มามี๊ร้อนรัก (3P)

5 ไม่เสร็จไม่ต้องกลับ

5

ไม่เสร็จไม่ต้องกลับ

วายุภัครมองทั้งสองคนอย่างต้องการคำตอบว่างานที่เขาสั่งสรุปแล้วเป็นอย่างไรบ้าง

“งานที่พี่สั่ง เพลงลืมทำค่ะ เพลงจำไม่ได้ว่าต้องส่งวันนี้เพลงคิดว่าต้องส่งสัปดาห์หน้า” เพลินเพลงพูดออกมาอย่างนั้นอิทธิพลแทบอยากมุดทั้งตัวของเขาให้หายไปจากตรงนี้ทันที

“เพลงลืมได้ยังไง รู้หรือเปล่าว่าบอสกำลังรองานชิ้นนี้อยู่ บอสครับต้องขอโทษด้วยนะครับที่ไม่มีงานส่งวันนี้” อิทธิพลเอ่ยคำขอโทษแต่เขาไม่กล้าแม้จะมองหน้าของวายุภัคร

“เรื่องอย่างนี้ไม่ควรเกิดขึ้น พวกคุณทำงานกันมากี่ปี ทำไมไม่รู้จักหน้าที่ของตัวเอง ผมไม่คิดเลยว่าจะได้มาเห็นคนไม่มีความรับผิดชอบที่บริษัทของผม”

“เรื่องนั้น ฉันเป็นคนผิดลงโทษฉันคนเดียวได้เลยค่ะ ส่วนพี่พลอย่าลงโทษพี่เขาเลยนะคะ” เพลินเพลงพูดขึ้นมาเพื่อรับโทษทั้งหมดคนเดียว

“เรื่องนี้ทั้งสองคนต้องรับผิดชอบ” วายุภัครพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งมาก ๆ

“ทำไมล่ะคะ ก็ฉันเป็นคนลืมแล้วทำไมต้องให้พี่พลรับผิดชอบด้วย”

“พอได้แล้วเพลง พี่เป็นหัวหน้าของเธอพี่ไม่ตามงานจนไม่มีงานส่งพี่ก็ต้องรับผิดชอบด้วยก็ถูกแล้ว”

“วันนี้ถ้าคุณทำงานไม่เสร็จ คุณไม่ต้องกลับบ้านและถ้าไม่เสร็จหัวหน้าของคุณก็เตรียมตัวโดนไล่ออกได้เลย” วายุภัครพูดพร้อมกับมองหน้าของเพลินเพลงที่ตอนนี้กำลังมองหน้าของเขาอย่างไม่เข้าใจ

“ทำไม” เพลินเพลงกำลังจะพูดอะไรออกไปสักอย่างแต่วายุภัครก็ไม่ยอมให้เธอได้พูดอะไรทั้งนั้น

“เลิกประชุมได้ ส่วนคุณตามผมมา ส่วนคุณอิทธิพลไปนั่งรอชะตากรรมที่โต๊ะทำงานของคุณ” วายุภัครพูดแล้วก็เดินออกจากห้องประชุมในทันที

เพลินเพลงได้แต่ทำตามที่เขาสั่งและได้แต่มองหน้าของอิทธิพลอย่างรู้สึกผิดและต้องการขอโทษเขาแต่ตอนนี้เธอทำได้แค่เดินตามหลังของวายุภัครเท่านั้น

ห้องทำงานของวายุภัคร เขาเดินเข้ามาในห้องทำงานแล้วก็นั่งมองเพลินเพลงที่เดินตามเขาเข้ามาในห้องทำงานของเขา

“นั่งลงทำงานที่โซฟาตรงนั้น ผมให้คุณไปเอาอุปกรณ์ทำงานของคุณ 5 นาที ถ้าเกิน 5 นาทีเตรียมตัวให้หัวหน้าของคุณโดนไล่ออกได้เลย” วายุภัครพูดไม่ทันจบดีด้วยซ้ำ เพลินเพลงวิ่งไปเอาอุปกรณ์ของเธอที่โต๊ะทำงานของเธอทันที เธอวิ่งด้วยความเร็วที่เร็วที่สุดเท่าที่ผู้หญิงวัยสามสิบอย่างเธอจะวิ่งได้เร็วที่สุด

วายุภัครนั่งจับเวลาไปก็ยิ้มอย่างสะใจ “กล้าดียังไงเปรียบเทียบฉันกับหนุ่มโฮสต์ต้องเจออย่างนี้แหละ”

เพลินเพลงวิ่งกลับเข้ามาในห้องทำงานของวายุภัครด้วยเสียงหายใจที่หอบถี่เพราะเธอต้องวิ่งให้เร็วที่สุดในชีวิตของเธอ

“สี่นาทีห้าสิบเก้าวินาที อีกหนึ่งวินาทีเท่านั้นหัวหน้าของเธอก็จะโดนไล่ออกแล้ว” วายุภัครพูดขึ้นมาแล้วก็หัวเราะให้กับสภาพของเธอในตอนนี้

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ทำไมถึงได้มีสภาพที่ดูแย่ขนาดนี้ได้เนี่ย ไม่เข้าใจเลยว่าพ่อทำไมจ้างคนแก่ทำงาน ควรเปลี่ยนได้แล้วมั้ง” วายุภัครพูดขึ้นมาพร้อมกับหัวเราะเสียงดัง แน่นอนว่าเพลินเพลงก็ได้แต่เก็บคำพวกนี้ไว้

“ยืนนิ่งทำไมไปทำงานสิ ไม่เสร็จไม่ต้องกลับบ้าน พูดแล้วก็ยังมามองหน้าไม่ไปอีกหรืออยากให้จับเวลาในการทำงาน” วายุภัครพูดแล้วก็หันไปจ้องที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่โต๊ะทำงานของเขาแล้วก็แอบหัวเราะให้กับสภาพของเธอในตอนนี้

“คนเผด็จการ นี่หรอที่ใคร ๆ ก็บอกว่าเป็นเทพบุตร นี่มันซาตานชัด ๆ” เพลินเพลงบ่นพึมพำคนเดียวอย่างหงุดหงิดแต่เธอก็ได้แต่บ่นแค่เบา ๆ เท่านั้นเพราะเธอกลัวเขาได้ยิน ลำพังแค่ตัวเธอ เธอพร้อมบวกอยู่แล้วแต่เรื่องนี้มีอิทธิพลเกี่ยวด้วยทำให้เธอไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะเธอ

“เริ่มทำซักทีสิ มัวแต่นั่งนิ่ง ๆ ทำไม” วายุภัครที่เห็นเธอนั่งเหม่อไปหลายนาทีและไม่เริ่มทำงานสักที

“ก็ฉันนั่งทำสมาธิก่อนการทำงาน คุณช่วยเงียบ ๆ หน่อยได้มั้ย” เพลินเพลงพูดออกมาอย่างนั้นยิ่งทำให้วายุภัครอยากกวนเธอมากขึ้นกว่าเดิม

เขาเดินไปนั่งตรงหน้าของเธอแล้วก็จ้องที่ตาของเธออย่างตั้งใจ ไม่อยากเชื่อเลยว่าดวงตาของเขามันช่างร้ายกาจเหลือเกิน มันทำให้เธอไม่มีสมาธิอีกต่อไปและมันทำให้เธอหัวใจเต้นแรงเหมือนมันกำลังจะระเบิดออกมาเพราะดวงตาของเขามันทำความรู้สึกของเธอหวั่นไหวไปหมด

“คุณบอกว่าผมกวนสมาธิของคุณใช่มั้ย ได้ผมจะเงียบ ๆ แล้วก็มองคุณนิ่ง ๆ อย่างนี้” วายุภัครที่ดูออกว่าเธอกำลังเขิน เขาก็ยิ่งทำให้เธอเขินจนสติของเธอแทบแตกอยู่แล้ว

“พุทโธ ธัมโม สังโฆ แม่จ๋า ช่วยลูกด้วย” เธอได้แต่ท่องในใจของเธอเพราะเธอเผลอไปสบตาของเขาอีกรอบและตอนนี้มันอยู่ใกล้ใบหน้าของเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเธอต้องหลับตาไว้ไม่ให้มองดวงตาของเขาที่มันใกล้จนใจของเธอสั่น

“บอสคะ ส้มจี๊ดซื้อผลไม้มาฝากค่ะ” ส้มจี๊ดที่เดินเข้ามาโดยไม่ได้เคาะประตูเห็นภาพนั้นก็อดคิดไม่ได้ว่าบอสสุดหล่อของเธอกำลังจะจูบเพลินเพลง

“เข้ามาอย่างนี้ไร้มารยาทมาก ผลไม้อะไรผมไม่กิน วันหลังไม่ต้องซื้อมาให้ผม” วายุภัครเย็นชามาก ๆ แต่ส้มจี๊ดก็ได้แต่ยิ้มทำใจดีสู้เสือ แต่วันนี้เพลินเพลงรู้สึกขอบคุณส้มจี๊ดมาก ๆ ที่เข้ามาในห้องนี้

เพลินเพลงรีบทำงานทันทีเพราะเธอไม่อยากสบตากับเขาอีกแล้ว ยิ่งมองเธอก็ยิ่งหวั่นไหวให้ดาเมจแรงกล้านี้