“หืม อร่อยจัง” ปันปันทำตาเป็นประกายเมื่อตักต้มยำกุ้งน้ำข้นซด
“คนทำก็อร่อย สนใจไหม?”
“แหน่ะ! วกเข้าเรื่องนี้อีกแล้วนะพี่น่าน น่าตีจริงๆ เลย”
“หยอก!!”
“หยอกอะไรคะ ถ้าปันตกลงคงอุ้มปันไปที่เตียงแล้ว”
หมับ!!
“อย่ามารู้มาก” น่านฟ้ายกมือขึ้นบีบจมูกของปันปันอย่างมันเขี้ยว
“ก็จริงๆ นี่นา”
“จะดักทางพี่ทุกอย่างไม่ได้นะ แล้วถ้ารู้ทันพี่แบบนี้พี่จะล่อลวงปันยังไง”
“แฮะๆ ก็พี่น่านเจ้าเล่ห์ ถ้าปันจับทางพี่น่านไม่ได้ พี่น่านก็จ้องแต่จะเอาเปรียบปันน่ะสิ”
“เอาเปรียบที่ไหน ได้กันทั้งคู่”
“ไม่เถียงแล้วค่ะ เถียงไปก็ไม่ชนะพี่น่านอยู่ดี คนอะไรร้ายกาจจริงๆ เลย”
“หึๆ กินเยอะๆ นะครับ อร่อยไหม”
“อร่อยค่ะ”
“แล้วสอบเมื่อไหร่”
“อาทิตย์หน้าค่ะ พรุ่งนี้ปันต้องราวน์คนไข้อีกวัน แล้วหลังจากนั้นก็คงเตรียมไปสอบ”
“อ้อ งั้นช่วงนี้ก็กวนไม่ได้เลยน่ะสิ”
“อดทนนะคะ ปันสอบประมาณ2อาทิตย์”
“ตายพอดี งั้นขอ3วันครั้งไม่ได
