มามี๊ร้อนรัก (3P)

2 เด็กฝึกงาน

2

เด็กฝึกงาน

วันนี้เป็นวันแรกที่ฟีฟ่าจะต้องไปฝึกงานวันแรก เขาตื่นแต่เช้าเพราะเขาไม่อยากไปฝึกงานวันแรกสาย แต่ความตั้งใจของเขาก็ทำให้เขาสายอยู่ดีเพราะเขาออกไปครึ่งทางเขาดันลืมเอกสารสำคัญที่ต้องใช้ในการไปฝึกงาน ทำให้เขาต้องกลับมาที่บ้านเพื่อเอาเอกสาร

“ฟีฟ่ากลับมาทำไมในบอกว่ารีบไปไม่ใช่หรือไง” เสียงของแม่ที่ตอนนี้กำลังทำอาหารเช้ารอพ่อของเขาที่กำลังจะลงมาทานข้าวก่อนที่จะไปทำงาน

“ไม่มีเวลาตอบแล้วครับ ผมรีบ” ฟีฟ่าพูดขึ้นมาแล้วก็วิ่งออกจากบ้านหลังจากที่เขาได้ขึ้นไปเอาเอกสารที่เขาลืมบนห้องนอนของเขา

“อะไรของมันไอ้ลูกคนนี้ คิดจะไปก็ไป คิดจะมาก็มา ถามก็ไม่เคยตอบมันจะอะไรนักหนาว่ะเนี่ย” แม่ของฟีฟ่าบ่นตามหลังลูกชายของเธอแต่ก็ได้แต่บ่นเพราะวัยรุ่นพูดอะไรไปก็เหมือนสีซอให้ควายฟัง

ฟีฟ่ามาถึงบริษัทช้ากว่าเพื่อนแต่โชคดีที่เพื่อน ๆ ก็ยังไม่ได้เข้าไปเพราะพี่ทำงานบอกให้เขาไปพร้อมกันเพื่อนจะได้ไม่ต้องดูเหมือนว่ามาสาย

“น้องคนนี้ใช่มั้ยที่พวกเรารอ โอเคเลย ดีมากมาเร็วกว่าที่คิดไว้ ถ้าอย่างนั้นก็เตรียมตัวเข้าไปพร้อมกันได้เลย” เพลินเพลงเป็นคนที่ให้ทุกคนรอฟีฟ่าแล้วเข้าไปในห้องของท่านประธานพร้อมกันเพราะเธอไม่อยากให้เขาถูกมองว่ามาสายตั้งแต่วันแรกเพราะเธอเองก็เคยมาสายในวันแรกและก็มีพี่คนหนึ่งช่วยเธอไว้อย่างนี้

ฟีฟ่ารู้สึกปลื้มในตัวของเพลินเพลงมาก ๆ เพราะเขารู้สึกปลาบปลื้มใจมาก ๆ

“ทำไมพี่คนนี้ถึงได้น่ารักอย่างนี้นะ” ฟีฟ่าพูดคนเดียวในใจพร้อมกับอมยิ้มคนเดียวแต่เพื่อนกำลังดีใจแทนเขาที่ไม่ต้องมาสายเพราะเพลินเพลง

“แกโชคดีมากนะฟีฟ่าที่พี่สาวคนนี้ช่วยทำให้แกไม่ได้มาสายตั้งแต่วันแรกอย่างนี้” เพื่อนของเขาพูดขึ้นมาแล้วก็เดินเข้าไปในห้องประชุมในการมาฝึกงานวันแรกในวันนี้

หลังจากที่เพลินเพลงพาน้อง ๆ ฝึกงานเข้าไปในห้องประชุมแล้ว เธอก็กลับมานั่งทำงานที่โต๊ะของเธอต่อ

“เป็นไงบ้างเพื่อน น้อง ๆ วิศวะหล่อมั้ยเพื่อน” บัณชิตาพูดขึ้นมาพร้อมกับตั้งหน้าตั้งตารอคำตอบจากเพื่อน

“ก็มีทั้งหล่อ ทั้งสวยนะ น่ารัก ๆ ทั้งนั้นแหละเด็ก ๆ อ่ะนะ” เพลินเพลงพูดขึ้นมายิ้ม ๆ แล้วก็มองหน้าของเธออย่างอารมณ์ดี

“มีคนไหนที่เหมาะกับสาวสวยอย่างฉันหรือเปล่า อยากเจอน้อง ๆ แล้วสิ ทำไมต้องเป็นแกทุกทีที่ได้เห็นน้อง ๆ ฝึกงานก่อนฉันทุกทีเลย อย่างนี้แกก็ต้องเล็งไว้ก่อนฉันอยู่แล้วสินะ” บัณชิตาพูดขึ้นมาด้วยหน้าที่งอแงกับเพื่อน

“ฉันไม่ได้เล็งก่อนแกหรอกเพื่อนแต่ฉันเลือกไว้เลยจ้าว่าอยากได้คนไหนจะเต๊าะคนไหน” เพลินเพลงพูดขึ้นมาแล้วก็หัวเราะเมื่อได้เห็นท่าทางของเพื่อนที่ตอนนี้หน้างอคอหักเป็นปลาทูแม่กลองซะแล้ว

“นั่นไง ยัยหม้ายสาวมันก็จะแพรวพราวกว่าคนอื่นเสมอเลยหรือไง”

“อะไรของแกก็แค่เลือก ถ้าแกสวยพอไม่ว่าใครแกก็คงจะได้หมดนั้นแหละ หรือว่าแกกลัวว่าแกจะสวยสู้ฉันไม่ได้” เพลินเพลงพูดขึ้นมาแล้วก็หัวเราะออกมา

“นี่พวกเธออย่าสะดีดสะดิ้งให้มันมาก แก่ขนาดนี้เด็ก ๆ เขาไม่ว้อนหรอกจ้า ต้องสาว ๆ สวย ๆ อย่างพวกฉันนี่เด็ก ๆ หนุ่ม ๆ เขาถึงจะสนใจ” ส้มจี๊ดพูดขึ้นมาพร้อมกับหัวเราะกับเพื่อนเธออีกสองคน

ส้มจี๊ดคือคู่ปรับของเพลินเพลงเลยเพราะทั้งสองไม่ชอบหน้ากันตั้งแต่วันแรกที่เจอหน้ากันเพราะส้มจี๊ดโกงการเข้าไปสอบสัมภาษณ์งานก่อนเธอทั้ง ๆ ที่มันเป็นลำดับของเธอแต่เธอแค่ไปเข้าห้องน้ำและเธอก็กลับมาทันพอดีแต่ส้มจี๊ดก็เดินเข้าไปในห้องสัมภาษณ์ทำให้เธอต้องสอบสัมภาษณ์เป็นคนสุดท้าย

“ก็ไม่รู้นะแต่คราวก่อนที่น้อง ๆ มาฝึกงานก็เห็นอกหักจากเด็กเพราะเด็กไม่สนใจไม่ใช่หรือไงจ๊ะแม่สาวคนสวย” บัณชิตาพูดขึ้นมาแล้วก็หัวเราะไปพร้อม ๆ กับเพลินเพลง

“ก็จริงของแกนะเพื่อนเรื่องนี้ฉันจำได้ดี” เพลินเพลงเองก็พูดเสริมทัพขึ้นมาแล้วก็หัวเราะขึ้นมาเสียงดัง

“นี่พวกเธอมาจับกลุ่มคุยอะไรกันเสียงดัง ไปทำงานได้แล้ว” ผู้จัดการแผนกเดินมาบอกทำให้พวกส้มจี๊ดยอมไปจากตรงนั้น

“ฝากไว้ก่อนเธอแม่หม้ายผัวทิ้ง” ส้มจี๊ดพูดเบา ๆ แต่ให้เพลินเพลงได้ยินเพื่อที่จะทำให้เธอโกรธแต่เพลินเพลงไม่เล่นไปตามเกมของส้มจี๊ดเพราะหน้าที่การงานของเธอต้องมาก่อน

“ทำไมมันปากดีอย่างนี้อยู่เรื่อยเลย อีส้มจี๊ดอย่าให้เจอข้างนอกนะ แม่จะจัดหนักให้” บัณชิตาพูดขึ้นมาในขณะที่ทั้งสองนั่งทานข้าวที่โรงอาหารของบริษัท ซึ่งตอนนี้น้องฝึกงานก็กำลังเดินมากินข้าวเที่ยงมีทั้งผู้หญิงและผู้ชายแต่ที่เด่นสะดุดตามาก ๆ ก็น่าจะเป็นฟีฟ่าเพราะทั้งสูงทั้งขาวแล้วก็หน้าตาดีอีกด้วย

“น้องคนนั้นหล่อจัง” ส้มจี๊ดพูดกับเพื่อนของเธอแล้วก็มองมาที่ฟีฟ่าแต่สายตาของชายหนุ่มกับมองไปที่เพลินเพลง

“น้องคนหล่อมองมาที่แกเพลง น้องเขาสนใจแกหรือเปล่า อย่าบอกนะว่าคนที่แกเลือกคือคนนี้แกเลยดิวไว้” บัณชิตาพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเพื่อน

“ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันก็พูดไปอย่างนั้น ฉันไม่ได้เล็งหรือดิวใครไว้ทั้งนั้นแหละ ฉันพูดแกล้งแกไปอย่างนั้นเอง” เพลินเพลงพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเพื่อนเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจแต่เขาก็มองมาที่เธอจริง ๆ แต่เธอก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องมองเธอ

“จริงนะ แต่ดูเหมือนว่าน้องเขาจะสนใจในตัวของแกนะ เห็นมองใหญ่เลย” บัณชิตาพูดพลางมองฟีฟ่าแล้วก็มองสลับกับเพื่อนของเธอ

“ไม่หรอก ก็น้องเขาคงคุ้น ๆ หน้าของฉันก็เลยมองไปอย่างนั้นแหละ” เพลินเพลงพูดขึ้นมาแล้วก็นั่งเล่นมือถือโดยไม่ได้สนใจฟีฟ่า