EP 5/6 กีฬาในร่ม
1107 Words
ก่อนเข้าบริษัทวันนี้ศศินแวะซื้อของกำนัลเล็กน้อย เขาไม่รู้จะให้อะไรกับรวีกานต์ดี ค่าที่หล่อนช่วยไม่ให้เขาโดนรถเฉี่ยวเมื่อวาน ทว่าเมื่อนึกดีๆ ก็จำได้ว่ามีของอยู่อย่างที่จำเป็นสำหรับหล่อน เขาได้ของสิ่งนั้นจากร้านสินค้าแบรนด์เนม ก่อนจะออกจากห้างก็จำได้ว่ามีสตรีอีกคนที่ควรซื้ออะไรไปปลอบขวัญเสียหน่อย เขาได้ของสองสิ่งที่มูลค่าต่างกันอย่างสิ้นเชิง หนึ่งคือร่มลายดอกไม้เล็กๆ คันละเกือบสองพัน มันเป็นของนำเข้าเลยราคาแพง ส่วนอีกอย่างคือช็อกโกแลตกล่องเหมาะมือ ราคาไม่กี่ร้อยบาท
เขามาถึงที่ทำงานเกือบสิบเอ็ดโมง ตั้งใจว่าจะเอาของไปให้รวีกานต์ด้วยตัวเองเพื่อแสดงความจริงใจ อีกอย่าง...เขาคิดว่าควรลงไปดูสวัสดิการเรื่องอาหารการกินของพนักงานสักหน่อย
____________
บุรุษร่างสูงยืนเก้กังอยู่หน้าโต๊ะรับประทานอาหารที่ตั้งเรียงไว้เต็มบริเวณ ในมือมีถุงกระดาษแบรนด์ดังถืออยู่พร้อมกับถาดอาหารที่เลขาอาสาไปตักมาให้ อาหารเที่ยงของบริษัทหน้าตาสู้อาหารในร้านแพงๆ ไม่ได้เลย
“ไปนั่งกับพวกผมไหมครับบอส”
ณพพร เลขาร่างผอมเอ่ยกับเจ้านายอย่างเกรงอกเกรงใจ
“อย่าเลย ไปกินกับเพื่อนเถอะ ถ้าฉันไปนั่งด้วยเดี๋ยวจะพากันเกร็งจนกินอะไรไม่ลงเปล่าๆ” เขาเอ่ยอย่างเกรงใจเช่นกัน ณพพรจึงปลีกตัวไปเงียบๆ เขาแลหาที่นั่งว่างๆ ทว่าเวลาเที่ยงตรงอย่างนี้ช่างหายากเหลือเกิน มีพนักงานหลายคนถึงกับลุกจากเก้าอี้เพื่อยกโต๊ะให้บอสอย่างเขา “ไม่เป็นไร ไม่ต้องลุก ทานกันเถอะ เดี๋ยวจะหมดเวลา” เขาบอกอย่างสุภาพ แลหาที่ว่าง แต่แล้วมือน้อยๆ ของใครบางคนก็โบกให้เขาไหวๆ
รอยยิ้มน้อยๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของบอสใหญ่ เขาเดินไปหารวีกานต์ หล่อนยิ้มให้เขาจนตาหยี เพื่อนๆ พนักงานด้วยกันรีบขยับลุกไปนั่งโต๊ะข้างๆ เกรงอกเกรงใจไม่กล้านั่งกับบิ๊กบอส
“ว้า...บอสทำให้ฉันกลายเป็นคนไร้เพื่อนไปแล้ว” รวีกานต์เอ่ยเย้า
ศศินยิ้มแหยๆ ไม่น่ามากินข้าวเที่ยงที่นี่ให้คนอื่นลำบากเลย
“ขอโทษทีครับ แค่อยากลงมาดูสวัสดิการของพนักงานอย่างใกล้ชิดน่ะ” เขาแก้ต่าง
“ดีแล้วละค่า บอสลงมาแบบนี้ พวกแม่ครัวจะได้ขยันๆ ทำกับข้าวแบบใส่ใจมากขึ้นเพราะกลัวว่าจะไม่อร่อยถูกปากบอส”
“พนักงานแบบคุณจะได้ได้รับผลพลอยได้ใช่ไหมล่ะ”
“แน่นอนที่สุดค่า กินเลยๆ” รวีกานต์ยิ้มแป้น ผายมือให้บอสใหญ่กินอาหารในถาดของเขา เขาตักมาหลายอย่าง มีข้าวผัด ต้มจืดและหมูทอด ส่วนของเธอเป็นข้าวขาหมูเมนูเพิ่มน้ำหนัก
“เอ่อ...นี่ครับ ขอบคุณมากๆ ที่ช่วยผมไม่ให้โดนรถเฉี่ยว”
“ว้าว...อะไรคะ ไม่ต้องเอาอะไรมาให้ฉันหรอกค่า”
“ไม่เอาหรือครับ”
“เอาสิคะ ฮ่าๆๆ” แล้วรวีกานต์ก็หัวเราะร่า หยิบถุงกระดาษมาเปิดดูก็เห็นร่มพับคันหนึ่ง อยากกางดูจะแย่แต่กลัวถูกสายตาสาวๆ ในบริษัทเขม่นเอา แค่นี้ก็ตกเป็นจำเลยไปเรียบร้อย ข้อหาที่ได้นั่งกินมื้อเที่ยงกับบอสใหญ่
ศศินอมยิ้มเมื่อเห็นท่าทีสาวเจ้า หล่อนเอ่ยขอบคุณเขายกใหญ่ค่าที่ซื้อของมาให้ เขารับประทานมื้อเที่ยงรสชาติแย่สุดๆ นับตั้งแต่เคยกินมา มันไม่ได้มีความอร่อย หรือว่าเขากินของอร่อยมามาก อาหารรสชาติแสนธรรมดาเลยกลายเป็นฝืดคอไป แต่ไม่นะ อาหารที่เวนิสาทำขึ้นโต๊ะ แม้แต่หมูทอดยังอร่อยกว่าเลย เอ...แล้วทำไมต้องนึกถึงเวนิสาตอนนี้ด้วยนะ
“ไม่อร่อยหรือคะบอส”
“ครับ...ไม่อร่อยเลย ไว้ผมจะมีคำสั่งให้ปรับปรุงเรื่องรสชาตินะ ถึงบริษัทจะให้กินฟรี แต่คนทำก็ควรทำให้ดีสักหน่อย เพราะการได้กินของอร่อยก่อนกลับไปทำงานช่วงบ่ายก็เป็นอะไรที่สำคัญ อย่างเช่นมื้อนี้ ผมคงต้องหิ้วท้องกลับไปกินมื้อค่ำที่บ้านแล้วล่ะ” ว่าแล้ววางช้อนลง ยังไม่อิ่มแต่ไม่อาจฝืนกลืน
“ที่บ้านคงมีคนทำกับข้าวไว้รอสินะคะ”
“มีสิครับ ทำอร่อยด้วย”
“คะ?” รวีกานต์ตาเบิกโต
ศศินขยับเนกไทเล็กน้อย เพิ่งรู้ตัวว่าเผยความลับบางอย่าง
“แม่ครัวครับ แกทำอร่อย”
“อ้อ...ค่า...ฉันทราบแล้ว” บอกเขาแล้วยิ้มล้อ
ศศินยิ้มแห้งๆ หยิบแก้วน้ำมาจิบแก้ประหม่า รวีกานต์ยังรับประทานไปเงียบๆ หล่อนกินจุเหมือนเพื่อนรักไม่มีผิด และพอเหลียวมองไปรอบๆ สายตาเกือบทุกคู่ก็หันมามองที่พวกเขา
“เอ่อ...มันคงดูแปลกที่ผมมากินข้าวที่นี่”
หญิงสาวนึกขำ “ไม่หรอกค่า มันแปลกที่บอสนั่งกินกับฉันต่างหาก แถมยังมีของฝากมาให้อีก กลับแผนกไปฉันคงโดนพนักงานหญิงรุมทึ้งแน่ๆ สาวๆ ในบริษัทคลั่งบอสจะตาย รู้หรือเปล่าคะ”
“ผมเหรอ ไม่รู้สิ ผมไม่ค่อยสนใจ”
“ฉันเข้าใจค่ะ เพราะถ้าบอสสนใจบ้าง คงมีข่าวคบหาดูใจกับสาวๆ ไปแล้ว แต่นี่ไม่มีเลย สาวๆ ในบริษัทเลยอยากเป็นซินเดอเรลล่าไงคะ”
“คุณด้วยเหรอ” เขาล้อ
“แน่นอน ถ้าบอสเป็นเจ้าชายฉันก็พร้อมสลัดผ้ากันเปื้อนไปเป็นเจ้าหญิงจากเศษถ่านละค่า”
คำพูดคำจาไร้พิษภัยของรวีกานต์กำลังประทับลงในหัวใจของศศินอีกครั้งหนึ่ง หล่อนสดใสเจิดจ้าเหมือนดวงตะวันจริงๆ รอยยิ้มงามของหล่อนเหมือนแสงอาทิตย์ที่พร้อมแต่งแต้มกลีบดอกไม้ มันส่งประกายวับวาวให้สิ่งมีชีวิตบนโลกนี้มีกำลังใจที่จะเติบโต
“คุณรวีกานต์ตลกนะครับ”
“แหม...บอส เรียกรวีกานต์อยู่นั่นแหละ เรียกตะวันสิคะ เราเป็นเพื่อนกันแล้วไม่ใช่เหรอ”
ศศินพยักหน้ารับ เพื่อนหรือ...ก็ไม่เลว
“งั้นพรุ่งนี้เพื่อนขอมากินข้าวด้วยนะครับ คุณตะวันอยากกินอะไรหรือเปล่า ผมจะให้แม่ครัวที่บ้านทำใส่กล่องมาให้”
“ว้าว...จริงหรือคะ ขอหมูสามชั้นผัดพริกแกงค่า ฉันชอบมาก เพื่อนฉันทำอร่อยที่สุดเลย”
“งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะครับ”
“ค่า ขอบคุณนะคะบอส”
- Writer
