พระจันทร์สองใจ

EP 5/3 กีฬาในร่ม

“คิดว่าฉันจะสนเหรอ เธอนี่ตัวปัญหาจริงๆ” ว่าจบก็หันหลังเดินไปที่ประตู

เวนิสาถอนหายใจแรงๆ พยายามลุกยืนด้วยสองขาแต่ไม่สำเร็จ

“โอย...นั่งพักก่อนแล้วกัน ไม่ไหวๆ” บอกตัวเองแล้วนั่งลงที่เดิม ทว่านาทีถัดมาร่างของเธอก็ถูกอุ้มด้วยแขนแกร่งของคนที่ชอบเอ็ดอึง หน้าตาเขาไม่สบอารมณ์นัก

“น่ารำคาญ” ปากบ่นว่า แต่สองแขนอุ้มร่างเวนิสาดิบดี

หญิงสาวค้อนฟ้าค้อนลม

“ไม่ใช่ความผิดฉันสักหน่อย พี่ต่างหากที่ดึงฉันลงสระ”

“ก็เธอใส่ชุดว่ายน้ำมา เป็นใครก็ต้องรู้ว่ามาว่ายน้ำ จะไปรู้ได้ไงว่าว่ายน้ำไม่เป็น” เขาชี้แจง

เวนิสาค้อนให้อีกวงใหญ่ ยกสองแขนโอบรอบคอแกร่งของพี่ศศินคนดี

“ฉันกลัวจริงๆ นะ น้ำเข้าปากเข้าจมูกฉันจนหายใจไม่ออก แสบกะโหลกไปหมดเลย” เธออ้อนบ้าง ได้ยินเสียงศศินถอนหายใจเบาๆ เขาพาเธอเดินออกจากโรงยิม เข้าไปในบ้าน โชคดีที่ลุงวศินไม่อยู่เลยไม่ต้องอธิบายอะไร

“ลงได้แล้ว ขึ้นบันไดเอง” เขาสั่งแต่หญิงสาวส่ายหน้าดิก

“อือ...บอกแล้วว่าขาเปลี้ย ไม่มีแรงเลย ถ้าพี่ปล่อยฉันลงตรงนี้ ฉันคงได้คลานขึ้นไป” บอกเขาแล้วทำตาปริบๆ อ้อนๆๆ

ศศินไม่หลงกล จะวางหล่อนลงยืน

“พี่คะ...ไม่มีแรงจริงๆ โอย...เหนื่อยจัง ฉันจะตายแล้วเหรอ ทำไมมันอ่อนเปลี้ยเพลียแรงขนาดนี้” บอกแล้วทำสองแขนหล่นร่วงจากการโอบรอบคอเขา

ศศินหน้ายู่ ไม่มีทางเลือกเลยต้องอุ้มแม่ตัวแสบขึ้นบันได แล้วบันไดไม่ได้มีแค่ขั้นสองขั้นนะ มากกว่าสิบขั้นด้วยซ้ำ มันลำบากจนเหงื่อแตกพลั่กๆ กว่าจะอุ้มหล่อนขึ้นมาถึงห้องนอน

“อา...ถึงแล้ว ปล่อยสิคะพี่ อุ้มมาไม่หนักหรือไง”

“หา!?” ศศินอ้าปากค้าง แม่ตัวแสบปีนลงจากแขนเขาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น นี่หล่อนแกล้งเขาสินะ

ปัง!

ประตูห้องนอนถูกปิดลงด้วยมือเจ้าของห้อง เวนิสาเมินใส่ คว้าผ้าขนหนูได้ก็เดินเข้าห้องน้ำ

“นี่! ให้ฉันอาบก่อน!”

“ฉันเหนียวตัวนี่คะ ขออาบก่อนแล้วกัน”

“แต่นั่นห้องน้ำฉันนะ!”

“เฮ้อ...งั้นก็มาอาบพร้อมกันดีไหมคะพี่ขา...” ถามเขายิ้มๆ เข้าไปในห้องน้ำแต่ไม่ปิดประตู แง้มมันไว้เล็กน้อยเพื่อ อ่อย...สุดชีวิต

คนถูกอ่อยส่ายหน้าระอา เดินเข้าไปในห้องแต่งตัวแล้วถอดกางเกงว่ายน้ำออกแรงๆ โมโหที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเวนิสาสามารถสร้างความวุ่นวายให้เขาทั้งร่างกายและจิตใจได้ขนาดนี้ ดูหล่อนสิ คงสนุกกับการแกล้งเขาสินะ อาบน้ำเสียงดังซู่ๆ แต่ไม่ยอมปิดประตู

“ทนไม่ไหวแล้วโว้ย!”

แอ๊ด...

ประตูห้องน้ำเปิดผางออก เวนิสาในชุดว่ายน้ำทูพีชยืนอยู่ใต้สายน้ำ ตื่นตระหนกเพราะไม่นึกว่าเขาจะเข้ามาจริงๆ

“อย่าคิดเรื่องนั้น ฉันแค่เหนียวตัว ถ้าเธอทนไม่ไหวก็ออกไป ฉันจะอาบก่อน” ว่าแล้วเข้าไปยืนซ้อนหลังเวนิสา

ผิวเนื้อที่สัมผัสกันชวนให้แม่สาวพรหมจรรย์ชักกลัวขึ้นมา เขาไม่ได้สวมอะไรเลย พร้อมสำหรับการอาบน้ำอย่างเต็มที่

“งะ...งั้น งั้นฉันจะอาบทีหลัง พี่อาบก่อนเถอะ” พอตั้งท่าจะหนีออกไป เขากลับจับแขนเธอไว้แล้วดันจนหลังเธอติดผนัง “จะทำอะไรคะ”

“ทำไม กลัวเหรอ”

สีแดงระเรื่อกลืนกินผิวแก้มของเวนิสา พยายามตั้งสติให้มั่นแล้วจ้องเพียงลาดไหล่ขึ้นมาถึงใบหน้า ไม่ยอมมองลงไปต่ำกว่านั้น ศศินหัวเราะเยาะเหมือนรู้ทัน เขาปิดฝักบัวให้น้ำหยุดไหล แล้วหันมาไล้มือไปตามแนวคางของเธอ หลังมือเขาอุ่นแม้ถูกชโลมด้วยมวลน้ำ เขาวางมือลงมาที่บ่าของเธอ

“เล่นยั่วกันขนาดนี้แล้วเดินหนีมันจะไม่มากไปหน่อยเหรอ เธอทำเกินไปนะวี”

“ฉะ...ฉัน เอ่อ...ตอนนี้คงไม่เหมาะมั้งคะ ยังไงซะวันนี้ฉันก็คงไม่ท้อง ต่อให้ระหว่างเรามีค่ำคืนอีโรติกร่วมกันก็ตาม มันไม่ใช่วันไข่ตกของฉันค่ะ” เธออธิบายด้วยหลักของความจริง วันไข่ตกของเธอไม่ได้มีทุกวัน ทุกอย่างต้องอาศัยจังหวะตามกลไกร่างกายมนุษย์

“ฉันไม่สนวันไข่ตกหรอก ถ้าอยากขึ้นมาวันไหนก็เหมือนกัน!”

“อื้อ...”

ริมฝีปากอิ่มถูกบดคลึงอย่างรุนแรง ศศินเหมือนต้องการลงโทษเวนิสา สายเสื้อของชุดว่ายน้ำถูกดันลงจากบ่าบาง เขาดึงมันทิ้งอย่างไม่ไยดี ริมฝีปากคมพรมจูบไม่หยุด เหมือนว่ารสจุมพิตอร่อยลิ้นเสียจนมิสามารถยุติได้ ทว่าเมื่อจุมพิตดูดดื่มจนพอใจ และเมื่อสองมือได้สัมผัสผิวทรวงนุ่มลื่น สติของศศินก็ได้โคจรกลับมา เขาทำแบบนี้กับเวนิสาไม่ได้ เรื่องยุ่งยากจะตามมา เขาต้องหยุด!

หญิงสาวหอบแฮ่กๆ เมื่อเขาถอนจูบที่กินเวลากว่าสามนาที สายเสื้อของเธอถูกดึงคืนมาที่เดิม เขากัดฟันแน่น มองมาด้วยดวงตาหวานเยิ้มแต่ไม่ยอมทำต่อ

“อย่ายั่วฉันอีก ถ้าไม่อยากเสียใจ!”

เขาเตือนเพียงเท่านั้นแล้วพาร่างเปล่าเปลือยออกไปจากห้องน้ำ