“ทำไมมายืนตากฝนแบบนั้น” เธอเปรยขึ้นมาอย่างสงสัย แล้วหันไปหาคนข้างกาย “พุจอดทีนะคะ”
“จอดทำไมครับ”
“เรารับเธอขึ้นรถมาด้วยนะคะ” เธอปล่อยให้คนรู้จักยืนตากฝนแบบนี้ไม่ได้หรอก
วริทธราไม่ได้ตอบกลับอะไร แต่ยอมเลี้ยวรถจอดตามคำขอของซินเหยา ทว่าใบหน้าของเขากลับเย็นชา สายตาที่ทอดมองไปยังหญิงสาวใต้ต้นไม้ใหญ่ดูไร้ซึ่งความห่วงใย
“คุณวุ้นจะไปไหนคะ ทำไมมายืนตากฝนแบบนี้” ซินเหยาร้องถามหลังจากลดกระจกรถลง เห็นได้ชัดว่าเนื้อตัวของอีกฝ่ายเปียกปอนไปหมด “ขึ้นรถมาสิคะ เดี๋ยวซินกับพุจะไปส่งเองคะ”
ฉัตรริษาเหลือบมองคนที่อยู่บนรถ ชายหนุ่มไม่ได้ละสายตาไปจากถนนตรงหน้า ความเฉยเมยยังคงฉายชัดบนใบหน้า
“ไม่เป็นไรค่ะคุณซิน วุ้นไม่รบกวน” หญิงสาวเอ่ยปฏิเสธอย่างสุภาพ แล้วให้เหตุผล “วุ้นเรียกรถแล้วค่ะ” แต่ในใจลึกๆ เธอรู้ดีว่าที่ปฏิเสธเป็นเพราะไม่อยากอยู่ใกล้เขาให้ใจเจ็บ และรู้ว่าเขาเองก็คงไม่อยากเจอหน้าเธอ
“งั้น
