[8]
ปวดใจ
_________
จุมพิตอ่อนหวานกำลังทะยานสู่ความเร่าร้อน ริมฝีปากนุ่มอุ่นประกบกันแนบแน่น ดื่มด่ำในรสจุมพิตอย่างดูดดื่ม ปลายเท้าของสองร่างเริ่มขยับเข้ามาภายในห้องโดยอัตโนมัติ ประตูกระจกบานหนาถูกศศินเลื่อนปิดเพียงกึ่งเดียว ลมเย็นจากภายนอกพัดเข้ามาไม่ขาด ชุดสวยของเวนิสาเลื่อนหลุดจากร่างพร้อมกับเสื้อเชิ้ตของศศิน ต่างฝ่ายต่างช่วยกันปลดเปลื้องอาภรณ์อันแสนเกะกะ ดวงตาสองคู่สานสบอย่างรู้ใจ กายเนื้อแนบชิดอย่างสนิทเสน่หา ก่อนที่ร่างอรชรจะถูกดันให้นอนหงายบนเตียงกว้าง โดยที่ศศินคร่อมทับอยู่เบื้องบน
เสียงหายใจเพิ่มระดับความรุนแรง กายแกร่งแห่งชายเติบใหญ่ขึ้นพร้อมกับความอุ่นร้อน
“นี่เป็น...วิธีการปลอบของพี่...หรือคะ”
“อืม...”
“จะดีเหรอ”
“ต้องลองดู ถึงจะรู้...”
“ถอนตัวทันไหมคะ”
“ทัน...แต่ฉันไม่ยอมหรอก เราสองคนมาไกลเกินกว่าจะถอนตัวแล้ว”
แล้วศศินก็ซุกใบหน้าเข้าหาซอกคอขาวผ่อง สูดดมและพรมจูบบนผิ
