"The Billionaire's Secret Baby"

CHAPTER 5

Nanginginig ang buong katawan ni Sophia habang pinoproseso ang mga narinig. Ang lahat ng galit, lahat ng sakit, at lahat ng tanong na bumabagabag sa isip niya sa loob ng limang taon, biglang nagkaroon ng sagot.

Hindi siya iniwan dahil nawalan na ito ng pagmamahal. Umalis ito para iligtas sila.

"Bakit... bakit hindi mo sinabi sa akin?" Basag ang boses niya habang tumutulo ang luha. "Kahit gaano pa kadelikado ang sitwasyon, Liam, mas pipiliin ko pa ring manatili sa tabi mo kaysa isipin na itinapon mo lang ako at ang anak natin na parang basura."

Napayuko si Liam at kumuyom ang mga kamao. Ramdam niya ang bigat ng konsensya. "Dahil natakot ako, Sophia. Natakot ako na kapag nalaman nila na nandiyan ka, gagamitin ka nila laban sa akin. Ang pamilya Montefalco ay hindi lang basta mayaman, marami kaming kaaway na gustong pabagsakin kami. Noong nalaman kong may plano silang saktan ang mga taong mahalaga sa akin, wala akong ibang naisip kundi ang ilayo ka."

Tumingin siya sa mga mata niya, puno ng pagsisisi at pagmamahal. "Akala ko kung mawawala ako sa paningin mo, titigilan ka nila. Akala ko magiging ligtas ka. Hindi ko alam na mas matindi palang sakit ang idudulot nito sayo."

Hinawakan ni Liam ang mukha niya at pinunasan ang mga luha gamit ang kanyang mga hinlalaki. Ang lambot ng balat nito, ang init ng presensya... lahat ng ito ay hinahanap-hanap niya sa loob ng limang taon.

"Patawarin mo ako," bulong niya. "Patawad kung pinaramdam ko sayo na nag-iisa ka. Patawad kung hinayaan kong maranasan mo ang hirap nang wala ako."

Naramdaman ni Sophia ang pagguho ng pader na itinayo niya sa puso niya. Sa kabila ng galit, alam niyang mahal na mahal pa rin niya ang lalaking ito. At ngayong alam na niya ang dahilan, mas lalo lang humigpit ang pagmamahal niya.

"Ang tanga mo naman," sagot niya habang tumatawa at umiiyak. "Kami ang pamilya mo, Liam. Dapat kasama mo kaming humarap sa laban, hindi yung iniiwan mo kami sa dilim."

"Alam ko na," sagot ni Liam at niyakap siya nang mahigpit. "At pangako sayo, hinding-hindi na mauulit. Simula ngayon, kahit anong bagyo o pagsubok pa ang dumating, sabay nating haharapin yan. Walang sikreto. Walang pagtatago."

Biglang nabasag ang bigat ng sandali nang marinig nila ang maliliit na yapak papalapit.

"Daddy! Mommy!" Sigaw ng batang si Liam Jr. o kung tawagin nila ay "Jun."

Tumakbo ang bata at yumakap sa binti ng tatay niya. Hawak nito ang isang drawing na kulay asul at pink.

"Tingnan niyo po! Drawing ko po!" Iniangat ng bata ang papel.

Doon nakita ni Sophia at Liam ang drawing ng tatlong tao. May isang matangkad na lalaki, isang magandang babae, at sa gitna ay isang maliit na bata na magkahawak-kamay. Sa taas ay nakasulat sa malalaking letra: "MY FAMILY".

Napangiti si Liam. Sa tagal ng panahon na nawala siya, akala niya ay huli na ang lahat. Akala niya ay hindi na siya magkakaroon ng pagkakataon na maranasan ito. Pero heto sila, kumpleto.

"Ang galing ng baby ko," sabi ni Liam at binuhat ang anak. Hinalikan niya ito sa pisngi. "Mahal na mahal ka ni Daddy ha."

"Mahal ko rin po si Daddy!" sagot ng bata at niyakap ang leeg ng tatay.

Tiningnan ni Liam si Sophia. "At ikaw... ikaw ang buhay ko. Wala na akong ibang hangad kundi ang makita kayong masaya at ligtas."

Dahan-dahang lumapit si Sophia at sumama sa yakap nila. Sa init ng yakap ng pamilya niya, naramdaman niya ang kapayapaang matagal na niyang hinahanap.

"Pero Liam," seryosong sabi ni Sophia. "Sino ba talaga yung mga kalaban mo? Hanggang ngayon ba ay delikado pa rin tayo?"

Napabuntong-hininga si Liam. Alam niyang kailangan na niyang maging bukas.

"May mga tao sa loob ng kumpanya na gustong agawin ang kapangyarihan," paliwanag niya. "Akala nila ay mahina ako. Akala nila kaya nila akong pabagsakin. Pero ngayong nandiyan kayo, mas lumalakas ako. Gagamitin ko ang lahat ng kapangyarihan ko para siguraduhing walang makakalapit sa inyo."

Tumingin siya sa malayo, sa mga ilaw ng siyudad na nakikita mula sa bintana ng kanilang tahanan.

"Handa na akong lumaban, Sophia. Handa na akong harapin ang kahit sino para sa pamilya ko. At sana... payagan mo akong bumawi sa lahat ng oras na nawala."

Hinawakan ni Sophia ang kamay niya at hinigpitan iyon.

"Nandito na kami, Liam. Hindi na kami aalis. Kahit anong mangyari, magkasama tayo."

Sa sandaling iyon, nabuo ang isang pangako. Isang pangakong kahit anong unos pa ang dumating, mananatili silang matatag. Dahil ang pamilya ang pinakamalakas na sandata. At hinding-hindi na hahayaang mawala ni Liam ang kanyang mundo.