สถานะวันไหนก็ไม่รัก

บทที่ 9 อาการน่าสงสัย

“วุ้นบอกแล้วไงว่าเพราะคิดถึงแม่” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาสั่นสะท้านไปด้วยความเจ็บปวดและไม่เข้าใจ

ชายหนุ่มแค่นยิ้ม ไม่เชื่อคำพูดเธอเพราะรู้ว่ามันคือของโปรดของจิรเมศ มันถูกเขียนไว้ในไดอารีของน้องสาวเขา

“ที่นี่ต้องไม่มีอะไรที่ไอ้เมศชอบ” ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม เขาไม่ยอมเด็ดขาด

น้ำตาของฉัตรริษาเอ่อขึ้นมาที่ขอบตา เธอกลั้นมันไม่อยู่จริงๆ การกระทำของเขามันได้ทำลายหัวใจเธอไปจนไม่เหลือชิ้นดี

“อย่าบีบน้ำตา วุ้นรู้ดีว่าไม่ได้ผลกับผม”

“เสียใจด้วยนะคะ” เสียงที่ดังขึ้นอีกครั้งดึงให้ฉัตรริษาออกมาจากภาพความทรงจำในอดีตที่อยากลืมเลือน ดวงตาที่เคยเหม่อลอยกลับมาจับจ้องปัจจุบันตรงหน้า

หญิงสาวรู้ดีว่าตัวเองควรอยู่กับปัจจุบันและทำให้ตัวเองพ้นจากความทุกข์ เธอสูดลมหายใจลึกแล้วหันไปสนใจกับสิ่งที่ควรทำในตอนนี้

“วุ้นช่วยหั่นผักนะคะ”

“ได้ค่ะ”

ฉัตรริษาหยิบผักบุ้งมาหั่นพอดีคำ ก่อนจะช่วยหยิบจับอย่างอื่น เธอมีความสุขทุกครั้งที่ได้ทำ เพราะมันเหมือนกับว่าเธอได้อยู่ข้างๆ แม่ ได้เห็นรอยยิ้มของแม่ที่ตั้งใจทำอาหาร และครั้งนี้เธอไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ อีกต่อไป ทำให้รู้สึกเป็นอิสระอย่างแท้จริง

หลังจากเตรียมอาหารเย็นเสร็จ ฉัตรริษาก็ชวนสุมลมาตั้งโต๊ะกินข้าวด้วยกันที่โต๊ะไม้หน้าบ้าน แล้วนั่งพูดคุยกันอย่างเป็นมิตร บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะ

กระทั่งกินเสร็จ หญิงสาวก็ขันอาสาช่วยเก็บจานไปล้าง ก่อนจะมานั่งรับลมต่อที่หน้าบ้าน ซึ่งในเวลานี้เริ่มมองเห็นดวงดาวแล้ว

“ป้าเอาผ้าห่มมาให้ค่ะ เดี๋ยวจะไม่สบาย” คนสูงวัยบอกก่อนจะเดินเข้าไปเอาผ้าห่มมาให้ เพราะดึกๆ ลมจะแรงขึ้น

“ขอบคุณนะคะ ป้าไปนอนเถอะค่ะ เดี๋ยววุ้นก็จะไปนอนแล้ว”

“ค่ะ ถ้างั้นป้าไปนอนก่อนนะคะ”

ฉัตรริษาพยักหน้าตอบ ขณะที่มือกอดผ้าห่มแน่นขึ้นเล็กน้อย เธอตั้งใจว่าจะนั่งต่อไม่เกินครึ่งชั่วโมง ด้วยอยากซึมซับความสบายใจเอาไว้ เก็บไว้เป็นพลังในวันที่ใจพัง เพื่อให้เธอสามารถลุกขึ้นสู้ได้อีกครั้ง

บทที่ 9

อาการน่าสงสัย

เวลาตื่นนอนของสุมลมักเป็นรูปแบบเดิมเสมอ ไม่ว่าเจ้าของบ้านหลังนี้จะกลับมาพักหรือไม่ เธอก็จะตื่นมาในเวลาตีห้าครึ่ง เก็บที่นอนเรียบร้อยแล้วออกมาจัดการงานที่รับผิดชอบทุกวัน

หญิงวัยห้าสิบปีเริ่มจากกวาดพื้นในบริเวณชั้นล่าง แต่แล้วเช้านี้ก็มีเหตุให้ต้องวางไม้กวาดลง เพราะเสียงคนอาเจียนที่ดังมาจากชั้นสองดึงความสนใจของเธอไป

สุมลรีบจ้ำเท้าไปยังชั้นสอง แววตาฉายชัดถึงความเป็นห่วง

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ” สุมลเคาะประตูแล้วส่งเสียงร้องถามคนด้านใน เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับนอกจากเสียงอาเจียนหนัก จึงตัดสินใจไปคว้ากุญแจสำรองและไขเข้าไป

เธอรีบตรงไปหาต้นเสียงที่ดังสะท้อนออกมาจากในห้องน้ำ ก่อนจะพบแขกของบ้านกำลังโก่งคออาเจียนอยู่ที่อ่างล้างหน้า ใบหน้าซีดเซียวเต็มไปด้วยเหงื่อที่ผุดขึ้นเป็นเม็ด

สุมลเข้าไปลูบหลัง กว่าการอาเจียนจะหยุดลงก็ทำเอาหญิงสาวหมดแรงจนแทบจะยืนไม่อยู่ หลังพิงไปกับกำแพงแล้วค่อยๆ ปล่อยตัวลงนั่งกับพื้น

ฉัตรริษาหอบหายใจแรง รู้สึกลำคอแสบร้อนไปหมด และยังมีรสขมปร่าที่ทิ้งไว้ปลายลิ้น

สุมลเองก็รีบไปเอาน้ำเย็นมายื่นให้ พร้อมนำผ้าผืนเล็กมาบิดน้ำหมาด แล้วเช็ดใบหน้าที่มีแต่เหงื่อให้

ฉัตรริษาเงยหน้ามองสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใยนั้น แล้วรวบรวมแรงทั้งหมดที่มี พยายามพูดออกมาด้วยเสียงติดสั่นเล็กน้อย

“วุ้นเป็นน้ำในหูไม่เท่ากันค่ะ อาการคงกำเริบ”

“ให้ป้าเรียกคุณจิณมาไหมคะ”