ARVEN
Babamla, Rüzgar’ın ne konuştuğunu çok merak ediyordum ama buradan duymam mümkün değildi elbette. İkisini yüz yüze bırakmak yapılacak en yanlış hamleydi ama başka şansım var mıydı? Ne babam, ne de Rüzgar bana bu şansı vermemişti.
“Babam çok öfkeli görünüyor,” diye mırıldandım. Babamın en deli hallerini en iyi bilen Kenan amcaydı. Benden, annemden bile… Çünkü o hep babamın bir adım arkasındaydı daima.
“Normal değil mi?” diye ayıpladı Kenan amca. Beni mi ayıplıyordu? Niye? Aşık olduğum için mi?
“Sen de mi Kenan amca?” dedim hayal kırıklığına uğramış gibi. Ne bekliyordum bilmiyorum. Babamdan farklı düşünmeyeceği gün gibi ortadaydı esasında.
“Ne dememi bekliyorsun Arven? Seninki bile bile ateşe yürümek değil mi?”
Ben sevdiğim adama yürümüştüm. Ateş de olsa, sel de olsa umrumda deği
