ARVEN
“Gizlice dinlemek ayıptır,” dedi annem. Gözlerimi ona çevirirken “peki sen neden yanımdasın?” diye sordum.
Dudakları gergin bir tebessümle benden bahçeye döndü. Camı hafif aralamış, babamları dinliyordum. Yani dinliyorduk.
“Herhangi bir sorunda araya girmek için tetikte olmam lazım. Yeterince düşmanı yokmuş gibi bir de Ezman’ı karşısına almasını istemeyiz.”
“Başarılı olacağını düşünüyor musun? Onlar düşman olmak istedikten sonra pek etkimiz olacağına ihtimal veremiyorum.”
“Daha önce babanın işlerine hiç burnumu sokmadım. Aramızda gizli bir anlaşma var gibi yıllardır. Baban işlerine karışılmasından hoşlanmaz.”
Bunu biliyordum elbette. Fakat şu anki durum iş diyerek geçiştirebileceğimiz bir durum değildi. Söz konusu ben ve Rüzgar’dık çünkü.
“Bu bir iş değil,” diye mırıldandım an
