่เขากำลังหยิบเมนูให้เธอ

“ก็...ไม่มากค่ะ แต่ว่าก็แอบเหนื่อยหน่อย” นีรินยิ้มบางๆ ตอบเสียงเบา แต่เธอก็แอบรู้สึกดีที่ได้ออกมาใช้เวลาในช่วงเย็นกับเขา

ทั้งสองนั่งลงในที่นั่งริมหน้าต่างที่มองเห็นวิวเมืองสวยๆ ธีรัชสั่งอาหารและไวน์เลิศรส ก่อนจะยกแก้วขึ้นพูดอย่างนุ่มนวล

“ทานเยอะๆ นะ”

นีรินมองหน้าเขาแล้วรู้สึกอบอุ่นในใจ เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้มานั่งทานมื้อเย็นกับเขาในบรรยากาศแบบนี้

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาเล็กน้อย ก่อนจะยิ้ม

“ขอบคุณค่ะพี่แซน”

พวกเขาคุยกันไปเรื่อยๆ เรื่องงานและชีวิตส่วนตัว ธีรัชเป็นคนที่น่าคบมากขึ้นเรื่อยๆ และนีรินเริ่มรู้สึกสบายใจมากกว่าที่ผ่านมา