ในห้องโถงกว้างหน้าพระพุทธรูปองค์ใหญ่มีร่างของสตรีต่างวัยสองคนกำลังนั่งทำสมาธิอยู่อย่างสงบ ทางสตรีวัยกลางคนที่มีสถานะภาพในสมณะชีนั่นรอบกายเต็มไปด้วยความสงบบริสุทธิ์ใบหน้าราบเรียบผ่องใสลมหายใจเข้าออกแทบเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับอากาศ ต่างจากสตรีอีกคนที่แม้ใบหน้าจะราบเรียบทว่าคิ้วงามกลับยังมีการขมวดเข้ากันเล็กน้อยเป็นระยะ ลมหายใจติดขัดไม่ผ่อนคลาย
"หากจิตใจไม่สงบยากที่จะทำสมาธิได้ วันนี้เจ้าพอเท่านี้เถิด" เสียงเรียบนิ่งแหบพร่าทว่าน้ำเสียงกลับดูนุ่มนวลเอ่ยบอกแก่หญิงสาวที่นั่งทำสมาธิแต่ลมหายใจหนักหน่วงไม่สงบ
เปลือกตาสีอ่อนลืมขึ้นมาเมื่อได้ยินคำตำหนิ
"ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าทำให้การทำสมาธิของท่านยายไม่สงบเสียแล้ว" หญิงเอ่ยขอโทษ
"มีเรื่องให้หนักใจหรือ"
ใบหน้างามครุ่นคิดเล็กน้อยว่าจะบอกญาติผู้ใหญ่ของตนดีหรือไม่แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะบอกออกไป "ก็..มีเจ้าค่ะ"
"เจ้าคงกังวลเรื่ององค์ชายสี่"
"..." หยางห
