พลอยใสยืนหันหลังให้พายุ ภายในห้องเงียบสนิทไร้เสียงพูดคุย จะมีก็แต่เสียงเพลงแดนซ์จากด้านล่างที่ดังลอดเข้ามา
หากปล่อยไว้แบบนี้ คืนนี้ทั้งคืนก็คงคุยกันไม่รู้เรื่อง พายุจึงตัดสินใจเดินอ้อมไปอีกด้าน แล้วหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของภรรยา
“เอาล่ะ เฮียว่าเรามาคุยกันดี ๆ ดีกว่านะคะ”
“...”
“ถ้าน้องพลอยยังเงียบอยู่แบบนี้ แล้วเฮียจะรู้ได้ยังไงว่าน้องพลอยโกรธเรื่องอะไร ถึงขนาดต้องโดดงานออกมาแบบนี้”
พลอยใสตวัดสายตาขึ้นมามองสามีที่ยืนอยู่ข้างหน้า นัยน์ตาสีเทาเหมือนกำลังอ้อนวอนเธออยู่ยังไงยังงั้น
“คำก็งาน คำก็หน้าที่ นี่เฮียพายุ พลอยถามจริง ๆ เถอะ เคยทำอะไรเพราะรู้สึกอยากจะทำ โดยที่ไม่เกี่ยวว่าจะเป็นหน้าที่บ้างหรือเปล่า”
คนตัวเล็กเอ่ยถามขึ้น พร้อมกับยกแขนขึ้นกอดอกรอคำตอบ
“คนเราถ้าไม่ใช่หน้าที่ตัวเองแล้วจะทำทำไมล่ะคะ”
คำตอบของเขาเหมือนเพิ่มกองไฟสุมลงไปในความรู้สึกของพลอยใสมากขึ้น นี่ถ้าเธอเป็นภูเขาไฟ ต
