วริทธราก้มลงมองสิ่งที่เพื่อนยื่นมา ก่อนจะตอบโต้กลับไปด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “กูเคยปฏิเสธหรือไง”
เขาเองก็ไม่ใช่ปีศาจซาตานที่จะไปรีดเลือดกับปูตลอดเวลา ชายหนุ่มกระชากกระดาษใบนั้นมาด้วยอาการหงุดหงิด คิดว่าปรินทร์คงจะพอใจแล้ว แต่กลับไม่
“อีกอย่าง กูขอเถอะ ช่วงนี้วุ้นป่วย ก็ดูแลวุ้นเขาดีๆ หน่อย” ได้ฟังอย่างนั้นวริทธราก็ถามกลับทันควัน
“กูต้องดูแลน้องสาวของฆาตกรให้เหมือนเจ้าหญิงหรือไงกันวะ”
“ถ้าดูแลไม่ได้ ก็ปล่อยมือวุ้นได้แล้ว”
“พวกมึงเป็นเหี้ยอะไรกัน ถึงห่วงฉัตรริษากันนัก” ชายหนุ่มร้องถามอย่างไม่เข้าใจ
“แล้วไง ในเมื่อคนผิดจริงๆ ไม่ใช่วุ้น อ้อ อีกอย่าง ไอ้จิณมันเห็นเป็นน้องสาว แต่สำหรับกูไม่ใช่”
ถ้อยคำนี้ทำให้วริทธราชะงักไป ก่อนจะหรี่ตาแล้วถามเสียงกดต่ำ
“มึงกำลังจะบอกอะไรกู”
“มึงรู้ว่ากูเคยชอบวุ้น” คนที่เจอฉัตรริษาคนแรกคือเขา แต่ตอนนั้นเขาสำเหนียกตัวเองเรื่องฐานะความเป็นอย
