กับดักรักยัยเลขาสุดเฉิ่ม

ขโมยจูบนลิฟต์

ภายในลิฟต์ส่วนตัว ชั้น G ขึ้นสู่ชั้น 29

นีรินยังรู้สึกได้ถึงแรงบีบเบาๆ ที่ข้อมือของเธอจากบอสธีรัชที่ยืนข้างกันไม่ห่าง หลังจากที่เขาแยกจาก “อดีตคู่ควง” ของเขา ธีรัชลง

ลิฟต์กลับมาหานีรินอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวกลับเงียบลงทันตา เหลือเพียงเสียงเครื่องกลเบาๆ ของลิฟต์ที่กำลังไต่ขึ้นไป

เธออยากพูดอะไรสักอย่างแต่หัวใจกำลังเต้นแรง และมือที่ถูกจับไว้ก็ยังไม่ถูกปล่อย

ติ๊ง!

ชั้น 10

เขายังไม่พูดอะไรสักคำมีเพียงสายตาคมคู่นั้นที่จ้องมองเธออยู่ข้างๆ

“เมื่อกี้”

เธอเปิดปากเบาๆ พยายามกลั้นความรู้สึกว้าวุ่น ในอก “ฉันขอโทษนะคะ ที่ทำให้บอสต้อง”

ยังไม่ทันจบประโยค

หมับ!

ธีรัชดึงเธอเข้าหาอย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งประคองต้นคอของเธอไว้ อีกข้างแตะแผ่นหลังเธออย่างอ่อนโยน

“ไม่ต้องขอโทษ” เสียงเขาแผ่วเบา แต่ชัดเจน

“ถ้าจะขอโทษ ก็ควรจะเป็นผมที่ต้องขอโทษริน”

และก่อนที่นีรินจะตอบอะไร เขาก็ก้มลงริมฝีปากของเขาแตะลงบนของเธออีกครั้ง

อบอุ่นมั่นคงและแนบแน่นยิ่งกว่าครั้งก่อนเธอเบิกตากว้าง แต่สุดท้ายกลับค่อยๆ ปิดมันลง

เหมือนถูกสะกดไว้ด้วยสัมผัสนั้นธีรัชจูบเธอราวกับกลัวจะเสียเธอไป

ราวกับต้องการจะย้ำว่า “เธอคือของเขา”ไม่ใช่แค่เลขาแต่เป็นคนสำคัญของหัวใจ

เขาผละออกเพียงนิด ปลายจมูกของทั้งสองยังแตะกันอยู่

“ถ้ายังเรียกบอสอีกจะถูกทำโทษแบบนี้อีก” เขากระซิบ

เธอพยักหน้าเบาๆ หน้าแดงจนแทบจะซุกกับอกเขา

ติ๊ง!

ชั้น 29

เขาดึงมือเธอไว้แน่น เดินออกไปจากลิฟต์ด้วยกันพร้อมหัวใจที่ไม่อาจซ่อนไว้ได้อีกต่อไป

ภายในห้องทำงานชั้น 29

ประตูปิดลงเบาๆ ตามหลังพวกเขา นีรินเดินตามธีรัชเข้ามาอย่างเงียบๆ แต่แววตาของเธอ

ยังมีประกายสั่นไหวแบบคนเพิ่งโดนจูบมาหมาดๆมือเรียวเล็กเกาะแฟ้มงานแน่นเหมือนมันจะช่วยให้หัวใจที่เต้นแรงช้าลงได้บ้าง

ธีรัชนั่งลงบนเก้าอี้หนังตัวประจำ ก่อนจะเหลือบตามองเธอที่ยังยืนก้มหน้าเหมือนเด็กทำผิด

“จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหมครับ” เสียงเขาติดขำเล็กน้อย “หรือรินจะให้ผมเรียกเข้ามานั่งตักอีก”

“บอส!” เธอร้องเบาๆ หน้าแดงระเรื่อไปถึงหู

“หืม?” เขายิ้มมุมปาก ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินอ้อมโต๊ะเข้ามาใกล้ ก่อนจะเอื้อมไปจับข้อมือเธอเบาๆ ดึงเธอมานั่งลงบนโซฟานุ่มตรงมุมห้อง

“อยากโดนทำโทษอีกสินะ” เขาก้มหน้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบแตะกันอีกแล้ว

“เปล่าสักหน่อยค่ะ!” เธอรีบเบี่ยงหน้า “คือรินจะเอาเอกสารให้คุณแซนเซ็นค่ะ!”

“งั้นขอเซ็นตรงนี้ก่อนก็แล้วกัน”

เขากระซิบ แล้วก้มลงประทับจูบแผ่วเบาที่หน้าผากของเธออ่อนโยน

จริงใจและชัดเจนเธอนิ่งค้างไปกับสัมผัสนั้น ใจแทบหยุดเต้น

“ทีหลัง ถ้ารินจะไปเที่ยวบอกพี่ด้วย” น้ำเสียงเขาอ่อนลงมาก “ไม่ใช่เพราะพี่อยากตามไปแต่เพราะพี่เป็นห่วงรินจริงๆ”

สายตาที่เขามองเธอในตอนนี้ไม่มีคำว่า “สาวเฉิ่ม” หรือ “เลขา” อีกต่อไป

มันคือสายตาของผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังตกหลุมรักเธอเข้าเต็มหัวใจ

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก!"

เสียงเคาะประตูพร้อมๆ กับเสียงเปิดเข้ามาทันทีแบบไม่ต้องรอคำอนุญาต

"บอสครับ"

"…"

คีย์ยืนนิ่งไปครึ่งวินาที เมื่อเห็นภาพตรงหน้านีรินนั่งอยู่บนโซฟา หน้าแดงจัด

ส่วนธีรัชน่ะเหรอยืนก้มหน้าอยู่ใกล้เธอชนิดที่ถ้าอีกนิดคือจูบได้เลย

"อะแฮ่ม!" คีย์กระแอมพร้อมยกแฟ้มเอกสารขึ้นมาบังหน้าแบบมึนๆ

"คือมีเอกสารจากฝ่ายกฎหมายให้บอสเซ็นด่วนน่ะครับผมไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะนะ...เอ่อ...จริงๆ นะครับ"

ธีรัชหรี่ตามองอย่างเอือมๆ

"แกขัดจังหวะฉันเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วคีย์"

"ผมนับไม่ถ้วนแล้วครับ" คีย์ตอบหน้าตาย

"แต่ทุกครั้งมันแม่นยังกะจับเวลาได้เลยนะครับบอส ว่าจังหวะไหนบอสจะ...เอ่อ...หวาน"

นีรินรีบลุกขึ้นทันที

"เดี๋ยวฉันเอาเอกสารไปที่โต๊ะให้เองค่ะ!"

เสียงเธอสั่นจนธีรัชหลุดยิ้มบางๆ ออกมาคีย์รีบยื่นแฟ้มให้นีรินแล้วผิวปากเบาๆ

"แหมเห็นแบบนี้แล้ว ผมชักอยากมีเลขาส่วนตัว แบบบอสบ้างแล้วสิ"

"อย่าแซว!" ธีรัชข่มเสียงเตือน แต่หูแดงไปแล้วเรียบร้อย

"ไปได้แล้ว!"

"คร้าบบบบ~"

คีย์ยักคิ้วยียวนก่อนหมุนตัวเดินออกไป แต่ไม่วายหันมาแอบกระซิบกับนีรินเบาๆ

"จูบในลิฟต์ครั้งนั้น...ผมลบมันทิ้งแล้วนะครับ ไม่ต้องห่วง"

"คุณคีย์!"

เสียงนีรินหลุดหลงดังลั่นส่วนธีรัชนั้นกำลังคิดว่าจะสั่งลดเงินเดือนคนขับรถดีไหม