Chapter 1: Goodbye, Normal Life
1016 Words
“Minsan, isang pirma lang ang kailangan para gumuho ang buong buhay mo.”
Sa labas ng Regional Trial Court, basang-basa si Ariana Monteverde—hindi lang ng ulan, kundi ng balitang tuluyan nang dumurog sa pamilya niya. Hawak niya ang makapal na brown envelope na parang doon nakasara ang lahat ng pangarap nilang unti-unting naglaho.
Tahimik siyang nakatayo roon, nanginginig ang mga kamay habang nakatitig sa mga papel na ilang minuto lang ang nakalipas ay naghatid ng huling hatol sa negosyo ng kanilang ama.
BANKRUPTCY APPROVED.
Official.
Wala na.
Tapos na.
Ang negosyong itinayo ng kanyang ama sa loob ng mahigit dalawampung taon ay tuluyan nang nalugi.
Parang may mabigat na dumagan sa dibdib niya. Napapikit siya, pinipigilan ang luhang gustong kumawala.
“Papa… paano na kami?”
Tatlong buwan pa lang mula nang bawian ng buhay ang kanyang ama dahil sa atake sa puso. Kasabay noon ang pagbagsak ng negosyo nila. At ngayon, pati bahay nila at kinabukasan ay unti-unti nang nawawala.
Nag-vibrate ang cellphone niya.
Mama Calling…
Huminga siya nang malalim bago sinagot ang tawag.
“Ma…”
Agad niyang narinig ang hikbi ng kanyang ina.
“Anak… dumating na naman ang bangko.”
Nanlamig siya. “Ano’ng sabi nila?”
“Three days…” putol-putol nitong sagot habang umiiyak. “Three days na lang bago tayo paalisin.”
Tatlong araw.
Tatlong araw na lang bago mawala ang bahay na puno ng alaala ng kanilang pamilya.
Napakagat siya sa labi. “Huwag kang mag-alala, Ma. May gagawin ako.”
“Paano, anak?” umiiyak nitong tanong. “Naibenta mo na ang laptop mo… pati alahas mo… pati ipon mo sa college.”
Tahimik si Ariana. Tama ang mama niya. Halos wala na siyang natitira.
Pero hindi siya puwedeng sumuko.
“Hindi ko hahayaang mawalan tayo ng bahay.”
Pagkatapos ng tawag, napaupo siya sa waiting shed at doon na tuluyang bumigay. Tahimik na tumulo ang kanyang mga luha.
⸻
Kinabukasan…
Buong araw siyang nag-apply ng trabaho—restaurant, hotel, convenience store, office, coffee shop.
Paulit-ulit lang ang sagot sa kanya:
“We’ll call you.”
“Sorry, we’re not hiring.”
“You don’t have enough experience.”
Pagsapit ng alas-sais ng gabi, ramdam na niya ang pagod sa bawat hakbang. Binuksan niya ang wallet niya.
Isang daan at limampu na lang ang laman.
Hindi sapat. Hindi para sa renta. Hindi para sa pagkain. Hindi para sa pamilya niya.
Habang naglalakad sa ilalim ng ulan, napansin niya ang isang maliit na café at pumasok para makisilong. Umorder siya ng pinakamurang kape at naupo sa sulok, tahimik na pinagmamasdan ang mga taong masayang nagkukuwentuhan.
Siya, hindi niya alam kung saan magsisimulang buuin ang wasak niyang buhay.
Hindi niya namalayang may tumigil na sa harap ng mesa niya.
“Miss Ariana Monteverde?”
Nag-angat siya ng tingin.
Isang matandang lalaki na nakasuot ng mamahaling itim na suit ang nakatayo sa harap niya. Maayos ang tindig, kalmado ang mukha, pero may bigat ang titig.
“Opo…?”
Ngumiti ito nang bahagya. “My name is Salvador Reyes.”
“I’m here because someone wants to hire you.”
Napakunot ang noo ni Ariana. “Excuse me?”
“Someone has been looking for you.”
Lalong bumilis ang t***k ng puso niya. “P-Pero… wala naman akong ina-applyang trabaho rito.”
“I know.”
Maingat na inilapag ni Mr. Reyes ang isang itim na envelope sa mesa.
“Because this job… didn’t come from an office.”
Bahagya siyang yumuko, saka mas mababang boses na nagpatuloy si Mr. Reyes.
“It came from Mr. Damien Alcantara.”
Nanigas si Ariana.
Unti-unti niyang binuksan ang envelope. Napatigil siya nang makita ang unang pahina ng kontrata.
Nanlaki ang mga mata niya.
Ang buwanang sweldo… mas malaki pa kaysa taunang kinikita ng dati nilang negosyo.
“Hindi po ito totoo…” mahina niyang bulong. “Walang nagbabayad ng ganito kalaki para lang sa ordinaryong trabaho.”
Bahagyang ngumiti si Mr. Reyes. “This isn’t an ordinary job.”
“L-live-in po?”
“Yes.”
“Ano pong trabaho?”
Saglit siyang tiningnan nang diretso sa mga mata.
“You will become…”
“…the personal maid of Mr. Damien Alcantara.”
Parang may kumulog sa loob ng café.
Damien Alcantara.
Ang pangalan na halos araw-araw laman ng balita. The youngest billionaire. The ruthless CEO. The man everyone feared.
Hindi siya makapaniwala.
“Bakit… ako?”
Hindi agad sumagot si Mr. Reyes. Sa halip, inilabas nito ang isang litrato at marahang itinulak iyon papunta sa kanya.
Nanlaki ang mga mata ni Ariana.
Siya iyon.
Basang-basa. Nanginginig. Nakatayo sa labas ng courthouse kanina lang.
Sa likod ng larawan, may isang maikling sulat-kamay na mensahe:
I found you.
Napalunok si Ariana. “P-Paano niya…?”
“Mr. Alcantara doesn’t ask questions twice,” putol ni Mr. Reyes, malamig ang boses. “And he doesn’t wait for answers.”
Tumitig ito sa kanya—seryoso, malamig, at puno ng misteryo.
“Because Mr. Alcantara specifically requested…”
“…you.”
Biglang bumilis ang t***k ng puso ni Ariana.
“Pero… bakit?”
Tumayo si Mr. Reyes at inayos ang coat niya.
“Bukas ng alas-nuwebe ng umaga. Isang sasakyan ang susundo sa’yo.”
Humakbang na ito palayo, pero bago tuluyang lumabas ng café, huminto siya.
Hindi man lang lumingon.
At sa malamig na boses, sinabi niya ang mga salitang nagpayanig sa buong pagkatao ni Ariana.
“Welcome to the Alcantara Mansion.”
“And Miss Monteverde…”
Bahagya siyang napahinto.
“Mr. Alcantara is already here.”
Nanigas si Ariana.
Dahan-dahan niyang inangat ang tingin—at sa pinakadulong sulok ng café, may isang lalaking nakaupo sa dilim, nakasuot ng itim na coat, nakasandal nang kalmado sa upuan.
Hindi niya napansin kanina.
Ngunit ngayon, unti-unti nitong ibinaba ang dyaryong nakatakip sa mukha niya.
At nang magtagpo ang kanilang mga mata, parang biglang nawala ang ingay ng buong mundo.
Malamig.
Matalim.
Mapanganib.
Sa unang pagkakataon, naintindihan ni Ariana kung bakit takot ang lahat sa pangalang iyon.
Damien Alcantara was not waiting for her tomorrow.
He was watching her tonight.
To Be Continued…
- Writer
