บทที่7 บาดแผล03

551 Words

“จะไปไหนก็ไปเถอะค่ะ” หญิงสาวตัดบท เธอไม่อยากได้ยินเสียงเขาไปมากกว่านี้แล้ว ก่อนจะทิ้งตัวลงแล้วหลับตา วริทธราเองก็ไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืดอีกเช่นกัน เพราะเขาต้องไปให้ตรงตามเวลานัด ไม่นานชายหนุ่มก็ออกจากห้องไป เขาเดินมาขึ้นรถแล้วพิมพ์ข้อความหาเพื่อนของตนในแอปพลิเคชันไลน์ WARITTARA :กูต้องพาซินไปดำน้ำแล้ว ไม่ถึงสองนาที คนที่เขาอยากจะสนทนาด้วยก็เปิดอ่านข้อความ J : แล้วบอกกูเพื่อ? จิรดนย์เลิกคิ้วยามเห็นข้อความของเพื่อน ไม่เข้าใจว่าต้องการจะอวดหรืออะไร แต่ครุ่นคิดได้ไม่นาน ข้อความที่สองของวริทธราก็เด้งขึ้นมา WARITTARA :ฝากดูคนหน่อย J : คน?? WARITTARA : วุ้นเหยียบเปลือกหอยเมื่อคืน นอนอยู่ที่ห้อง WARITTARA : เหมือนจะมีไข้ J : นอนกับอีกคน แต่พาอีกคนไปดำน้ำ? เพื่อนเขาแม่งชั่วจริงๆ ว่ะ J : แล้วมึงควรสนใจคนป่วยก่อนไหม เขาย้ำเตือนสิ่งที่เพื่อนควรจะทำ WARITTARA : จะไม่ดูให้? วริทธราขมวดคิ้วมุ่น เลือกที่จะถามกลับไปแทนคำตอบ หากอีกฝ่ายไม่ยอมดูให้ เขาจะได้หาคนอื่น J :กูไม่ใช่ปีศาจ ในชีวิตของฉัตรริษามีวริทธราเป็นปีศาจคนเดียวก็พอแล้ว WARITTARA : ขอบใจ หลังจากนั้น วริทธราก็โยนโทรศัพท์มือถือลงข้างตัว ก่อนจะเริ่มเข้าเกียร์และออกเดินทางในที่สุด ในเวลาสิบโมงตรง วริทธราและซินเหยากำลังนั่งอยู่บนเรือขนาดเล็กที่แล่นอย่างช้าๆ ไปบนผิวน้ำสีคราม มุ่งตรงไปยังจุดดำน้ำ ยิ่งเข้าใกล้มากเท่าไร น้ำทะเลก็ยิ่งเปลี่ยนเป็นสีเขียวใสมรกต ซึ่งสามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ใต้ท้องทะเลได้อย่างชัดเจน ซินเหยามองอย่างตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมาก “สวยมากเลยนะคะ” “ครับ” วริทธราขานรับแต่สายตาคู่คมกลับไม่ได้จดจ้องอยู่ที่คู่สนทนา ซินเหยาเห็นเป็นรอบที่สามแล้วว่าคนข้างกันไม่ได้สนใจเธอเลย “มีอะไรหรือเปล่าคะ ซินเห็นคุณหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหลายครั้งแล้ว” เจ้าหล่อนถามด้วยความสงสัยโดยยังคุมน้ำเสียงให้นุ่มอยู่เสมอแม้จะรู้สึกไม่ชอบใจที่ถูกละเลย “ติดต่อหาไอ้จิณน่ะครับ” เขายังคงให้ความสนใจกับโทรศัพท์มือถือ “มีธุระสำคัญอะไรหรือเปล่าคะ” ซินเหยาอดสงสัยไม่ได้ ว่าอะไรที่ดึงความสนใจจากเขาได้ “ให้มันดูของให้ครับ” วริทธราหันมายิ้มให้ ก่อนจะหันไปสนใจธุระของตนเองต่อ “ของหรือคะ?” หญิงสาวยังคงซักไซ้ “ครับ” “ของอะไรหรือคะ ของสำคัญหรือเปล่าคะ” คำว่าสำคัญทำให้วริทธราชะงักไป แล้วดุนลิ้นกับกระพุ้งแก้ม ถามตัวเองด้วยคำถามเดียวกัน ของที่ฝากเพื่อนไว้ มันสำคัญกับเขาหรือ? วริทธราเงียบไปเกือบนาที ก่อนจะยิ้มให้คนข้างกายอีกครั้งแล้วให้คำตอบ “ก็ไม่ครับ ไม่ได้สำคัญอะไรเลย” คิดได้เช่นนี้เขาก็เก็บโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋ากางเกง เพราะของที่ฝากไว้มันก็แค่หมากในเกม

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more