แล้วสายตาของวริทธราก็ให้คำตอบ
“เฮ้ยไอ้พุ แรงไปเปล่า” คทาธรพยายามเตือนสติ แต่ดวงตาของอีกฝ่ายนั้นเย็นชาและไร้ความรู้สึก
“มึงคิดถึงใจวุ้นบ้างหรือยัง”
“แค่เขาเสียแม่ไปก็คงเจ็บปวดมากแล้วนะ แถมตอนนี้บ้านเขาก็ไม่เหลืออะไรแล้ว ไอ้เมศเองมันก็ต้องหนีตำรวจหนีเจ้าหนี้หัวซุกหัวซุน”
“มันไม่พอกับการที่กูต้องเสียน้องไป แล้วเด็กนั่นก็ต้องชดใช้”
คืนนั้นฉัตรริษาได้ยินหมดทุกประโยคทุกคำพูด รวมถึงสายตาคู่นี้ที่เข้ามาหลอก เธอสูดลมหายใจยาว ดึงความเข้มแข็งที่หลงเหลืออยู่น้อยนิดในตัว ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่เก็บซ่อนมานานออกไปด้วยเสียงเรียบนิ่ง แต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“ไม่ใช่เพราะคุณพุอยากนอนกับวุ้นหรือคะ?” เธอเอาความจริงสาดใส่คืน
คนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยเลิกคิ้วขึ้น แล้วมองอากัปกิริยาของคนพูดอย่างหาคำตอบ
ชั่วนาทีก็ได้เห็นชัดว่าดวงตากลมกำลังสั่นระริก แถมมือคู่นั้นก็กำเข้าหากันแน่น
“ใช่” วริทธราตอบกลับไ
