ชายหนุ่มเหลือบมองคนข้างกายครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยคำตอบออกไปอย่างจงใจ “ลูกจ้างครับ”
คำพูดนั้นทำให้ฉัตรริษาเผลอร้อง“เหอะ” ในลำคอออกมาเบา ๆ เพราะตัวเธอนี้มีหลายสถานะเสียจริง วันก่อนเป็นเด็กข้างบ้าน วันนี้เป็นลูกจ้าง พรุ่งนี้หรือวันต่อๆ ไปเธอจะได้เป็นอะไร
กระนั้นฉัตรริษาก็เลือกที่จะนิ่งเงียบต่อไป เพราะคิดว่าเขาจงใจพูดให้เธอเจ็บ เธอจะไม่ยอมให้เขาเห็นความอ่อนแอ
แต่กระนั้นก็อดหวนไปคิดถึงเรื่องราวเมื่อสามปีก่อนไม่ได้
แม้เวลานี้จะล่วงเลยสู่ตีหนึ่งแล้วแต่หญิงสาวที่นั่งอยู่หน้าบ้านคนหนึ่งก็ยังไม่ได้ขยับไปไหนมานับชั่วโมงเธอกอดบางสิ่งเอาไว้อย่างหวงแหน
น้ำตาที่เคยไหลเหือดแห้งแล้ว แต่ไม่ใช่ว่าหัวใจที่สูญเสียนั้นดีขึ้น เธอเพียงอยากเข้มแข็งเพื่อให้คนบนท้องฟ้าไม่ต้องห่วงกัน
ฉัตรริษาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่มืดสนิท เธอหวังเป็นอย่างมากว่าผู้เป็นแม่จะยิ้มอยู่บนนั้น ก่อนที่สายตาคู่หม่นนี้จำเป็นต้อง
