วันคริสต์มาสแล้วยังไง จะเทศกาลไหน ๆ ก็เหมือนกันนั่นแหละ
ฉันที่นั่งอยู่บนรถเมล์ที่กำลังติดแหงกอยู่กลางถนนถอนหายใจออกมา จะกี่เทศกาลฉันก็ได้แต่มองผู้คนเฉลิมฉลองด้วยความเปล่าเปลี่ยวเพียงลำพัง เพราะตอนนี้ฉันกำลังห้อยโหนอยู่บนคานมากว่าห้าปีแล้ว
ฉันเป็นลูกคนเดียวของพ่อแม่ที่เสียชีวิตไปหมดแล้วด้วยอุบัติเหตุ พวกท่านไม่ได้ทิ้งมรดกไว้มากมาย ฉันเลยต้องมาดิ้นรนต่อสู้อยู่ในเมืองหลวงที่มีสโลแกนว่าเป็นเมืองชีวิตดี ๆ ที่ลงตัว แต่แค่เวลาเดินทางจากหอพักไปกลับที่ทำงานในแต่ละวันฉันก็ต้องนั่งหรือยืนกว่าสามชั่วโมงแล้ว งานก็แสนจะหนักแต่ได้เงินเดือนไม่ถึงค่าจ้างขั้นต่ำตามที่เขาประกาศ ไม่มีทั้งเวลาและเงินที่จะเอาไปสังสรรค์ แบบนี้ฉันจะหาทางทิ้งตัวลงจากคานได้ยังไง
ผู้ชายในที่ทำงานก็มีแต่รุ่นใหญ่ ๆ มีเมียกันหมดแล้วทั้งนั้น จะให้ไปเป็นเมียน้อยเขาเพราะแค่เหงา มองทางไหนฉันก็ว่าไม่คุ้มถ้าเกิดปัญหาจนต้องตกงานเพราะเรื่อง
