EP 6/3 ความหึงเป็นเหตุ
1119 Words
ชายหนุ่มลอบกลืนน้ำลาย ดูเอาเถิด นี่ตั้งใจจะยั่วกันอีกแล้วใช่ไหมถึงได้ใส่ชุดนอนเซ็กซี่ขนาดนี้
“อืม...ฟินสุดๆ ถ้าไม่กลัวอ้วนจะกินให้เกลี้ยงกล่องเลย” เวนิสาผู้มิรู้ว่าถูกแทะโลมทางสายตา ยังมีความสุขอยู่กับการลิ้มรสขนมหวานสีน้ำตาลเข้ม
“ทำเป็นพูดดี อิ่มมาจากร้านกาแฟแล้วไม่ใช่เหรอ”
คราวนี้เวนิสาถึงบางอ้อ ที่แท้เขาเห็นเธอที่ร้านกาแฟหรอกหรือ เห็นตอนไหน เห็นเมื่อไหร่ เอ...หรือว่าเขาจะ...
“โอ๊ะๆๆ อย่าบอกนะว่าที่ทำบรรยากาศเหมือนพายุจะเข้านี่เป็นเพราะเห็นฉันอยู่กับปลายภู ว้าว...น่าดีใจนะเนี่ย”
“เพ้อเจ้อ ไม่เกี่ยวกับเธอแล้วก็นายนั่นสักนิด”
“จริงเหรอ”
“แน่นอน” ยืนยันแล้วเสมองตัวอักษรในหนังสือ แต่อ่านเท่าไรก็ไม่เข้าสมอง เพราะตาคอยแต่จะมองไปยังแม่เนื้อนวล ลำคอหล่อนขยับเคลื่อนเบาๆ ในทุกครั้งที่กลืนกินช็อกโกแลตเนื้อนุ่ม ชุดนอนน่ารักแต่แอบเซ็กซี่ก็กวนใจเขาเสียเหลือเกิน ผ้าบางๆ แบบซีทรูช่างน่าโมโห อยากจะฉีกให้ขาดด้วยสองมือนัก
“ว่าแต่...เธอสนิทกับเขาเหรอ หรือว่ากิ๊กกัน”
“บ้าน่ะสิ นายนั่นอายุน้อยกว่าฉันตั้งห้าปีเชียวนะ เราเล่นหัวกันมาตั้งแต่เด็ก เพราะบ้านติดกัน พี่ก็รู้นี่นา”
“แค่รู้ว่าบ้านติดกันไม่ได้รู้ว่าสนิทกันมากนี่ แต่ช่างเถอะ ไม่เกี่ยวกับฉันสักนิด ผู้หญิงอย่างเธอคงหว่านเสน่ห์ไปทั่วละสิ”
“จะปรักปรำฉันไปถึงไหนเนี่ย” ว่าเขาแต่กินของเขาตุ้ยๆ ช็อกโกแลตเนื้อนุ่มนี่รสชาติดีจริงๆ ขนาดเธออยู่ในวงการเบเกอรี่ยังรู้เลยว่าของดี ไม่น่าจะเป็นแค่ของแถมนะ
“หรือไม่จริงล่ะ จะบอกว่าตัวเองใสซื่อ ยังบริสุทธิ์ผุดผ่องอย่างนั้นเหรอ เฮอะ...เชื่อก็บ้าแล้ว” เขาประชด เวนิสาค้อนเข้าให้
“เกลียดคนรู้ทัน สวยๆ อย่างฉันนี่จะเหลือรอดมาถึงพี่หรือคะ ฉันน่ะ...ผ่านผู้ชายมาเป็นร้อย ขอบอก!” บอกเขาราวกับเป็นเรื่องน่าภูมิใจ ศศินถึงกับลดหนังสือลง มองตรงไปยังแม่สาวนักรักผู้ช่ำชองแล้วชักขยาด
“ฉันจะติดโรคไหมเนี่ย”
“หายห่วง! ฉันตรวจโรคทุกเดือนค่า ลองดูไหมคะพี่ขา...” ว่าแล้วทำตาหวานเยิ้ม วางกล่องช็อกโกแลตลงด้วยอยากแกล้งคนหวงตัว เธอปีนขึ้นไปคร่อมบนตักเขา ดึงหนังสือนิยายแนวสืบสวนสอบสวนในมือเขาออก
“กินช็อกโกแลตไหมคะ หวานกำลังพอดี” เอ่ยอย่างยั่วเย้า แอ่นหน้าอกหน้าใจเข้าหาเขาอีกนิด พอแกะกระดาษห่อช็อกโกแลตเสร็จก็ตั้งท่าจะป้อนเขา เขาอ้าปากรอรับเอาราวกับต้องมนตร์ ทว่าเธอก็แกล้งด้วยการหย่อนมันเข้าปากตัวเองเสีย
“อื้ม...อร่อย..”
“เอ้า...นึกว่าจะแกะให้ มายั่วให้ฉันโมโหหรือไง”
“ปกติพี่ก็โมโหฉันตลอดนั่นแหละ ว่าแต่อยากกินจริงเหรอ เดี๋ยวแกะให้ใหม่นะ” ว่าแล้วโน้มกายไปหมายจะเอื้อมหยิบกล่องขนมแต่ถูกมือของศศินจับเอวเอาไว้ มืออุ่นๆ แผ่ไอร้อนเข้าไปถึงผิวเนื้อเธอ
“ฉันจะกิน...ชิ้นนั้น” เขาชี้ใส่ช็อกโกแลตชิ้นที่อยู่ในปากหล่อน เวนิสาคงงงไม่น้อย หล่อนตั้งท่าจะคายใส่มือ เขาเลยฉวยจังหวะนั้นใช้ปากตัวเองไปรองรับมันไว้ นอกเหนือจากช็อกโกแลตอุ่นๆ เขายังได้ครอบครอบริมฝีปากงาม ขบเม้มและดูดชิมมันไปพร้อมๆ กับรสชาติของช็อกโกแลต มันช่างวิเศษจนยากจะต้านทาน ต้องจ้วงลิ้นร้อนเพื่อชิมรสหวานจากจุมพิต
สัมผัสซาบซ่านดำเนินไปอย่างช้าๆ ไม่ตะกละตะกราม หัวใจของทั้งสองเต้นรัวราวกลองศึก ต่างเลื่อนมือลูบไล้ร่างกายของกันและกัน และก่อนที่ศศินจะเผลอไผลทำสิ่งที่ไม่สมควรลงไป เขาก็ตัดใจถอนจุมพิตเสีย
เวนิสามองตามอย่างแสนเสียดาย เรียวปากคมๆ นั่นให้ความรู้สึกดีเหลือเกินยามทาบทับบนริมฝีปากเธอ ร่างกายเธอตื่นตัวถึงขีดสุด มันต้องการทำบางอย่างที่มากกว่าจุมพิต
“นี่! จะทำอะไร” ชายหนุ่มตื่นตระหนกเมื่อหล่อนพยายามดึงเสื้อกล้ามออกจากร่างเขา
“ปล้ำ!” เธอบอกด้วยสีหน้าหื่นๆ ยิ้มแพรวพราว ดึงหมอนที่รองหลังเขาออกจนศศินต้องทิ้งกายลงบนเตียง สองมือเขาถูกเธอกดไว้จมฟูกหนา
“ปล่อยฉันนะ ไม่งั้นจะถีบให้กระเด็น”
“จุ๊ๆๆ ปากคอช่างร้ายกาจ ถ้าอยากถีบแล้วมาจูบฉันทำไม รับผิดชอบการกระทำของตัวเองเลยนะ”
“เธอนั่นแหละลุกออกไปซะ ไม่งั้นได้รับผิดชอบการกระทำของตัวเองแน่”
“ฉันไม่ลุก ฉันมีเวลาแค่สามเดือน และตอนนี้มันก็เหลือแค่สองเดือนกว่าๆ ฉันต้องทำให้ตัวเองท้องให้ได้ ไม่งั้นฉันอาจต้องตาย เพราะฉะนั้น...มาจิ้มกันให้มันเสร็จๆ ไปเถอะค่ะพี่!”
“โอ๊ย...เหลือเชื่อจริงๆ ลุกออกไปนะ ลุกๆๆๆ”
“ม่ายยย...” แล้วเวนิสาก็ปล้ำจูบว่าที่พ่อของลูก เขาบ่ายเบี่ยงเลี่ยงหลบทั้งที่เมื่อครู่เป็นฝ่ายจูบเธอก่อนแท้ๆ
“นี่! เอาจริงเหรอ!”
“จริงสิ! พี่นี่ก็แปลก มัน เอา เล่นๆ ได้ด้วยเหรอ!”
คนถูกปล้ำส่ายหน้าระอาเหลือ พูดออกมาแต่ละคำนี่...
“ฉันเตือนก่อนนะ ลุกออกไปก่อนที่เธอจะเสียใจ ลุกเดี๋ยวนี้!”
ฟึ่บ! ฟึ่บ!
แทนที่จะลุก เวนิสากลับดึงชุดนอนออกจากกาย ตอนนี้นอกจากชุดชั้นในสองชิ้นบนล่าง เธอก็ไม่เหลืออาภรณ์ใดๆ อีก
ศศินมองหล่อนตาค้าง พุ่มทรวงอวบอัดนั่นช่างล่อตาล่อใจ แล้วนั่นน่ะ ต่ำลงไปกว่านั้น หน้าท้องแบนราบช่างน่าเอาแก้มไปถูไถเหลือเกิน
“ฉันสวยใช่ไหมล่ะ”
“อืม...สะ...สวย สวยมาก...” เอ่ยออกมาราวคนละเมอ
เวนิสาทำใจกล้าอีกระดับ เอื้อมมือไปข้างหลังแล้วปลดตะขอบราออก และนั่นทำให้ศศินหมดความอดทน เขาดึงเสื้อชั้นในออกจากเรียวแขนของหล่อน ก่อนจะจับหล่อนพลิกกายนอนหงาย โดยที่ตัวเองทาบทับอยู่ด้านบน
“จะเริ่มจริงๆ ใช่ไหมคะ”
“เธอต้องการแบบนี้ไม่ใช่เหรอ ยั่วกันดีนัก จะจัดให้ลุกไม่ขึ้นเลย!”
คำท้าทายของศศินดังก้องอยู่ในหูของเวนิสา หญิงสาวต้องกลืนน้ำลายหนืดๆ ลงคอ รู้สึกกลัวขึ้นมานิดๆ เขาผละไปถอดกางเกงแล้วกลับขึ้นมาบนเตียงอีกครั้ง
- Writer
