สถานะวันไหนก็ไม่รัก

บทที่ 8 ที่พักใจ

“แต่ไหนว่ามันกลับค่ำเลยไง ทำไมถึงโทร.มาแล้ว” คทาธรเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ พลางนึกถึงกำหนดการตารางดำน้ำ ซึ่งเกาะสุดท้ายคือช่วงสี่โมงเย็นเลย แต่ไฉนบ่ายโมงถึงกลับมาแล้ว

การโทร.เข้ามารัวๆ แบบนี้มีความหมายเดียว…วริทธรารู้แล้ว ว่าคนที่เขาฝากไว้หายไป

คนที่มันมองว่า เอาไว้แก้แค้นและเป็นเหยื่อล่อ

ที่สำคัญ คงรู้แล้วว่าเขาสองคนร่วมมือกัน

“ถ้ากูเป็นวุ้น กูคงหยิบไม้หน้าสามมาตีมันบ้างแหละ”

“วุ้นยอมมันเพราะคงอยากชดใช้และคงจะเพราะรักมันด้วย” ทุกคนรู้ดีว่าฉัตรริษาแอบชอบเพื่อนตัวดีของพวกเขาตั้งแต่ย้ายมาอยู่หมู่บ้านเดียวกัน

แต่ก็ไม่แปลกอะไร สาวๆ ในซอยต่างชอบวริทธรากันทั้งนั้น

“ทั้งๆ ที่มันรู้นะว่าเขารัก เขายอมมันทุกอย่าง ก็ยังปากดีที่หนึ่ง ใจร้ายไม่เป็นรองใคร” ในใจคทาธรรู้สึกทั้งหนักใจและเอือมระอา “แต่เอาจริงๆ มันอยู่กับวุ้นมาสามปี มองวุ้นไม่ออกเลยเหรอวะ กูว่าวุ้นไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันเป็นแบบนี้”

“อีกอย่าง...ไอ้เมศมันก็มาออกลายช่วงหลังนี้อีก” เขายอมรับว่าแม้จะไม่ได้สนิทสนมกับจิรเมศ แต่ก่อนเกิดเรื่องอีกฝ่ายก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร

แต่อย่างไรคนเราก็เปลี่ยนกันได้

“มันไม่อยากใส่ใจมากกว่า” คทาธรพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับข้อสรุปนี้ “แต่ว่าจะให้กูรับไหม”

“อีกชั่วโมงค่อยรับ” จิรดนย์อยากเห็นเพื่อนดิ้นมากกว่านี้ และต้องการพิสูจน์อะไรบางอย่างด้วย

คทาธรกดหน้าลงแล้วตัดสายทิ้งไปเป็นรอบที่สอง “แต่มึงรู้ใช่ไหมว่าเดี๋ยวมันก็หาวุ้นเจอ”

“รู้ แต่อย่างน้อยวุ้นจะได้มีที่ให้สบายใจบ้าง”

“ก็จริง” คทาธรนิ่งไปสักพักก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ เชื่อว่าแค่ครึ่งวันก็คงจะทำให้จิตใจของฉัตรริษาดีขึ้นมาบ้างและจะได้มีแรงมารับมือกับเพื่อนจอมยโสของเขาต่อ

บทที่ 8

ที่พักใจ

หลังจากงีบหลับไปได้ประมาณสองชั่วโมง ฉัตรริษาก็ตื่นขึ้นอีกครั้ง เธอลุกจากเตียงอย่างช้าๆ แล้วเดินลงบันไดไม้มายังชั้นล่างของบ้านพักตากอากาศของจิรดนย์หลังนี้ ซึ่งดูเหมือนว่าจะกลายเป็นที่พักพิงชั่วคราวสำหรับเธอในตอนนี้

ร่างเล็กมองสำรวจไปรอบๆ บ้านที่ถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ดูดีตามสไตล์ของผู้อยู่ ทุกมุมให้ความรู้สึกอบอุ่นและสงบ ก่อนจะเดินตรงไปยังหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังท้องฟ้าสดใส

เธอยอมรับว่าความรู้สึกเหนื่อยล้าจางหายไปแล้วบางส่วน รู้สึกขอบคุณทั้งคทาธรและจิรดนย์ไม่น้อยที่พาเธอหลบมาที่พักใจแห่งนี้

หากถามว่าเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร คำตอบก็คือหลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จ เสียงเคาะประตูห้องพักก็ดังขึ้น ขัดจังหวะความเงียบที่ครอบคลุมไปทั่ว ก่อนที่คนหน้าห้องจะส่งเสียงเรียก ทำให้เธอรู้ว่าคือจิรดนย์และคทาธร

พวกเขาแวะมาดูอาการเธอตามคำสั่งของวริทธรา กระนั้นเธอก็ไม่ได้แสดงสีหน้าพิเศษอะไร หัวใจไม่ได้รู้สึกปลาบปลื้มที่เขาทำราวกับห่วงใย เธอย้ำเตือนตัวเองแล้วว่าทุกการกระทำของผู้ชายคนนี้ล้วนหวังผล

ทว่าไม่นานก็ได้ยินคำชวนให้สบายใจ

“ไปกับผมนะครับ ผมจะพาวุ้นไปหาที่สบายใจ”

ฉัตรริษาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ตอบรับ นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอมาอยู่ที่บ้านพักตากอากาศหลังนี้

หญิงสาวยืนรับลมเย็นๆ มาได้สักพัก จนกระทั่งมีเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาจึงหันไปมอง แล้วพบว่าเป็นสุมล หญิงวัยกลางคนที่ดูแลบ้านหลังนี้

“ป้ามลจะทำอาหารเย็นหรือคะ” เธอมองจากของที่สุมลถืออยู่ ก็พอเดาออกว่าอีกฝ่ายคงไปจ่ายตลาดมา

“ค่ะคุณ” สุมลตอบพร้อมรอยยิ้มสุภาพ