Osman Ağa’nın gür sesi evin içinde yankılanınca Neçirvan’ın sevinç çığlıkları boğazında düğümlendi. Eftelya ise yer yarılsa da içine girseydi diye düşünüyordu. Az önce büyük bir cesaretle “aslanım” demiş, ardından adamın boynuna sarılmıştı. Şimdi ise babasının arkasından başı önde yürüyordu.
Osman Ağa önde, Eftelya ortada, Neçirvan arkada ilerlerken köy yolunda gören herkes dönüp bakıyordu. Neçirvan ellerini iki yana açmış söylenip duruyordu.
“Baba, vallahi ayıp ediyorsun. Kızla iki dakika yalnız kaldık.”
Osman Ağa dönüp sertçe baktı.
“Kes sesini. İki dakika dediğin şeyin sonunu biliyorum ben. Daha düğün olmadan kızın peşini bırakmıyorsun.”
“E baba seviyorum.”
“Seviyorsan sabredeceksin.”
“Sabır taşı oldum zaten.”
“Biraz daha ol.”
Eftelya istemsizce güldü.
Osman Ağa hemen döndü.
