EP 1/3 บ่วงพิศวาส
1136 Words
คฤหาสน์ ศิวเศขร เวลา 21:30 นาฬิกา
ศศินลงรถมาด้วยความสงสัย รถของบ้านโน้นเพิ่งขับสวนรถเขาออกไป เขาจำได้ดี มาทำไมดึกดื่นมืดค่ำขนาดนี้ก็ไม่รู้
ชายหนุ่มก้าวเข้าไปในคฤหาสน์หลังงามปานวังเจ้าชาย แม้ปราสาทจะกว้างใหญ่แต่ความอบอุ่นไม่ค่อยมีมากนัก นั่นเพราะทุกเวลานาทีของเขามีค่ายิ่ง เขาเลยไม่ค่อยได้อยู่บ้านเพื่อทำหน้าที่ลูกที่ดี
“มาแล้วเหรอ วันนี้กลับเร็วนะ” บุรุษสูงวัยในชุดลำลอง นั่งไขว่ห้างอย่างมีมาดอยู่ที่เก้าอี้ตัวโปรด บนโต๊ะตรงหน้ายังมีกาน้ำชาลายสวยตั้งวางไว้ ถ้วยชาสองใบเล็กๆ วางไว้ห่างจากกัน ใบหนึ่งนั้นปรากฏว่ามีไอร้อนลอยขึ้นมาให้เห็น
“บ้านโน้นมาอีกแล้วหรือครับ จะมาจับผมรีดน้ำเชื้ออีกหรือไง” ถามอย่างเคืองๆ
“เฮ้อ...ฟังแกพูดเข้าสิ ปากจัดยิ่งกว่ากรรไกรผ่าตัดซะอีก”
ศศินเมินคำประชดของบิดาเสีย เขาถอดสูทพาดไว้ตรงพนักเก้าอี้ แล้วนั่งลงตรงข้ามท่าน โซฟาบุผ้าไหมลายสวยไม่ได้ทำให้อารมณ์เขาดีขึ้นมาเลย
“ตอบผมก่อนสิครับ”
วศิน ศิวเศขร มองบุตรชายยิ้มๆ รู้ละว่าสิ่งใดจะเกิดยามท่านเอื้อนเอ่ยออกไป
“หนูวียังไม่ท้อง ฉันกับคุณวรรณิภาก็เลยหาทางใหม่ มันอาจต้องใช้วิธีอื่น”
ศศินเริ่มนั่งไม่ติด จะมีวิธีไหนทำลูกได้อีกเล่า “คงไม่ใช่...”
วศินยิ้มเจ้าเล่ห์ พยักหน้าหงึกๆ ให้บุตรชาย ในขณะที่อีกฝ่ายเริ่มโกรธขึ้นมาทีละนิด
“เกินไปแล้วนะครับ ทำเกินไปแล้ว!”
“นึกซะว่าช่วยคนคนหนึ่งให้มีชีวิตรอดเถอะ พ่อของหนูวีเคยเป็นเพื่อนกับฉัน เราทำธุรกิจด้วยกันแต่เจ้านั่นด่วนจากไปเสียก่อน แกก็รู้เรื่องนี้ดี เมื่อก่อนน่ะ เวลาหมุนเงินไม่ทัน ฉันก็ไปรบกวนพ่อหนูวีบ่อยๆ ดอกเบี้ยอะไรทางโน้นก็ไม่เคยคิดสักแดง ทุกสิ่งทุกอย่างที่เรามีวันนี้ วรรณรัตน์ก็มีส่วนช่วยเราไม่น้อยนะศศิน ลืมอะไรลืมได้ลูก แต่ลืมบุญคุณคนมันน่าละอายนะ แกว่าไหม”
ศศินขบกรามดังกรอดๆ ต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือ ตอนเวนิสามาร้องขอกับเขา ก็นึกว่าจะไม่จริงจังเสียอีก แต่นี่อะไร มัดมือชกกันชัดๆ
“แล้วยัยนั่นก็ยอมหรือครับ” ถามอย่างขมขื่น รู้สึกรังเกียจเวนิสามากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก
“น้องไม่มีทางเลือกนะศศิน หมอบอกว่าซีสต์ที่น้องเป็น หากมีการตั้งครรภ์มันจะฝ่อไปเอง ส่วนคุณวรรณิภาน่ะ เธอก็เอ็นดูลูกนะ เธอชื่นชมลูก อยากได้ลูกไปเป็นลูกเขย แต่ว่า...พ่อแม่น่ะ ไม่อยากฝืนใจลูกๆ ให้ต้องมาแต่งงานกัน ก็เลย...”
“ที่ทำอยู่นี่ไม่เรียกว่าฝืนใจหรือครับคุณพ่อ”
“มันไม่ยากสำหรับแกสักหน่อย แกก็เคยไปเที่ยวผู้หญิง ไม่ต้องมีความรักกับผู้หญิงพวกนั้นแกก็มีอะไรกับพวกเธอได้ พ่อถือว่าเป็นเกียรติด้วยซ้ำที่คุณวรรณิภาเลือกแก พ่อน่ะ อยากอุ้มหลานจะแย่แล้ว”
ศศินส่ายหน้าให้กับความคิดของบิดา
“บ้ากันไปหมดแล้ว ผมไม่น่าหลวมตัวช่วยเรื่องนี้ตั้งแต่แรกเลย”
“นึกซะว่า...เห็นแก่มนุษยธรรมเถอะนะ ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไปให้สื่อรู้เข้าละก็ คุณวรรณิภากลัวจะเสียหน้าเสียชื่อ เธออยากเก็บทุกอย่างเป็นความลับ พอหนูวีท้อง เธอก็จะพาไปอยู่ต่างประเทศสักปีสองปี รับรองว่าจะไม่มายุ่มย่ามกับชีวิตครอบครัวหรือว่าคนรักของแกเลย”
“แน่ละครับ ตอนนี้ผมยังไม่มีใครนี่ ถ้าเกิดผมแต่งงานมีลูกขึ้นมา แล้วคนพวกนั้นเอาเด็กมาอ้างสิทธิ์จะทำยังไง สมบัติพ่อมีแค่บาทสองบาทหรือครับ คิดให้ดีๆ หน่อยเถอะ” พยายามอธิบายให้บิดาคิดถึงสิ่งที่อาจเกิด แต่อีกฝ่ายเอาแต่ส่ายหน้าเท่านั้น
“คิดมากน่า ตระกูลวรรณรัตน์ไม่ได้ยากจนข้นแค้น แกก็รู้ดี ช่วยพ่อสักครั้งนะศศิน แกเองก็ไม่มีทีท่าว่าจะแต่งงานนี่นา ถ้าหนูวีท้องเมื่อไหร่ มีหลานให้ฉันเมื่อไหร่ รับรองว่าฉันจะไม่จู้จี้กับแกเลย ต่อให้ชาตินี้แกไม่แต่งงาน ฉันก็จะไม่ยุ่งเลยเอ้า” วศินต่อรอง วาดแผนการบางอย่างในใจอย่างนักธุรกิจผู้ที่ลงทุนแล้วคาดว่าจะได้รับผลกำไรในอนาคต
“แน่นะครับ”
“สัญญาเลย” คนเป็นบิดาเอ่ยคำมั่น
ศศินหรี่ตามองบิดา ความเจ้าเล่ห์นั้นสองพ่อลูกมีมากไม่แพ้กันทีเดียว
“ต่อให้วันข้างหน้าผมแต่งงานกับใครพ่อก็ห้ามยุ่งนะ ห้ามหาสาวๆ มาให้ผมดูตัวด้วย”
“แน่นอน สาบานเลย”
คนเป็นลูกพยักหน้าหงึกๆ ความจริง ข้อเสนอมันก็ไม่เลวนัก อีกอย่าง...บิดาที่เคารพไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมเขาหรอก
“โอเค...ก็ได้ ยังไงละครับ สิ่งที่พ่ออยากให้ผมทำ”
“ฉันอยากให้หนูวีมาค้างที่บ้านเรา ระหว่างนั้นแกคงรู้ว่าควรทำยังไงให้หลานฉันเกิดมา”
ศศินเม้มปากแน่น ส่ายหน้าน้อยๆ กับแผนการของบิดา มันเป็นเรื่องบ้าๆ ที่น่าหัวเราะแต่เขากลับหัวเราะไม่ออก
“สามเดือนนะครับ แค่สามเดือน ถ้ายัยนั่นไม่ท้องก็ไม่ต้องมายุ่งกับผมอีก”
วศินพยักหน้าบ้าง สามเดือนก็พอมีหวังละนะ
“ได้ ตกลงตามนี้” ท่านว่าแล้วยิ้มสมใจ รินชาขึ้นดื่มอึกใหญ่แล้วลุกขึ้นยืน
“จะไปนอนแล้วหรือครับ”
“นอนบ้าอะไรเพิ่งสามทุ่ม ฉันเหนียวตัว จะไปอาบน้ำ” ว่าแล้วเดินออกประตูห้องรับแขกไป ทว่ามิได้เลี้ยวขึ้นไปทางบันไดที่เชื่อมต่อชั้นสอง ศศินที่เดินตามบิดามาติดๆ ก็อดแขวะไม่ได้
“ห้องน้ำอยู่ข้างบนไม่ใช่หรือครับ”
“ไอ้เจ้านี่ ห้องน้ำข้างบนไม่มีคนถูหลังโว้ย”
“พ่อ! แก่แล้วนะ เพลาๆ ลงซะบ้างเถอะเรื่องอย่างว่าน่ะ”
คนเป็นบิดาทำไม่รู้ไม่ชี้ โบกมือให้บุตรชายแล้วรีบเดินไปยังโรงจอดรถ ศศินได้แต่มองตามบิดาอย่างระอา ถ้ายังฟิตขนาดนี้ทำไมไม่มีลูกเองให้รู้แล้วรู้รอด มายุ่งกับเขาทำไม
“โอ๊ย! หงุดหงิดจริงๆ”
- Writer
