Kendime gelip toparlanabilmem tam on beş günümü almıştı. On beş gün boyunca hastane odasında aldığım her nefes de adeta bana haram haline gelmişti. Çünkü anne ve babamın ölümüne sebep olan o alçak herifin elini kolunu sallayarak etrafımda dolanması ve beni bunca zaman aptal yerine koyup hala daha koymaya devam etmesi öfke ve sinirimi daha da çok tetikliyordu.
Fakat son operasyonda işler ters gidip vurulup yara almıştım ve ciddi bir ameliyat geçirmiştim. Bu yüzden hala daha da güçsüz olup kendimi toparlayamamam yüzünden sessiz kalmak zoru da kalmıştım. Bu durum zoruma gidip , bana oldukça acı verse de sessiz kalmaya mecburdum. Sarp haklıydı hala daha hastaneydeyken onunla savaşamazdım kendimi toplaman ve karşısında sağlam bir şekilde dimdik durup geçmişimin hesabını ona sorup,
