วริทธราเลิกคิ้วก่อนจะเดินไปยังห้องนั่งเล่นแล้ววกกลับมาหน้าห้อง เมื่อเปิดตู้รองเท้าดูก็ได้คำตอบที่ทำให้ต้องขบกรามแน่น
เพราะรองเท้าคู่เก่งที่เจ้าหล่อนมักจะใส่ไปทำงานเสมอหายไป แปลได้ทางเดียวคือฉัตรริษาไปทำงานแล้ว
เขาบอกตัวเองให้นับหนึ่งถึงสิบในใจ แต่สุดท้ายนับได้แค่ห้าก็คว้าโทรศัพท์มือถือมาพิมพ์ข้อความด้วยความหงุดหงิด
WARITTARA : จะเอาแบบนี้ใช่ไหม
เวลาผ่านไปสิบนาทีก็แล้ว สิบห้านาทีก็แล้ว แต่ฉัตรริษาก็ไม่ได้เปิดอ่านแม้แต่น้อย ไม่มีการแจ้งเตือนตอบกลับใดๆ ความเงียบที่ได้รับกลับมาทำให้วริทธรายิ่งหงุดหงิดมากขึ้นไปอีกจนกำมือแน่น ก่อนจะสบถออกมาอย่างหัวเสีย
“ให้มันได้อย่างนี้สิวะ”
“งานผ่านไหมน้องวุ้น” หลังจากเห็นรุ่นน้องออกมาจากห้องทำงานของเจ้านายพร้อมโน้ตบุ๊ก นารีก็ร้องถามอย่างไว
แม้ทำงานมาหลายปี แต่ทุกครั้งที่ส่งงานแล้วรอฟีดแบ็กจากลูกค้าหรือแม้แต่เจ้านาย เธอก็ยังแ
