ฮูหยินของแม่ทัพพิการ

ตอนที่ 8 เทศกาลหยวนเซียว

เทศกาลหยวนเซียวของต้าฝูถูกจัดขึ้นในช่วงกลางเดือนที่สองของปี ถนนเส้นหลักของเมืองหลวงในค่ำคืนนี้จึงถูกประดับประดาไปด้วยโคมไฟหลากสีสันดูงดงามตลอดเส้นทางจรดไปยังบริเวณริมแม่น้ำลั่วซีที่ถูกจัดเป็นสถานที่ลอยโคมของชาวเมืองหลวง

เทศกาลนี้ถือว่าเป็นเทศกาลของคนหนุ่มสาวดังนั้นคนส่วนมากจะเป็นบุรุษและสตรีที่ออกมาเที่ยวชมงาน นอกนั้นก็เป็นบรรดาครอบครัวที่มีลูกหลานตัวเล็กๆที่อยากออกมาเที่ยวเล่น ทั้งสองข้างทางจึงเต็มไปด้วยร้านค้าบนถนนเองก็มีผู้คนเดินเบียดเสียดกันไปมาอย่างแน่นขนัด

โรงเตี้ยมที่อยู่บริเวณริมแม่น้ำถูกจับจองไปด้วยบรรดาคุณหนูคุณชายสูงศักดิ์หลายจวนที่นัดแนะกันออกมาเที่ยวงานอย่างเช่นทุกปี หนุ่มสาวหลายคู่เดินชมงานคุยกันกระหนุงกระหนิงบรรยากาศเต็มไปด้วยความรัก นับว่าเป็นเทศกาลของคู่รักเลยก็ว่าได้

ณ ห้องส่วนบนโรงเตี้ยมหยวนชิง หยางรั่วหรูกำลังนั่งรอชายคนรักของตนอย่างใจจดใจจ่อ วันนี้นางตั้งใจแต่งตัวให้ดูงดงามที่สุดเพื่อมาพบเขาและเพื่อทำตามแผนการที่ได้วางไว้กับมารดา โดยเดิมทีแผนที่วางแผนเป็นอีกแบบหนึ่งเพราะนางรู้จากชายคนรักว่ามารดาของเขาสั่งให้มารับตัวหยางหยุนเซียนออกมาเที่ยวงานแต่ทว่าโชคชะตานั้นเข้าข้างนาง พี่สาวที่นางชิงชังผู้นั้นดันต้องเดินทางไปวัดนอกเมืองเนื่องจากมีคนมาส่งข่าวว่าแม่ชีอิ่นผู้เป็นยายของหยางหยุนเซียนนั้นเกิดล้มป่วย นางจึงต้องเร่งเดินทางไปเยี่ยมเยือนตั้งแต่เมื่อวานและให้คนกลับมาแจ้งว่าจะค้างคืนที่วัดพรุ่งนี้จึงจะกลับมา เรื่องที่หลิวชางจะมารับหยางหยุนเซียนจึงได้ล้มเลิกไป หยางรั่วหรูจึงเปลี่ยนแผนเป็นการนัดหลิวชางออกมาพบกันแทน ที่เหลือก็แค่รอจังหวะดีๆ นางจะต้องทำมันให้สำเร็จให้จงได้!

หญิงสาวนั่งรอจนถึงปลายยามโหย่ว (19.00 น.) คนรักของตนก็ปรากฏตัว

"พี่หลิวชางท่านมาแล้ว!" ร่างเล็กรีบถลาเข้าไปหาชายหนุ่มที่เข้ามาในห้องทันทีด้วยท่าทางดีใจ

"ขออภัยที่ให้เจ้ารอนาน พอดีท่านพ่อเรียกไปคุยธุระ" ชายหนุ่มอ้างถึงธุระที่ทำให้ตนมาสายทั้งที่จริงไม่ได้เป็นเช่นนั้น

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ"

หลิงชางพยักหน้าพร้อมยิ้มให้หญิงสาวด้วยความพึงพอใจในความว่าง่ายไม่ทำตัวน่ารำคาญโดยการตัดพ้อหรือพูดถึงเรื่องการหมั้นหมายของตนกับพี่สาวต่างมารดาของอีกฝ่ายเมื่อพบกัน จากนั้นจึงได้เอ่ยชวนหญิงสาวไปนั่งที่โต๊ะแล้วสั่งอาหารมารับประทานด้วยกันอย่างชื่นมื่น จากนั้นทั้งคู่ก็ไปต่อกันที่เตียงกันอย่างร้อนแรงอยู่พักหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นมาสวมเสื้อผ้าแล้วมาชมวิวของงานเทศกาลที่สว่างไสวไปด้วยโคมไฟมากมายลอยเต็มแม่น้ำ

"ได้ใช้เวลาอยู่กับพี่หลิวชาง ข้ามีความสุขมากเลยเจ้าค่ะ" ร่างเล็กซบศีรษะของตนกับไหล่ของชายหนุ่มด้วยความรักใคร่ ความรักของนางที่มีต่อหลิวชางนั้นมากมายเหลือเกิน และยิ่งนางเป็นของเขาทั้งตัวและใจเช่นนี้ย่อมไม่มีทางปล่อยให้อีกฝ่ายไปเป็นของใคร

เขาจะต้องเป็นของนางเท่านั้น

"อืม นี่ก็จะเข้าปลายยามซวีแล้ว (21.00 น.) ข้าว่าพวกเราไปลอยโคมเลยดีไม่จะได้รีบกลับจวน มิเช่นนั้นมันจะดึกเกินไป"

เขาออกมาจะชั่วยามแล้วถึงเวลาที่จะต้องกลับเพราะแจ้งกับทางบ้านว่าจะออกมาพบสหาย ช่วงนี้เขาถูกทางบ้านจับตามองอยู่จะไปไหนก็ต้องรายงานพ่อบ้านเสมอ

หยางรั่วหรูได้ยินคำชวนของชายคนรักก็พยักหน้าตกลง เวลานี้ก็ดีเหมือนกันเพราะหากช้ากว่านี้เกรงว่าผู้คนที่นางต้องการให้มาเป็นพยานในแผนการของตนจะหายไปหมด

"เช่นนั้นก็ไปกันเถิด ว่าแต่เจ้าได้เอาผ้าคลุมหน้ามาหรือไม่ ด้านนอกลมค่อนข้างแรง ข้าเกรงว่าเจ้าจะไม่สบาย" คำพูดที่ออกจากปากชายหนุ่มหากใครได้ฟังก็ดูเหมือนว่าชายหนุ่มห่วงหญิงสาวอันเป็นที่รักของตนต้องลมเย็นจนไม่สบาย หากที่จริงแล้วเขากลัวว่าจะมีคนเห็นว่าตนมากับใครเท่านั้น

เรื่องข่าวลือระหว่างตนกับหยางรั่วหรูนั้นทำให้ตนถูกบิดาเรียกเข้าไปพบแล้วสอบถามเรื่องราว เมื่อไม่สามารถปฏิเสธได้เขาจึงได้บอกความจริงไปว่าตนเองนั้นรู้สึกพึงพอใจในตัวของหยางรั่วหรูมากกว่า อยากให้บิดายกเลิกการหมั้นหมายของตนกับหยางหยุนเซียนแล้วเปลี่ยนมาเป็นการแต่งหยางรั่วหรูเข้ามาเป็นภรรยารองแทน ส่วนภรรยาเอกค่อยหาคนที่เหมาะสมตบแต่งหลังจากที่เข้าสอบได้เป็นจวี่เหรินก็ยังไม่สาย

หลิวชางคิดว่าอย่างไรบิดาก็คงจะตามใจตนเพราะตนเป็นบุตรชายที่บิดามารดารักที่สุดและคิดว่าตระกูลของตนนั้นมีอำนาจกว่าตระกูลหยางหากอยากเปลี่ยนตัวคนย่อมทำได้ ทว่ากลับถูกบิดาตบหน้าพร้อมด่าว่าไร้หัวคิดและสั่งให้หยุดความสัมพันธ์ของตนและหญิงสาวทันที ให้ตั้งใจอ่านตำราเตรียมตัวในการสอบที่จะถึงในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าแล้วสั่งเขาว่าจะต้องคว้าอันดับหนึ่งมาให้ได้ ส่วนเรื่องการหมั้นหมายกับหยางหยุนเซียนจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงใดๆ

ชายหนุ่มที่ถูกกดดันซ้ำยังเกิดความเครียดเมื่อหยางรั่วหรูส่งจดหมายมาหาตนจึงได้ตอบรับและออกจากจวนมาพบหญิงสาวในวันนี้เพื่อระบายอารมณ์ที่ตนสะสมมาพักใหญ่ ตอนนี้เขาอารมณ์ดีขึ้นแล้วจึงยอมตามใจพาหญิงสาวลงไปเที่ยวเล่นชมงานข้างล่าง อย่างไรเสียตอนนี้ก็ค่อนข้างจะดึกแล้วคนก็ไม่เยอะเท่าไหร่ ความสูงและรูปร่างของพี่น้องสกุลหยางไม่ต่างกันมากนักแค่ให้อีกฝ่ายสวมผ้าคลุมหน้าเอาไว้ประกอบกับเป็นช่วงเวลาค่ำคืนเช่นนี้ผู้คนก็ไม่รู้แล้วใครเป็นใคร ชายหนุ่มคิดเอาไว้ในใจโดยที่ไม่รู้ว่าตนเองนั้นกำลังจะเสียรู้แผนการของสตรีที่ตัวเองเคยปรามาส

"พวกเราไปลอยโคมตรงโน้นดีกว่าเจ้าค่ะ" หยางรั่วหรูเอ่ยชวนไปยังมุมหนึ่งซึ่งจุดนั้นผู้คนสามารถมองเห็นได้โดยทั่วเหมาะแก่กันลงมือทำตามแผน

หลิวชางที่ไม่ได้คิดอะไรก็พยักหน้าตอบตกลงเพราะเห็นว่าที่จุดนั้นห่างจากผู้คนพอสมควร เขาและหยางรั่วหรูจะได้ไม่ต้องเป็นจุดสนใจมากนัก ดังนั้นชายหนุ่มจึงออกคำสั่งให้บ่าวรับใช้ของตนไปซื้อโคมจากแม่ค้าแถวนั้นมา

ในระหว่างยืนรอหยางรั่วหรูที่เห็นว่าเป็นโอกาสอันดีจึงทำทีขอชายคนรักเดินเล่นดูโคมที่ถูกลอยในแม่น้ำพร้อมกับบ่าวรับใช้คนสนิทของตน สองนายบ่าวสบตากันครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าให้สัญญาณกันและกันก่อนที่จะ...

ตู้มมมม!

"กรี้ดดดดดดด"

"ช่วยด้วยเจ้าค่ะคุณหนูรองตกน้ำ!!"

เสียงหวีดร้องตามมาด้วยเสียงตะโกนขอความช่วยเหลือทำให้ผู้คนที่อยู่บริเวณนนั้นต่างเหลียวมองไปยังจุดเกิดเหตุทันทีพร้อมตะโกนแซ่เซ็งเสียงดังว่ามีคนตกน้ำเป็นวงกว้าง

"คุณชายหลิว ช่วยคุณหนูรองด้วยเจ้าค่ะ!!" ผิงผิงสาวใช้ของหยางรั่วหรูตะโกนเรียกคนที่ยืนนิ่งอยู่ไม่ไกลอีกครั้งเพื่อให้อีกคนรีบมาช่วยเจ้านายตนตามแผน

หลิวชางที่ถูกขอความช่วยเหลือก็ได้แต่ขบกรามแน่นเพราะสายตาของทุกคู่กำลังจ้องมองมาทำให้ตนจำต้องรีบพุ่งกระโดดลงไปช่วยร่างบางที่ลอยคออยู่ในแม่น้ำอย่างช่วยไม่ได้

ใช้เวลาไม่นานทั้งคู่ก็ขึ้นมาจากน้ำได้อย่างปลอดภัยโดยที่มีบ่าวชายคนสนิทของชายหนุ่มที่รีบกลับมาเพราะได้ยินเสียงเอะอะโวยวายช่วยเหลือทั้งสอง

"แค่กๆๆ ฮือออออ พี่หลิวชาง ข้ากลัวมากเลยเจ้าค่ะ ฮืออออ" หยางรั่วหรูร้องไห้โฮทั้งยังเบียดกายกอดร่างสูงแนบแน่นท่ามกลางผู้คนที่เข้ามามุงดูเพื่อให้คนทั้งหมดได้เห็นว่าพวกนางทั้งสองนั้นใกล้ชิดกันขนาดไหน

คนอื่น ๆ ที่เข้ามาดูเหตุการณ์จึงได้เห็นว่าคู่รักชายหญิงที่ตกน้ำก็คือคุณชายรองหลิวเจ้าของตำแหน่งอั้นโส่วผู้โด่งดังและคุณหนูรองหยางที่เป็นข่าวลือ

หลิวชางได้ยินเสียงคนซุบซิบกันก็รีบหลบหน้าหลบตาก่อนจะสั่งบ่าวของตนให้เอาเสื้อคลุมตัวนอกมาห่มกายเปียกชุ่มของหยางรั่วหรูแล้วรีบอุ้มร่างเล็กกลับทันที

บ้าจริง! มีคนเห็นพวกตนมากขนาดนี้เรื่องนี้คงต้องไปถึงหูของท่านพ่อแน่!