ข้าจะเป็นชายาชินอ๋อง

ตอนที่ 11 ถอนพิษครั้งที่หนึ่ง

เมื่อถึงช่วงเวลาที่พระอาทิตย์มาเยือนอีกครั้ง เสียงสัตว์ป่ามากมายต่างส่งเสียงร้องในเวลาใกล้รุ่ง บรรยากาศท่ามกลางหุบเขาที่ใครหลายๆ คนอาจคิดว่ามันเงียบสงบไร้เสียงรบกวนทว่าความเป็นจริงไม่ได้เงียบสงบอย่างที่ผู้คนคิดแม้แต่น้อย

โดยเฉพาะเสียงหอนของหมาป่าที่ดังระงมปลุกให้ร่างหนาที่นอนหลับใหลสะดุ้งตื่นขึ้นมา

ดวงตาคู่คมลืมตาขึ้นมาก็พบว่าบรรยากาศรอบด้านเริ่มสว่างแล้ว อ๋องหนุ่มจึงได้ตัดสินใจลุกจากเตียงนอนไม่คิดที่จะหลับต่อแม้ว่าทางหญิงสาวจะบอกว่าให้พักผ่อนให้สบายไม่ต้องรีบตื่นเช้าและนัดหมายพบเจอกันที่เรือนกลางประมาณยามซื่อ (09.00 – 10.59 น.) ก็ตามที

หม่าอี้เถาที่ได้ยินเสียงเปิดประตูรีบลุกจากห้องนอนที่อยู่ไม่ไกลมาหานายของตน "ท่านอ๋องเหตุใดจึงตื่นเร็วนักพ่ะย่ะค่ะ หรือทรงไม่สบายที่ใด?"

เพราะบางครั้งอาการทรมานของท่านอ๋องก็กำเริบยามนี้ได้เช่นกัน

"เปล่า มิได้เป็นอันใดข้าเพียงตื่นเพราะเสียงหมาป่า เสียงของพวกมันดังขนาดนี้คงมีจำนวนไม่น้อย" ชายหนุ่มเอ่ยตามที่ตนคิด

องครักษ์คนสนิทพยักหน้าเห็นด้วย เขาก็ตื่นเพราะพวกมันเช่นกันฟังจากเสียงแล้วพวกมันคงอยู่กันเป็นฝูงใหญ่

"ไหนๆ เจ้าก็ตื่นแล้วก็เรียกคนอื่นไปช่วยงานท่านซวนจางเสียหน่อย"

"พ่ะย่ะค่ะ" องครักษ์หนุ่มรับคำและรีบไปทำตามที่คนเป็นนายรับสั่งทันที

ถึงเวลาไท่หยางฮัวสือก็ปรากฏตัวตามที่คนเป็นหมอนัดหมาย บริเวณหน้าเรือนพบผู้ติดตามของหญิงสาวก่อนจะถูกอีกฝ่ายนำทางไปยังสถานที่รักษา

"เชิญคุณชายฮัวเจ้าค่ะ คุณหนูคอยอยู่ด้านในแล้ว" เสี่ยวชิงที่มารอรับหน้าเอ่ยเชื้อเชิญให้บุรุษสูงศักดิ์เข้าไปด้านในตามที่ได้รับคำสั่งเมื่อพามาถึงที่หมาย

"ข้าเข้าไปได้เพียงคนเดียวหรือ?" อ๋องหนุ่มเอ่ยถามขณะมองห้องเล็กๆ ที่ถูกสร้างแยกจากตัวเรือนหลักเบื้องหน้าตน

เสี่ยวชิงพยักหน้า "เวลาทำการรักษาคุณหนูจะต้องใช้สมาธิมากเจ้าค่ะ หากมีอะไรเดี๋ยวคุณหนูจะเรียกเข้าไปเอง"

ได้รับคำตอบเช่นนั้นชายหนุ่มก็ผินหน้าไปหาองครักษ์คนสนิทพร้อมเอ่ยปากสั่ง "เจ้ารออยู่ที่นี่" แล้วเดินเข้าไปด้านในทันที

เมื่อเข้ามาภายในห้องก็พบกับแคร่ไม้ที่มีสมุนไพรมากมายวางเรียงรายอยู่ อีกด้านหนึ่งเป็นหม้อยาที่กำลังเดือดส่งเสียงปุดๆ ให้ได้ยิน กลิ่นยาตลบอบอวลสมกับเป็นสถานที่รักษา

ทางด้านขวามีฉากไม้กั้นแบ่งสัดส่วนของห้อง มองลอดผ่านรูลายฉลุก็เห็นเงาร่างของหญิงสาวผู้ซึ่งเป็นลูกศิษย์หมอเทวดากำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ และในขณะที่เขากำลังยืนมองอยู่อย่างนั้นเพราะไม่รู้จะทำอย่างไรต่อเสียงใสก็เอ่ยทักขึ้น

"มาแล้วหรือเจ้าคะ"

"อืม"

"ถ้าเช่นนั้นท่านก็เข้ามาตรงนี้เถิด"

เมื่อได้รับการอนุญาตร่างสูงก็เดินอ้อมฉากกั้นข้ามไปยังอีกฝั่งทันที เบื้องหน้าของอ๋องหนุ่มคือถังน้ำสองใบที่บรรจุน้ำเอาไว้แต่สีของน้ำในนั้นต่างกันอย่างสิ้นเชิง

"ข้าต้องทำอย่างไรบ้าง"

"ถอดเสื้อออกแล้วลงไปในถังน้ำเจ้าค่ะ" ร่างบางเอ่ยด้วยรอยยิ้มหวาน

"เจ้าพูดจริงใช่หรือไม่?" ใบหน้าของไท่หยางฮัวสือมีความไม่มั่นใจนักเพราะรอยยิ้มของสตรีตรงหน้า

เริ่มชักจะไม่แน่ใจว่ารอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนที่ได้เห็นเมื่อคืนนั้นตนตาฝาดไปหรือเปล่านะ?

หูน่าหลันขบขันกับท่าทางของอีกฝ่ายที่ไม่เชื่อในคำพูดของนางก่อนจะอธิบายให้ฟัง "เมื่อท่านดื่มยาลงไปข้าจะต้องทำการฝังเข็มเพื่อกระตุ้นให้รูบนผิวกายเปิด พิษและสิ่งสกปรกต่างๆ จะถูกขับออกมาจากผิวกายทุกส่วนของท่าน"

พระพักตร์หล่อเหลาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เงียบรอฟังสิ่งที่สตรีตรงหน้าอธิบาย ก่อนจะนึกคำพูดบางอย่างของนางที่ทิ้งท้ายก่อนจะกลับเรือนเมื่อคืน

"ดังนั้นเพื่อความสะดวกในการทำความสะอาดท่านจึงต้องถอดเสื้อผ้าลงไปแช่ในน้ำเจ้าค่ะ" เพราะเวลากระอักเลือดเสียรวมถึงตอนขับพิษจะได้ถูกชะล้างโดยที่ไม่เปรอะเปื้อน หูน่าหลันไม่ได้บอกออกไปแต่คิดว่าบุรุษตรงหน้าคงเข้าใจ

ไท่หยางฮัวสือพยักหน้ารับทราบ

เพราะฉะนั้นจึงบอกให้ตนใส่อาภรณ์ด้านในสีเข้มมาสินะ เพราะถ้าหากสวมชุดสีขาวอย่างปกติลงน้ำมันก็คง...อืม นั่นแหละ

เมื่อเข้าใจในเจตนาแล้วจึงรีบเอ่ยขอโทษหญิงสาวทันที

"ข้าขออภัยที่สงสัยในคำพูดเจ้า"

คนเป็นหมอส่ายหน้า "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ"

นางไม่ได้คิดมากเพราะผิดที่ตนเองนั่นแหละที่ชอบเย้าอีกฝ่ายเล่นจนเขาไม่รู้ว่าอันใดนางพูดจริงหรือเล่น ต่อไปเวลารักษาจะต้องแสดงท่าทีจริงจังเพิ่มขึ้นอีกเสียหน่อยแล้ว ไม่อย่างนั้นชื่อเสียงของท่านตาอาจจะเสื่อมเสียเพราะนางเอาได้

ในขณะที่นางกำลังคิดเรื่อยเปื่อยหางตาก็เหลือบไปเห็นว่าร่างสูงถอดเสื้อตัวเองออกเป็นที่เรียบร้อย กล้ามเนื้อหนั่นแน่นปรากฏตรงหน้าดึงดูดสายตาหูน่าหลันให้หันไปมอง

"ต้องลงไปในถังน้ำเลยหรือไม่?"

เพราะสายตามัวแต่มองอย่างอื่นหูของหญิงสาวจึงไม่ได้ยินสิ่งที่อ๋องถามจนกระทั่งเขาเอ่ยเรียกชื่อนาง

"คุณหนูน่าหลัน?"

"หา? อ้อ..อะแฮ่ม ท่านลงไปในถังที่มีน้ำสะอาดได้เลย เดี๋ยวข้าไปปลดหม้อยาก่อนนะเจ้าคะ" ร่างบางรีบดึงสติตนเองกลับคืนมาให้เลิกมองร่างกายของบุรุษตรงหน้าและเดินไปยังที่หม้อยาที่กำลังเดือด ถัดมาก็จึงได้ยินเสียงจ๋อมเบาๆ จากทางด้านหลังเป็นอันรู้ว่าชายหนุ่มลงไปในอ่างน้ำเรียบร้อยแล้ว

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ภายในถังน้ำมองไปรอบๆ เพื่อสำรวจระหว่างรอ สายตาจึงเหลือบไปเห็นเข็มเงินมากมายที่วางเรียงกันบนผ้าแพรสีขาว คาดคงเป็นเข็มที่เตรียมเอาไว้ฝังเข็มบนร่างกายตน

สักพักหญิงสาวกลับมาพร้อมถ้วยยาสองถ้วยก่อนที่มือเล็กจะยื่นหนึ่งในนั้นมาพร้อม

"ยาถอนพิษเจ้าค่ะ"

มือหนารับมาก่อนจะดื่มรวดเดียวพร้อมส่งถ้วยยากลับคืน ไม่กี่ลมหายใจถัดมาใบหน้าและร่างกายส่วนที่โผล่พ้นน้ำก็ปรากฏเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมา ไท่หยางฮัวสือรับรู้ได้ถึงความร้อนภายในร่างกายกำลังเดือดพล่านคล้ายกับปะทะกับฤทธิ์เย็นของยาที่ดื่มลงไปเมื่อครู่

พิษกร่อนวิญญาณมันทำได้พลังหยินในร่างกายของตนไปหลายส่วนแล้วดังนั้นภายในจึงเต็มไปด้วยพลังหยางเต็มเปี่ยมเมื่อถูกเติมเต็มพลังหยินมันจึงเกิดการต่อต้านตนระหว่างนี้จะเกิดความเจ็บปวดไปทั่วร่างไม่ต่างจากตอนอาการกำเริบ

น่าหลันบอกว่าเขาต้องทนเพื่อให้ทั้งสองอย่างหลอมรวมปรับสมดุลดังเดิมให้ได้ ร่างกายจึงจะขับพิษออกมา

อ้ากกกกกกกกก!

ชายหนุ่มร้องออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้น ความทรมานนี้หนักหนายิ่งกว่ายามอาการกำเริบเสียอีก

ขณะที่คนในอ่างน้ำกำลังต่อสู้กับพลังภายในของตนเองคนเป็นหมอก็หันไปหยิบเข็มเงินที่เตรียมไว้ค่อยๆ ฝังไปตามจุดต่างๆ จนครบจากนั้นก็เอ่ยบอกคนที่สองมือกำขอบอ่างแน่นจนเส้นเลือดตามร่างกายปูดปูนเพราะความเจ็บปวด

"ต่อจากนี้ท่านต้องประคองสมาธิให้จงได้ ข้าจะใช้พลังปราณช่วยขับพิษส่วนแรกออกมา"

บอกเสร็จร่างเล็กก็อ้อมมายังด้านหลังชายหนุ่มแนบฝ่ามือเรียวทั้งสองข้างที่หลังเปลือยเปล่าร้อนจัดของชายหนุ่มจากนั้นก็เริ่มโคจรพลังของตนเข้าไปอย่างช้าๆ

เฮือก!

ดวงตาที่ปิดอยู่เปิดขึ้นทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังหยินเย็นเฉียบสายหนึ่งที่ไหลเข้ามาในเส้นลมปราณของตนเองจากนั้นมันก็ผลักพลังที่ร้อนระอุให้ร่นถอยไปก่อนจะทะลวงประสานเข้าไปใจกลางความร้อนนั่นแล้วกระจายตัวปกคลุมทั่วบริเวณทรวงอกส่งผลให้ความทรมานที่เป็นอยู่ลดลง

หญิงสาวทำอยู่อย่างนั้นราวหนึ่งเค่อก่อนที่จะส่งโคจรให้ฤทธิ์ยาที่เสริมด้วยพลังหยินของตนพุ่งตรงไปทำลายจุดที่พิษฝังตัวอยู่อย่างรวดเร็ว

อั่ก!

ไท่หยางฮัวสือกระอักเลือดออกมาในที่สุด หูน่าหลันจึงได้หยุดโคจรพลังเข้าสู่ร่างกายอ๋องหนุ่มแล้วอ้อมมาด้านหน้าเพื่อดูอาการ

"ท่านไหวหรือไม่?" หญิงสาวจับไหล่หนาพร้อมกับโน้มตัวต่ำเพื่อที่จะมองดูสีหน้าของอีกฝ่ายใกล้ๆ เมื่อเห็นว่าอีกคนไม่สามารถเงยหน้าขึ้นมาคุยได้จึงประคองหน้าอีกฝ่ายขึ้นมาดูแต่กลับไม่คิดว่าจะเกิดบางอย่างขึ้น

อั่ก!

ร่างสูงกระอักเลือดออกมาอีกรอบทำให้เลือดกระเซ็นถูกตัวหญิงสาวเต็มๆ

ใบหน้าซีดที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อมากมายทำให้หลานสาวหมอเทวดาขมวดคิ้วด้วยความเป็นห่วงก่อนจะรีบสกัดจุดชายหนุ่มทันที

ร่างกายที่ฝืนยืดตัวตรงเอนไปพิงขอบอ่างแล้วหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน เขาอยากจะเอ่ยคำขอโทษคนตัวเล็กทว่าแทบไม่มีแม้แต่แรงขยับปาก เปลือกตาที่หนักอึ้งฝืนมองร่างบางที่กำลังจะเทผงอะไรบางอย่างลงไปในถังน้ำที่ตั้งอยู่อีกใบก่อนจะได้ยินเสียงของนางเรียกองครักษ์ของตนเข้ามาด้านใน

"พี่เสี่ยงชิงให้คนของเขาเข้ามา"

เมื่อได้รับคำอนุญาตเสียงประตูก็ถูกเปิดเข้ามาเพียงลมหายใจเดียวร่างสูงในชุดสีดำสนิทก็เข้ามาด้านในทันที

"คุณหนูน่าหลัน" หม่าอี้เถาโค้งศีรษะให้หญิงสาวก่อนจะสังเกตเห็นว่าบนร่างกายของท่านหมอหญิงเต็มไปด้วยเลือด สายตามองไปยังร่างของคนเป็นนายที่น่าจะสลบไปแล้วด้วยความเป็นห่วงเพราะตอนที่อยู่ข้างนอกตนเองก็ได้ยินเสียงร้องของท่านอ๋อง

"เจ้ามาช่วยพาเขาลงไปแช่สมุนไพรในถังที แล้วฝากช่วยปรับสมดุลพลังในร่างกายเขาด้วยจะได้ฟื้นตัวเร็วๆ มีอะไรก็เรียกพี่เสี่ยวชิงได้"

"ได้ขอรับ" องครักษ์พยักหน้าพร้อมเอ่ยรับคำสั่ง

เมื่อสั่งการเสร็จหูน่าหลันก็หลบออกไปให้คนของบุรุษสูงศักดิ์จัดการต่อส่วนตนเองก็กลับเรือนไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่แล้วจึงกลับมาดูคนไข้ในความดูแลอีกรอบ