“จะไม่กิน?”
หญิงสาวไม่ได้คิดจะหันไปตอบ
“ตามใจครับ เพราะผมเองก็ตื่นมาทำเอาไปให้ซิน” วริทธราไหวไหล่ หันไปคว้ากล่องแก้วเซรามิกมาเพื่อใส่อาหารลงไป จากนั้นก็วางมือแล้วไปเตรียมตัว
โดยก่อนจะออกจากห้องไม่ลืมโทร.ไปหาว่าที่คู่หมั้นเพื่อนัดแนะ
ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน
“ป๊ากูไปจีนมา ก็เลยเอาโสมมาให้พ่อมึง” คทาธรกล่าวพลางวางถุงโสมลงบนโต๊ะทำงานของเพื่อนสนิท บิดาของทั้งสองรู้จักกันมานานในฐานะนักธุรกิจ แม้ว่าจะอยู่กันคนละอุตสาหกรรม
“ขอบใจ” ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมรับมันมา
“นี่ของมึง” คทาธรหยิบโสมอีกกล่องมาไว้ให้เพื่อนตรงหน้า ก่อนจะหยิบอีกอย่าง “แล้วก็อันนี้กูฝากไปให้น้องนะ”
คำว่าน้องทำให้เกิดความเงียบขึ้น ซึ่งในความเงียบนั้นมีแต่ความเศร้าลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ
อีกสี่วันจะถึงวันครบรอบวันตายปีที่สามของวารีริน น้องสาวของวริทธราแล้ว
วริทธราพยักหน้ารับ แม้ว่าใบหน้าของเขาจะยังคงนิ่งเฉยเหมือนเดิม
