สถานะวันไหนก็ไม่รัก

บทที่ 9 อาการน่าสงสัย02

“อย่าเลยค่ะ วุ้นไม่อยากกวน อีกอย่างวุ้นว่าเดี๋ยวมันก็ดีขึ้นค่ะ” อาการของเธอเกิดจากความผิดปกติในหูชั้นใน ซึ่งส่งผลต่อการทรงตัวและการได้ยิน มักรู้สึกเหมือนทุกอย่างหมุนรอบตัว มีอาการคลื่นไส้หรืออาเจียนร่วมด้วย รวมถึงการได้ยินที่ผิดปกติ เช่นหูอื้อ หรือการได้ยินลดลง

“ถ้าไม่ดีขึ้น ป้าจะพาไปหาหมอค่ะ มีคลินิกอยู่ใกล้ๆ แถวนี้”

“ขอโทษนะคะที่สร้างเรื่องวุ่นวายให้” หญิงสาวรู้สึกละอายใจ นอกจากจะมาให้สุมลต้องดูแลเรื่องเสื้อผ้า เรื่องอาหารการกินแล้ว ยังต้องมาดูแลเรื่องสุขภาพอีก

“อย่าพูดอย่างนั้นสิคะ เพื่อนคุณจิณ ป้ายินดีดูแลหมดค่ะ” ไม่ว่าจะเป็นใคร ผู้หญิงหรือผู้ชาย เธอก็พร้อมดูแลทั้งนั้น ขอแค่เจ้านายผู้มีพระคุณคนนี้สั่งมา “งั้นเดี๋ยวป้าจะไปเตรียมอาหารอ่อนๆ ให้นะคะ”

“ขอบคุณนะคะ”

“คุณนอนพักก่อนนะคะ ป้าจะเอายาดมมาให้”

“ขอบคุณค่ะป้ามล” หญิงสาวกล่าวขอบคุณอีกครั้งด้วยความซาบซึ้ง ก่อนจะเอนตัวลงบนเตียงและหลับตาลง หลังรู้สึกเหมือนพลังทั้งหมดถูกสูบออกไปจนแทบหมด

อีกประมาณสิบนาที เข็มนาฬิกาก็จะชี้บอกเวลาเที่ยงครึ่งแล้ว เป็นเวลาที่มีแขกมาเยือนบ้านพักตากอากาศของจิรดนย์อีกคน แถมยังเดินสำรวจไปรอบบ้าน ก่อนจะมองไปยังบันไดที่ทอดยาวขึ้นสู่ชั้นสอง สองเท้าจึงก้าวฉับตรงไปอย่างไว

แต่เพียงก้าวเท้าขึ้นบันไดไปขั้นแรกเท่านั้น ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นและทำให้สองเท้าของวริทธราหยุดลง

“อย่าเพิ่งขึ้นไปเลยค่ะ คุณเขาเพิ่งจะหลับไป”

“เธอมีไข้หรือครับ” เขาร้องถามอย่างกังวล ก่อนจะยกมือขึ้นไหว้สุมลอย่างสุภาพ

เขาเคยมาที่บ้านพักหลังนี้แล้ว แต่ครั้งล่าสุดก็ผ่านมาหลายปี กว่าจะนึกออกไอ้เพื่อนตัวดีก็พาคนของตนหนีมาแล้ว แถมทั้งจิรดนย์และคทาธรก็หลบซ่อนตัวเก่งเสียเหลือเกิน

พวกนั้นคงจะรู้ว่าถ้าเขาเจอตัว อย่างไรก็จะทำทุกวิถีทางให้ได้คำตอบ

“คุณเขาอาเจียน เห็นบอกว่าเป็นน้ำในหูไม่เท่ากันค่ะ” สุมลตอบคำถาม แล้วเสริมไปอีก “ให้เธอนอนอีกสักพักเถอะค่ะ ค่อยพาเธอกลับ”

จิรดนย์บอกกล่าวกับเธอไว้แล้วว่าใครจะมารับตัวของหญิงสาวกลับไป

“เธอกินยาแล้วหรือยังครับ”

“ทานแล้วค่ะ”

“ครับ” วริทธรายอมถอยเท้าแล้วไปทิ้งตัวนั่งที่โซฟาแทน

“ทานอะไรไหมคะ ป้าจะทำให้”

“ขอเป็นไข่เจียวก็พอครับ” ชายหนุ่มยิ้มขอบคุณ พอพูดถึงอาหาร ท้องของเขามันก็ร้องประท้วงขึ้นมาเลย เพราะวันนี้ยังไม่มีอาหารตกถึงท้อง

เวลาผ่านไปจนถึงบ่ายสองโมงแล้ว เขาเปลี่ยนจากนั่งคอยที่โซฟาชั้นล่างของบ้านมาเป็นข้างเตียงหญิงสาวแทน แต่ฉัตรริษาก็ยังคงหลับลึก คงเพราะฤทธิ์ยาและเพลียจากการอาเจียนเมื่อเช้า

อีกยี่สิบนาที โทรศัพท์มือถือของวริทธรากำลังสั่นครืดๆ

รายชื่อที่ปรากฏบนจอคือเลขาฯ ส่วนตัว ร่างสูงจึงเดินลงไปคุยที่ด้านล่างของบ้าน

การสนทนากินเวลาไปเกือบสิบห้านาที ท่าทีที่เคร่งขรึมและน้ำเสียงบ่งบอกได้ดีว่าปลายสายจะแจ้งเรื่องสำคัญ หลังจากเก็บโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋ากางเกงเหมือนเดิมแล้ว ชายหนุ่มก็หมุนตัวจะกลับขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน แต่ทันทีที่เงยหน้าขึ้นก็ได้เจอกับคนป่วยที่ยืนอยู่กลางบันได ฉัตรริษากัดกลีบปากล่าง เพราะเมื่อเห็นหน้าของเขา ความรู้สึกมันก็ตีวนกลับเข้ามา

เมื่อไหร่กันนะ เธอจะตัดเขาได้อย่างสมบูรณ์เสียที ไม่ใช่แกล้งไม่รู้สึกอะไรแบบนี้

วริทธราเห็นอย่างนั้นก็ไม่ได้รอช้าที่จะออกคำสั่งน้ำเสียงเฉียบขาด

“กลับ”