ฮูหยินของแม่ทัพพิการ

ตอนที่ 4 งานปักปิ่น

​

หลังจากที่ถามความเห็นจากหลานสาววันต่อมาฮูหยินผู้เฒ่าก็ให้คนส่งเทียบเชิญไปยังฮูหยินขุนนางที่คิดว่ามีบุรุษเหมาะสมกับหลานสาวตนพร้อมกับสั่งให้บ่าวรับใช้เตรียมสถานที่และอาหารเพื่อต้อนรับแขกที่จะมาเยือน

เรื่องที่หญิงชราสั่งคนในจวนนี้ล่วงรู้ไปถึงหูของจางเหลียนซือ แน่นอนว่านางย่อมอยากรู้ว่าแม่สามีนั่นกำลังจะทำอะไรจึงได้เรียกหัวหน้าพ่อบ้านมาพบ ทำทีเป็นสั่งงานบังหน้าก่อนจะสอบถามเรื่องที่ตนต้องการทราบ

"จริงสิพ่อบ้านหู เห็นว่าท่านแม่มีคำสั่งให้บ่าวไพร่เตรียมอาหารในวันพรุ่งนี้จวนเราจะมีแขกหรือ?"

"ขอรับฮูหยิน"

"ไม่ทราบว่าเป็นผู้ใด ข้าทราบได้หรือไม่" แววตาของจางเหลียนซือเต็มไปด้วยอยากรู้

"เป็นหลิวฮูหยินขอรับ" พ่อบ้านหูตอบไปตามความจริงเพราะไม่ได้คำสั่งปกปิดจากฮูหยินผู้เฒ่า สายตาของพ่อบ้านใหญ่เหลือบมองเสี้ยวหน้านายหญิงของจวนเพื่อดูสีหน้าก่อนจะเก็บสายตาของตนกลับมาดังเดิม

"ตระกูลหลิวงั้นหรือ" ร่างอวบอิ่มพึมพำกับตนเอง

"ขอรับ"

เมื่อได้คำตอบแล้วจางเหลียนซือก็โบกพัดในมือเป็นการบอกให้คนเป็นพ่อบ้านออกไป ร่างผอมสูงจึงได้โค้งศีรษะแล้วเอ่ยขอตัวลา

ในเรือนของฮูหยินเอกตระกูลหยางจึงเหลือเพียงเจ้าของเรือนและบ่าวรับใช้คนสนิทสองคน

"แม่นมตู้ ท่านว่านังแก่นั่นคิดจะทำอันใด?" จางเหลียนซือเอ่ยถามความเห็น

ตระกูลหลิวเป็นตระกูลขุนนางชั้นสูงที่ลูกหลานหลายคนเป็นขุนนางในราชสำนักมาหลายรุ่นคน เรียกได้ว่าเป็นตระกูลที่หยั่งรากลึกในราชสำนักตระกูลหนึ่งก็ว่าได้ นังแก่เหยาเสวี่ยอิงนั่นย่อมไม่ได้เชิญฮูหยินตระกูลหลิวมาดื่มน้ำชาพูดคุยเล่นแน่ๆ

คนเป็นบ่าวใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่นางจะเอ่ยในสิ่งที่เป็นไปได้ออกมา

"ฮูหยิน หรือว่าฮูหยินผู้เฒ่าคิดจะหาคู่ครองให้คุณหนูใหญ่เจ้าคะ? อีกไม่นานก็ถึงวันปักปิ่นของนางแล้ว บ่าวเคยได้ยินว่าบุตรชายคนรองของหลิวฮูหยินนั้นรูปโฉมหล่อเหลาและยังเป็นบัณฑิตซิ่วไฉที่จะเข้าสอบจวี่เหริน1

ในปีหน้า ฮูหยินผู้เฒ่าอาจจะทาบทามคุณชายรองหลิวไว้ให้คุณหนูใหญ่ก็เป็นได้เจ้าค่ะ เพราะเท่าที่บ่าวจำได้เหมือนคุณชายรองหลิวยังไม่มีคู่หมายเพราะอยากทุ่มเทให้กับการอ่านหนังสือสอบ"

จางเหลียนซือที่ได้ยินดังนั้นก็ร้อนรุ่มทันที นางเคยพบคุณชายรองหลิวที่แม่นมตู้กล่าวถึงตอนที่ไปส่งบุตรชายที่เข้าเรียนที่สถานศึกษาครั้งแรก หลิวชางเป็นบุตรชายคนรองของรองเจ้ากรมหลิวเซี่ยงหานสังกัดกรมโยธา เด็กหนุ่มผู้นั้นอายุมากกว่าบุตรชายนางห้าหกปีนับว่าเป็นคุณชายรูปโฉมหล่อเหลาท่าทางสง่างาม ไม่คิดว่าบัดนี้เขาจะเป็นถึงซิ่วไฉทั้งที่อายุยังน้อยไหนจะตระกูลเดิมที่คอยส่งเสริมอีกคงไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอนาคตข้างหน้าของเขาจะสดใสเพียงใด

ไม่ได้! นางจะปล่อยให้หยางหยุนเซียนแต่งเข้าตระกูลหลิวไม่ได้เด็ดขาด บุรุษดีเลิศเช่นนั้นสมควรเป็นของหรูเอ๋อร์บุตรสาวที่น่ารักของนางต่างหาก

นางจะต้องหาทางทำอะไรสักอย่างแล้ว

จากนั้นจางเหลียนซือจึงคิดหาทางร่วมกับบ่าวคนสนิทของตนด้วยความเคร่งเครียด

❀

บนกระจกทองเหลืองบานใหญ่ปรากฏสตรีร่างบางที่วันนี้ดวงหน้างามของหยางหยุนเซียนถูกผัดแป้งทาชาดอย่างพอเหมาะพอดี ที่กลางหน้าผากถูกบ่าวรับใช้ฝีมือดีวาดเป็นกลีบดอกไม้สีแดงสดประดับเสริมให้ความงามเพิ่มขึ้นไปอีกเท่าตัว บนร่างกายของหญิงสาวสวมอาภรณ์สีชมพูอ่อนปักลายดอกเหมยเช่นเดียวกันกับที่หน้าผากมนคลุมทับด้วยผ้าไหมสีชมพูเข้มขึ้นมาอีกระดับดูน่ามอง เส้นผมสีดำดุจแพรไหมถูกเก็บเรียบง่ายซ้ายขวาส่วนตรงกลางศีรษะถูกรวบเป็นช่อเล็กๆซึ่งเป็นพื้นที่เอาไว้ปักปิ่นในพิธีการของวันนี้

ใช่แล้ว วันนี้เป็นวันปักปิ่นของหยางหยุนเซียน

นับแต่ตั้งที่นางได้พูดคุยกับท่านย่าในคราวนั้นก็ผ่านมาสามเดือนแล้ว ระยะเวลาที่ผ่านมานางเองก็ไม่ได้ทำอันใดมาก กิจวัตรประจำวันของนางก็มีแต่ดูแลปรนนิบัติท่านย่า อ่านตำราสมุนไพรและดูแลกิจการของตนที่ตอนนี้กำลังรุ่งเรืองเป็นอย่างมาก

ส่วนเรื่องบุรุษที่ท่านย่าบอกว่าจะหาให้นางก็พอจะทราบแล้วว่าเป็นผู้ใดและท่านย่าแจ้งว่าวันนี้อีกฝ่ายก็จะมาร่วมงานพร้อมมารดาที่ได้รับเทียบเชิญด้วย หลังจากพิธีเสร็จสิ้นทั้งสองก็คงจะได้ทำความรู้จักกันอย่างเป็นทางการซึ่งหญิงสาวที่ทราบก็ได้แต่พยักหน้าหงึกหงักไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไร

"คุณหนูมีเวลาอีกนิดหน่อยก่อนที่จะเริ่มพิธี ทานของว่างก่อนเจ้าค่ะประเดี๋ยวจะหิว" เป็นเสี่ยวหลันนำของว่างมาให้

หญิงสาวพยักหน้าตอบรับแล้วจึงหยิบขนมฮวดโก้ย (ขนมปุยฝ้าย) ที่ทางจวนทำเพื่อใช้รับแขกในวันนี้เข้าปากแล้วกัดทีละคำเล็กๆตามมารยาทที่ได้รับการสั่งสอนมา

"วันนี้คุณหนูของบ่าวงดงามมากเจ้าค่ะ คุณชายรองหลิวจะต้องประทับใจในตัวคุณหนูอย่างแน่นอน ทุกอย่างจะต้องราบรื่นไปได้ด้วยดีเจ้าค่ะ" คนเป็นบ่าวเอ่ยอวยพรไปในที

เรื่องที่ฮูหยินผู้เฒ่าต้องการจะให้คุณหนูใหญ่แต่งเข้าสกุลหลิวนั้นบ่าวที่เรือนฝูชุนต่างรับรู้ทั่วกัน วันนี้จึงถือว่าเป็นการดูตัวว่าที่คู่หมายของทั้งสองคนก็ไม่ผิดนัก พวกหน้าที่มีหน้าที่แต่งตัวให้คุณหนูจึงทำสุดความสามารถ

ดวงตาคู่งามทอดมองตัวเองผ่านกระจกเล็กน้อย ในใจมีความรู้สึกบางอย่างแต่ก็เลือกที่จะเก็บมันเอาไว้

ห้องโถงรับรองของจวนตระกูลหยางในตอนนี้เต็มไปด้วยผู้คนที่ได้รับเทียบเชิญมางานปักปิ่นหยางหยุนเซียน และเพราะเป็นการเชิญจากฮูหยินผู้เฒ่าดังนั้นคนที่มาส่วนใหญ่เป็นบรรดาตระกูลขุนนางที่สนิทสนมกันมานานเพียงยี่สิบกว่าครอบครัว

เนื่องด้วยงานพิธีนี้ไม่ได้ห้ามให้บุรุษเข้าร่วมดังนั้นหลายครอบครัวจึงพาบุตรชายของตนมาด้วยเพราะคาดหวังว่าจะมีวาสนาเกี่ยวดองกับตระกูลหยางเพื่อความก้าวหน้า

ระหว่างรอเวลาทำพิธีหยางเอ้อร์ซวนและจางเหลียนซือก็เป็นผู้ออกมารับแขกที่มา ยืนพูดคุยกันพอหอมปากหอมคอทั้งสองก็นำคนไปยังที่นั่งพักทานของว่างให้พวกเขาได้พูดคุยกับคนอื่นๆ เนื่องจากนั่งนั้นก็ไม่ได้แบ่งแยกชายหญิง บางครอบครัวมาพร้อมบุตรสาวบางครอบครัวก็มาพร้อมบุตรชายหรือหลานชายหลานสาว พวกเขาจึงต่างถูกแนะนำให้รู้จักกันและกัน

ซึ่งคนที่โดดเด่นและเนื้อหอมที่สุดก็คือคุณชายรองสกุลหลิวที่ถูกฝั่งบุรุษขอคำแนะนำเรื่องการสอบของบัณฑิต ส่วนทางสตรีก็เหลียวมองด้วยสายตาหลงใหล

"เพียงแค่ทุกคนมุมานะอ่านตำราให้มากขึ้นข้าคิดว่าย่อมสามารถสอบเป็นอั้นโส่ว*ได้เหมือนข้าอย่างแน่นอน" เสียงทุ้มนุ่มของชายหนุ่มที่อยู่ท่ามกลางวงล้อมเอ่ยให้กำลังใจคนที่เข้ามาขอคำปรึกษาด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มน้อยๆ ทำให้ภาพลักษณ์ของเจ้าตัวดูสุขุมคล้ายบัณฑิตผู้ทรงภูมิ

"ขอบคุณที่ให้กำลังใจกันนะขอรับ แต่พวกข้าคงไม่เก่งเท่าคุณชายรองหลิว หวังไว้แค่ว่าจะสามารถสอบผ่านเป็นซิ่วไฉได้ก็พอแล้วไม่หวังตำแหน่งอั้นโส่วหรอกขอรับ" คุณชายบ้านหนึ่งเอ่ย

หลิงชางยิ้มกว้างไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป ในใจของชายหนุ่มพอใจกับคำเยินยอเหล่านั้นยิ่งนัก จากนั้นก็เอ่ยขอตัวออกจากลุ่มเดินไปหามารดาที่นั่งพูดคุยอยู่กับฮูหยินผู้เฒ่าที่เดินทางมาถึงห้องโถงทำพิธีสักพักแล้ว

"ท่านแม่"

"อาชาง รีบมาคารวะฮูหยินผู้เฒ่าเร็ว"

"หลิวชางคารวะฮูหยินผู้เฒ่าขอรับ" ร่างสูงประสานมือโค้งตัวลงอย่างสง่างาม

เหยาเสวี่ยอิงกวาดตามองเด็กหนุ่มพร้อมเอ่ยชื่นชมอีกฝ่าย "คุณชายรองหลิวช่างสง่างามเหมือนบิดาไม่มีผิด"

คุณชายรองสกุลหลิวเหมาะสมกับหลานสาวของนางจริงๆ หวังว่าทั้งสองจะลงเอ่ยกันได้ด้วยดี

การพูดคุยของสองแม่ลูกสกุลหลิวกับฮูหยินผู้เฒ่าตกอยู่ในสายตาหลายๆ คนและรวมถึงลูกสะใภ้อย่างจางเหลียนซือที่คอยจับตาดูตั้งแต่ต้น

แน่ชัดแล้วว่านังแก่นั้นคิดจะยกหยางหยุนเซียนให้แต่งกับตระกูลหลิว!

ในขณะที่จางเหลียนซือกำลังแอบมองไปยังฝั่งของแม่สามีฮูหยินท่านหนึ่งก็เอ่ยขึ้น

"งานปักปิ่นของคุณหนูใหญ่จัดได้ดีนักทุกอย่างล้วนพิถีพิถัน หยางฮูหยินคงทุ่มเทใส่ใจกับงานนี้มากเป็นแน่ถึงได้ออกมาได้ดีเช่นนี้"

ใบหน้าของคนที่มีฐานะเป็นแม่เลี้ยงแข็งค้างเล็กน้อยก่อนจะรีบปรับสีหน้าแล้วเอ่ยตอบอีกฝ่าย "ขอบพระคุณเหลียนฮูหยินที่ชมเจ้าค่ะ แม้ว่าเซียนเอ๋อร์จะไม่ใช่บุตรสาวแท้ๆ ของข้าแต่ข้าก็รักและเอ็นดูนางไม่ต่างจากหรูเอ๋อร์ ย่อมต้องจัดให้สมกับฐานะบุตรสาวคนโตของท่านพี่อยู่แล้วเจ้าค่ะ"

จางเหลียนซือกัดฟันยิ้มรับคำชมของอีกฝ่าย เพราะจริงๆ แล้วงานนี้นางไม่ได้มีบทบาทอะไรการเตรียมงานเป็นฮูหยินผู้เฒ่าส่งคนของตนมาจัดการเองทั้งหมด เพราะฉะนั้นคำชมของอีกฝ่ายก็ไม่เท่ากับว่างานอื่นๆ ที่นางจัดผ่านมาว่าด้อยกว่าหรอกหรือ!

คอยดูเถอะ อีกไม่กี่เดือนก็งานปักปิ่นของหรูเอ๋อร์ของนางเช่นกัน นางจะจัดให้ยิ่งใหญ่เสียยิ่งกว่านี้!

"จะว่าไปแล้วข้ายังไม่เห็นบุตรสาวของท่านเลย นางไม่ว่างมางานปักปิ่นพี่สาวหรือ?"

ฮูหยินคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยเจตนาที่ใครๆ ก็ดูออก หากคนที่เป็นน้องสาวไม่มางานมงคลของพี่สาวก็คงมีเรื่องให้ได้เอาไปพูดข้างนอกว่าที่แท้จวนนี้พี่น้องนั้นไม่ได้รักใคร่อย่างที่ปากเอ่ย

จางเหลียนซือที่พึ่งจะปรับสีหน้าของตนได้ก็เกือบจะหลุดอีกครั้งแต่ยังดีที่ยังตั้งสติตนเองได้เพราะคนที่เอ่ยวาจาหาเรื่องให้นางนั้นคือฮูหยินของเจ้ากรมว่านที่ฐานะของอีกฝ่ายสูงกว่าสามีนางอยู่หนึ่งขั้น

"เปล่าเลยเจ้าค่ะ เพียงแต่หรูเอ๋อร์นางอาสาช่วยดูแลเรื่องอาหารด้วยตนเองจึงทำให้ไม่ได้ออกมาคารวะทุกท่าน ต้องขออภัยทุกท่านแล้ว บ่าวรับใช้แจ้งว่าตอนนี้นางกำลังรีบแต่งตัวอยู่เจ้าค่ะ คาดว่าคงมาทันตอนเริ่มพิธีพอดี" นางเอ่ยแก้ตัวพร้อมกับแอบอ้างให้บุตรสาวตนเองดูดีในสายตาของทุกคน

"อย่างนั้นหรอกหรือ" สีหน้าของว่านฮูหยินออกอาการว่าไม่เชื่อ เด็กสาวนามหยางรั่วหรูนั้นนางเคยพบเห็นอยู่หลายครั้งหลายคนต่างเอ่ยเป็นเสียงเดียวกันว่านางนั้นเหมือนมารดาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ตนไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทำในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดสักนิด

"เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ" ว่าพร้อมแสร้งยิ้มให้อีกฝ่าย และในตอนนั้นเองหางตาก็เหลือบไปเห็นว่าร่างสูงของคุณชายรองตระกูลหลิวกำลังเดินออกจากห้องโถงไป เมื่อมองเห็นว่าชายหนุ่มออกไปทางใดจางเหลียนซือจึงทำทีเป็นขอตัวไปดูแลความเรียบร้อยก่อนเริ่มงานจากนั้นก็เรียกสาวใช้คนมาสั่งความบางอย่าง

"เจ้าไปบอกคุณหนูรองที่เรือน บอกว่าให้เข้าประตูทางสวนด้านทิศตะวันตก"

สาวใช้พยักหน้ารับคำสั่งแล้วเดินหายออกไปจากงานทันที

​