Sefer ile zöhre ormandaki evde yanlız kalmişlardı sefer sofra toplayan zöhre'ye bende sana yardım edeyim dedi zöhre ne diyeceğini bilemedi ne diyordu bu adam koskoca bey sofra toplarmiydi hiç yok beyim hiç olur öyle şey dedi zöhre ben hemen kaldırım sefer bu kızın bu hallerine ayrı bitiyordu utangaç açmamis bir gonca gül gibiydi zöhre ne var hizmetli olmakta sanki sefer asla dert etmiyordu ailesinde de dert edecek kimse yoktu herkes çok severdi zöhreyi ona göre ben sevdiysem ailemde sever diye içinden geçiriyordu sefer masada iki tabak kalmişti ikisi aynı anda aynı tabağa uzanınca elleri birbirine değdi zöhre tam elini çekecekken sefer ani bir hareketle kızın elini yakaladı elleri o kadar güzel ve küçüktü ki adamın koca ellerinde adeta kayboluyordu zöhre ateşlere düştü bu telaşla seferi he
