Napakunot ang noo ko nang hindi sinagot ni Sera ang tawag. We had a board meeting soon, and I needed her to prepare an important document. Muli kong dinial ang numero niya pero hindi pa rin sumasagot. A hint of irritation crept in as I walked toward the glass wall of my office, trying to see if Sera was at her desk. Nanlaki ang mga mata ko sa nakita. Nakahiga siya sa sahig. Dali-dali akong lumabas at nagtungo sa kanyang office.
“Sera!”
Binuksan ko ang pinto at nakita ko siyang nakaupo sa sahig na umiiyak.
“Sera,” I called again, worry tightening my chest as I quickly moved toward her.
The moment I got close, she suddenly wrapped her arms around me. Saglit akong natigilan. Mahigpit siyang kumapit sa akin, isinubsob ang mukha sa aking dibdib na para bang ako lang ang natitirang sandalan
