กับดักรักยัยเลขาสุดเฉิ่ม

บอสชอบเธอ

พอเข้ามาภายในห้องพัก ธีรัชก็หันมาถามอีกครั้ง “คุณอยากจะทำอะไรก่อนดี ถ้าหิวอีกก็สั่งของมากิน หรือจะดูหนังกัน”

“จะดูหนังค่ะ” นีรินตอบอย่างไม่คิดอะไรมาก แล้วเดินไปนั่งบนโซฟา

ธีรัชนั่งลงข้างนีรินอย่างเงียบๆ ก่อนจะคว้ารีโมตมาเปิดทีวี เขาเลื่อนหาอยู่พักหนึ่งแล้วก็เลือกหนังที่ดูเหมาะกับบรรยากาศของคืนนี้

เสียงในห้องค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยเสียงภาพยนตร์ ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันมากนัก แต่ความเงียบกลับไม่อึดอัดเลยสักนิด

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นเมื่อเจอฉากตลก ความรู้สึกสบายใจแผ่ซ่านไปทั่วบรรยากาศระหว่างเขากับเธอเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความหมาย

เหมือนช่วงเวลานี้ถูกสร้างมาเพื่อแค่พวกเขาสองคนเท่านั้นเวลาในคืนนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว นีรินเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังมี ความสุข

มากกว่าที่เคยเป็น และธีรัชก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด เขายังคงเป็นคนเจ้านายที่ดูแปลกไปจากปกติ

เหมือนเขากำลังพยายามให้เธอเห็นมุมที่แตกต่างในที่สุดหนังจบลง ธีรัชหันไปมองเธอที่นั่งข้างๆ "ดูเหมือนคุณจะสนุกนะ" เขาพูดพร้อมกับยิ้ม

"ค่ะ" นีรินตอบไปเบาๆ หัวใจของเธอเริ่มเต้นเร็วขึ้นอีกครั้งเมื่อสัมผัสได้ถึงระยะห่างที่ลดลงระหว่างกัน

ธีรัชมองเธอด้วยสายตาที่ไม่เคยมีในครั้งไหนๆ ก่อนที่จะค่อยๆ โน้มตัวเข้าไปใกล้ เธอรู้สึกถึงลมหายใจของเขาที่ร้อนบนใบหน้า

"คืนนี้คุณพักผ่อนเถอะนะ" ธีรัชพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความอบอุ่น

และในตอนนั้นเหมือนหัวใจของนีรินจะพุ่งไปที่เขาโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนในตอนนี้มันก็กำลังบีบคั้นในอก

ธีรัชเริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวเองเมื่อเขาใช้เวลากับนีรินมากขึ้น ทุกครั้งที่เห็นเธอยิ้ม

หัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้น ราวกับว่าเขากำลังพบกับความรู้สึกที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน

ถึงแม้จะพยายามแสดงออกว่าไม่สนใจ หรือพยายามทำตัวเย็นชา แต่ความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ในใจมันกลับหนีไม่พ้น

ในช่วงเช้าวันหนึ่ง หลังจากที่การประชุมเสร็จสิ้นและธีรัชกำลังนั่งอยู่ในห้องทำงาน

เขามองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อจัดการงานต่อ แต่สายตาของเขาก็เผลอไปจับจ้องที่นีรินที่ยืนอยู่ข้างๆ

เธอกำลังจัดแฟ้มเอกสาร และการเคลื่อนไหวของเธอในชุดทำงานที่ดูเรียบร้อยแต่สะท้อนถึงความเป็นตัวของตัวเอง

ทำให้หัวใจของเขาเริ่มรู้สึกหวิวๆ เขาพยายามสะกดอารมณ์ตัวเอง แต่ก็เหมือนยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดมากขึ้น

“ทำไมต้องเป็นเธอนะ...ยัยเฉิ่ม ” เขาพึมพำในใจ

ขณะที่เขากำลังตั้งสมาธิทำงาน คีย์ ลูกน้องคนสนิทที่คอยขับรถให้เขา

เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับการแซวที่แฝงไปด้วยความรู้สึกเข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้น

“บอสครับ วันนี้คุณนีรินสวยมากครับ คงต้องพึ่งเธอไปช่วยงานเยอะนะครับ” คีย์พูดพลางยิ้มให้กับเจ้านายหนุ่ม

ธีรัชหันมามองเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ เขาหรี่ตามองคีย์ “พูดอะไรของแกวะไอ้คีย์”

คีย์หัวเราะเบาๆ แล้วยักไหล่ “ก็แค่เห็นบอสมีท่าทางหวงๆ เลขาของตัวเองน่ะครับ นึกว่าเป็นแฟนซะอีก”

ธีรัชแทบจะกระแทกปากด้วยความหงุดหงิด ไม่เคยมีใครกล้าพูดเรื่องนี้กับเขาเลย

แต่คีย์กลับทำได้โดยไม่สะทกสะท้าน “หวงอะไรไม่มีอะไรสักหน่อย ไม่มีงานมีการทำรึไง เดี๋ยวหักเงินเดือนทั้งเดือนเลยนะมึง”

เขาตอบออกไปอย่างพยายามทำให้เป็นเรื่องธรรมดา

คีย์มองหน้าเจ้านายหนุ่มที่หน้าตาดูจะไม่ค่อยมั่นใจนัก และก็ไม่ได้ปล่อยผ่านคำแซวนี้ไปง่ายๆ เขายิ้มกวนๆ

“แล้วทำไมดูเหมือนบอสจะคอยห้ามไม่ให้เธอออกไปกับใคร อ่อ หรือว่า... บอสชอบเธอ”

ธีรัชลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปที่หน้าต่าง เหมือนเขากำลังพยายามทำใจให้สงบขึ้น

“แค่ชอบ แล้วไงวะ” เขาหันไปตอบแบบไม่ใส่ใจ

คีย์ยักไหล่ไม่ค่อยเชื่อในคำตอบนั้น เขามองไปที่ธีรัชที่ไม่แสดงสีหน้าใดๆ แต่เขาก็รู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้านี่ไม่เคยชอบให้ใครเข้ามายุ่งเรื่องส่วนตัว

“ถ้าบอสบอกแบบนั้น ผมก็ไม่มีอะไรจะพูดครับ” คีย์พูดพลางยิ้มกว้าง

“แค่ดูแลตัวเองให้ดีนะครับ ดูเหมือนว่าเลขาคนนี้จะพิเศษกว่าคนอื่นๆ”

ธีรัชข่มความรู้สึกที่สับสนอยู่ในใจแล้วพยักหน้าให้คีย์ก่อนจะหันไปมองทางอื่น

“ไปทำงานเถอะ อย่ากวนให้มันมากนัก”

คีย์ยิ้มอย่างกวนๆ แล้วเดินออกไปจากห้อง ทำให้ธีรัชต้องเงียบไปอีกครั้ง

เขานั่งลงที่เก้าอี้และมองไปที่นีรินที่กำลังทำงาน เธอยังไม่รู้ตัวว่ามีใครมาสังเกตท่าทางของเขาเลย

“ชอบเธอจริงๆ หรือเปล่านะ” ธีรัชพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะรู้สึกถึงความรู้สึกที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด

แต่ตอนนี้มันกลับเข้ามาใกล้ตัวเขามากขึ้นเรื่อยๆ

เขาหลับตาลง พยายามทำตัวให้เป็นปกติ แต่ก็ไม่สามารถหลีกหนีความรู้สึกนี้ไปได้แล้วจริงๆ.

ธีรัชนั่งนิ่งๆ มองออกไปนอกรอบหน้าต่างห้องทำงาน สายลมเย็นๆ พัดผ่านเข้ามาทำให้เขาอดคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่ได้

เขารู้ดีว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย และไม่เคยคาดคิดว่าจะมีใครมาแทรกเข้ามาในหัวใจของเขาได้ง่ายขนาดนี้

เธอนีรินเลขาคนที่เขามองว่าเคร่งขรึมและเฉิ่มมาตลอด แต่นับจากเมื่อไหร่ที่ความรู้สึกของเขามันเริ่มเปลี่ยนไป

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาเริ่มสนใจในทุกรายละเอียดของเธอทั้งในและนอกงาน

“ทำไม... ทำไมต้องเป็นเธอ” เขาถามตัวเองในใจอีกครั้ง

เขาไม่เข้าใจตัวเองเลย ไม่เคยคิดว่าเขาจะมาถึงจุดนี้ที่ต้องรู้สึกหวงห่วงใครสักคนมากขนาดนี้ ทั้งๆ

ที่เคยบอกตัวเองเสมอว่าไม่มีใครที่สำคัญมากไปกว่าความสำเร็จในชีวิตการงาน แต่ทำไมกับเธอ มันกลับรู้สึกต่างออกไป

ระหว่างที่เขากำลังจมอยู่ในความคิดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่คีย์จะเปิดเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับการแซวที่เขาคาดไม่ถึง

“บอสครับ นี่ๆ มีบางอย่างมาให้” คีย์ยิ้มและยื่นกระดาษใบหนึ่งให้กับธีรัช

“อะไรอีก วะ” ธีรัชพูดไปอย่างหงุดหงิดไม่รู้ตัว

คีย์ยิ้มกว้าง “ไม่ต้องห่วงครับ เรื่องเลขาของบอสน่ะ ผมแค่จะบอกว่าอ่ะ อย่าบอกนะครับว่าไม่รู้ตัว” เขาพูดพลางยิ้มร้าย

ธีรัชหันไปมองคีย์ด้วยท่าทางไม่พอใจ “แกหมายความว่าไงวะไอ้คีย์”

คีย์ยักไหล่ “เห็นบอสมองคุณนีรินแบบนั้น ผมว่าบอสควรจะบอกเธอตรงๆ ไปเลยว่าบอสเริ่มชอบเธอแล้ว”

เขาพูดพร้อมกับหันไปยิ้มให้ธีรัชถึงกับยกมือขึ้นขยี้หัว รู้สึกเหมือนโดนเปิดเผยความรู้สึกที่เขายังไม่อยากยอมรับมัน

เขาพูดออกไปอย่างพยายามทำให้เสียงของตัวเองดูไม่หลุด “ไม่ใช่แบบนั้นหรอกแค่ทำงานด้วยกัน”

คีย์หัวเราะเบาๆ แล้วหันไปมองธีรัชที่ตอนนี้ดูเหมือนจะหลบสายตาไม่ได้

“ถ้าบอสคิดแบบนั้นจริงๆ ผมก็คงไม่แปลกใจหรอกครับ แต่บอสครับ ระวังนายภารัชจีบคุณนีรินนะครับ”

ธีรัชรู้สึกเหมือนเขาถูกจับได้ คีย์มันก็ไม่ใช่คนที่จะปล่อยผ่านอะไรไปง่ายๆ แต่เขาก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ในตอนนี้ ว่าเขากำลังรู้สึกอะไรกับนีริน

“ไปทำงานเถอะ ไอ้คีย์” ธีรัชพูดเสียงเครียด เพื่อจะไม่ให้ความรู้สึกที่สับสนในใจเขาถูกเปิดเผยมากไปกว่านี้

คีย์ยิ้มให้เขาเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบและกลิ่นหอมจางๆ

ที่ยังลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศธีรัชทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ พลางถอนหายใจยาวอย่างคนที่พยายามจะจัดระเบียบหัวใจตัวเอง

เขารู้ดีว่าตัวเองกำลังหลงเข้าไปในความรู้สึกบางอย่าง ความรู้สึกที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นง่ายๆ แบบนี้กับใคร

แต่ถึงจะรู้ตัว ก็ยังไม่แน่ใจอยู่ดีว่าเขาควรทำอย่างไรกับมันต่อไปสักพักหนึ่ง เสียงเคาะประตูอีกครั้งทำให้เขาต้องหันไปมอง

และเขาก็เห็นนีรินยืนอยู่ตรงหน้าประตูด้วยท่าทางที่ราวกับกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

“มีอะไรเหรอ” ธีรัชถามในขณะที่ยังพยายามควบคุมตัวเองให้เป็นปกติ

นีรินยิ้มเล็กน้อย เธอรู้สึกถึงความอึดอัดที่ลอยอยู่ในอากาศ