สถานะวันไหนก็ไม่รัก

บทที่ 2 ขยะแขยง02

เมื่อถึงห้อง ก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง พยายามปิดเปลือกตาลงเพื่อหลบเลี่ยงความคิดและความรู้สึกที่ไหลบ่ามาไม่หยุด ตอนนี้เธอไม่อาจคิดอะไรต่อไปได้แล้ว สิ่งที่เธอต้องการคือการหลีกหนีความเจ็บปวดในใจซึ่งกำลังท่วมท้นจนแทบจะทนไม่ไหว

ขณะที่อีกด้านหนึ่ง วริทธราก็ตั้งใจจะคว้าตัวฉัตรริษาไว้ แต่ก็ไม่ทัน และเมื่อหญิงสาวหายออกจากห้องไป ชายหนุ่มก็ไม่ได้ตามไป เพราะคืนนี้เขามีคนอื่นที่พร้อมให้คุยด้วยแล้ว

ขนมปังถูกนำออกมาจากเตาปิ้ง ก่อนจะถูกนำมาวางบนจาน แล้วนาทีต่อมาก็ถูกทาด้วยมายองเนส ผัก แล้วตามด้วยแฮม จังหวะที่ฉัตรริษากำลังนำขนมปังอีกแผ่นมาประกบก็ชะงักไปก่อนจะกัดกลีบปากล่างแน่น

เธอมองแซนด์วิชที่เพิ่งทำเสร็จบนจาน แล้วความโกรธตัวเองก็พวยพุ่งขึ้นมา

ดูสิ ตอนนี้เธอก็ยังทำแซนด์วิชหน้าโปรดของผู้ชายใจร้าย

‘เธอก็แค่คนโง่คนหนึ่ง’

ฉัตรริษาโกรธตัวเองที่ยังคงลงมือทำสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้วริทธราได้อย่างเคยชิน ทั้งที่รู้ว่าเขาไม่ใส่ใจความรู้สึกของเธอเลยสักนิด

“ไปเตรียมเสื้อให้ผม”

เสียงเข้มที่ดังขึ้นทำให้ฉัตรริษาสะดุ้งเล็กน้อย หลุดออกจากภวังค์แห่งความคิด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้า ๆ เลื่อนสายตาไปยังต้นเสียง

วริทธราสบกับสายตาเย็นชาที่จ้องตอบกลับมา จึงต้องเอ่ยบอกอีกรอบ

“อย่ากำเริบให้มากนักครับ”

ปกติแล้วทุกเช้า ชุดทำงานของเขาจะถูกตระเตรียมไว้ให้ และไม่ว่าชุดไหนก็ล้วนเข้ากันเสมอ

คงต้องบอกว่าฉัตรริษานั้นเทสต์ดี สมกับที่เจ้าตัวจบทางด้านการออกแบบ

หญิงสาวขยับตัวเดินหนีไป เลือกที่จะไม่ตอบอะไร ทำให้ร่างสูงขบกรามแน่น แล้วคว้าแขนของฉัตรริษาไว้อย่างรวดเร็ว

“คิดดีแล้วหรือที่จะพยศใส่ผม”

“จะฆ่ากันให้ตายหรือคะ” หญิงสาวหน้าเบ้เล็กน้อยเพราะความรู้สึกเจ็บที่ต้นแขน

ส่วนวริทธราก็ตอบกลับตามฉบับของตัวเอง

“ถ้าไม่ผิด วุ้นรู้ดีว่าผมทำนานแล้ว” เขาพูดอย่างเย็นชา “รู้ไว้นะว่าผมไม่มีทางเก็บคนที่เป็นต้นเหตุไว้หรอก แต่ที่ยังเก็บไว้ ก็เพราะอยากให้ไอ้จิรเมศมันกลับมา ผมรู้ว่ามันรักน้องมาก”

อย่ามายุ่งกับน้องกู

น้องมึงโง่เอง

ไม่ใช่ความผิดกู

อย่าเอาน้องกูไปเทียบกับน้องมึง

“แล้วก็สำเหนียกไว้หน่อย ว่าใครทำร้ายครอบครัวผม ใครทำให้น้องผมตาย”

ฉัตรริษารู้ดีและแบกรับความผิดนี้ไว้มาตลอดสามปี หากย้อนเวลากลับไปได้ เธอคงยอมเป็นคนที่ต้องตายเสียเองเพื่อให้ทุกคนหลุดพ้นจากความบาดหมางนี้

“อย่าให้ผมต้องสั่งอีกรอบ หรือว่าผมต้องลากฉัตรลดามาแทน” ท้ายประโยคชายหนุ่มเค้นเสียงถาม

ฉัตรริษาขบเม้มปากเพราะคำขู่ของเขามีผลกับเธอมหาศาล และสุดท้ายก็ต้องตกปากรับคำ

“วุ้นจะไปทำให้ค่ะ”

“ดีครับ เลือกเนกไทให้ผมด้วย วันนี้ผมต้องพาครอบครัวซินไปทานข้าว”

“ตามคำบัญชาค่ะ” หญิงสาวประชดประชัน รู้ดีว่าเขาต้องการให้เธอรู้สึกด้อยค่า ทั้งที่เธอเป็นคนหนึ่งที่มีหัวใจ แต่เขากลับทำราวกับเธอไม่มีความรู้สึกอะไรเลย