คนสวยรีบปล่อยแต่โดยดี มันลืมตัวนี่นา เธอทำอะไรไม่ได้หรอก ไม่มีสิทธิ์โกรธเคืองเขากับรวีกานต์ด้วยซ้ำ พวกเขาสนิทกันเร็วเหลือเกิน แน่ล่ะ รวีกานต์เข้าสังคมเก่ง หล่อนคุยสนุกจะตาย ผู้ชายคนไหนก็ชอบหล่อนทั้งนั้น
“ขอโทษค่ะ เสื้อเปียกหมดแล้ว”
เธอมองรอยเปียกบนเสื้อแล้วขยับกายจะผละจากอ้อมแขน แต่ศศินกลับขืนกายเอาไว้ ไม่ยอมให้เธอหลุดออกมา
“เมื่อคืนนอนน้อยไม่ใช่เหรอ หลับสิ ตอนบ่ายไปปั่นจักรยานเดี๋ยวไม่มีแรงนะ”
คำแนะเหมือนห่วงใย ทำเอาเวนิสาต้องคลี่ยิ้มสมเพชตัวเอง แต่เอาเถอะ ความห่วงใยย่อมดีกว่าความเกลียดชังอยู่แล้ว
“ก็ปล่อยสิคะ จะได้ไปนอนอีกฝั่ง”
“นอนเถอะน่า อยากกอดฉันแทบทุกวินาทีไม่ใช่เหรอ เอาสิ กอดเลย วันนี้ฉันใจดี ให้กอดฟรีเลยเอ้า”
“แหม...จะได้ไปเที่ยวกับตะวันเลยอารมณ์ดีสินะ น่าหมั่นไส้”
คนถูกแขวะไม่ปฏิเสธ เชิญหล่อนคิดเองเออเองเสียให้พอ ผิดบ้างถูกบ้างก็ช่างหล่อนเถิด เขาไม่สนสักนิด
“อืม...กอดพ
