“นี่ที่รักจะไม่ถามเค้าเลยหรอ ว่าจะพาไปไหน”
ฟินิกซ์นั่งเท้าคางมองคนตัวเล็กที่กำลังกินอาหารที่เค้าเตรียมไห้อย่างเอร็ดอร่อย รู้สึกน้อยอกน้อยใจที่เขาสำคัญไม่ได้ครึ่งหนึ่งของอาหหารในชามเลยด้วยซํ้า แม้ตนจะเป็นคนทำเองก็ตาม ใบหน้าคมหล่อหงอยเป็นลูกหมาเอ่ยถามนํ้าเสียงแผ่วเบา
“ต้องถามด้วยหรอคะ เห็นคุณชอบเซอร์ไพรส์ดีนัก คุณก็รอเซอร์ไพรส์ไปสิ”
“ชิ ก็ที่รักไม่สนใจเค้าเลย”
“นี่คุณ หยุดเรียกที่รงที่รักได้แล้ว ฉันยังไม่ได้ตกลงว่าจะเป็นแฟนคุณเลยนะ”
“ทำไมอ่ะ นี่คุณคิดจะเบี้ยวผมใช่มั้ย ไหนคุณบอกถ้าถอนหมั้นคุณจะยอมคบกับผมไง”
“อ้าว ก็คุณยังไม่ขอฉันนิ มัวแต่ทำอะไรก็ไม่รู้”
“ขอไม่ขอยังไงคุณก็ต้องเป็นเมียผมอยู่ดี”
นาวีมองค้อนใส่คนตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่พึงพอใจ เปลี่ยนอารมณ์ได้ไวเสียจริง นายลูกหมาเมื่อกี้นั่นหายไปไหนแล้ว
“เหอะ ถ้าอยากได้ก็มาขอสิ ฉันไม่ยอมเป็นเมียคุณฟรีๆหรอกนะ”
“ใครบอกว่าผมจะเอาคุณมาเป็นเมีย
