“อ้าว คุณนาวี!”
เสียงป้าแม่บ้านดังลั่นขึ้นไปถึงบนบ้านกับความตกตะลึงเมื่อเห็นนาวีเดินย่างเข้ามาในบ้านหลังที่เธอเติบโตขึ้น ที่ไม่ได้กลับมาเยี่ยมเกือบหกเดือนหลังจากการย้ายออกไป
“สวัสดีค่ะ ป้าพร”
หญิงสาวยกมือไหว้เอ่ยทักทายอย่างสุภาพ แม้ว่าหญิงวัยกลางตรงหน้าจะเป็นเพียงแม่บ้าน แต่เธอกลับเคารพนับถือดั่งญาติคนหนึ่ง เพราะมีเพียงป้าพรที่คอยอยู่ดูแลบ้านและป้าที่เธอเหลือคนเดียวมาตลอดเวลาที่เธอไม่อยู่
“มีอะไรกัน”
“คุณท่านมาพอดีเลย ดูสิคะว่าใครมา”
“นาวี”
“คิดถึงคุณป้าที่สุดดดด”
หญิงสาวลากเสียงยาวผลอยกับอ้าแขนบางเดินถูไถไปหาป้าสุดที่รักของตนที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเธอเกินเจ็ดก้าว ก่อนที่จะสวมเข้ากอดด้วยความคิดถึง
“อ้อนเก่งเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยยัยเด็กคนนี้”
หลังผละกอดออกจากกัน ป้าสุดที่รักเขกหัวเล็กเบาๆด้วยนํ้าเสียงมีความสุข เมื่อได้เห็นหลานสาวที่คิดถึงมาหลายเดือน
“วีจะอยู่อ้อนป้าอีกหลายวันเลยค่
