EP 2/1 จูบนี้ที่รอคอย
1053 Words
[2]
จูบนี้ที่รอคอย
_______________
หญิงสาวหยิบเสื้อผ้าขึ้นแขวน ปากก็บ่นพึมพำให้พรพ่อยอดดวงใจของรวีกานต์ ก็จริงที่เธอเองก็ปลื้มเขาไม่น้อย แต่พอได้ยินวาจาคมกริบปานใบมีดนั้น ก็ชักจะปลื้มไม่ลง ทีกับคนอื่นทำมาดนิ่งสุขุม ติดเย็นชาด้วยซ้ำ ทีกับเธอนี่พร้อมจะเผากันให้ตายด้วยวาจานั่น น่าโมโห!
“ทำไมต้องเป็นฉันด้วยก็ไม่รู้ น่าหงุดหงิดจริงๆ” เขาบ่นอย่างระอา
“นี่! มีเซ็กซ์กับฉันนี่มันไม่น่ารื่นเริงใจเลยหรือไง ฉันไม่ดีตรงไหนฮะ!”
เวนิสามีเคือง เขาพูดอย่างกับเธอหน้าตาน่าเกลียดจนกอดไม่ลง
ศศินไม่พูด มองหล่อนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ใช่...เวนิสาเป็นคนสวย หุ่นดี สมบูรณ์แบบเลยล่ะ และด้วยความสมบูรณ์แบบเกินไปมันทำให้เขาหงุดหงิด หล่อนคงมีหนุ่มๆ ดาหน้ามาจีบเป็นขบวน ทำไมไม่เลือกสักคนในกลุ่มคนพวกนั้น ทำไมต้องเป็นเขาด้วยก็ไม่รู้
“ฉันไม่มีอารมณ์ ไปอาบน้ำแล้วนอนซะ”
เวนิสาเบะปากใส่ ภารกิจทำลูกเพื่อความอยู่รอดจะไปรอดไหม คืนแรกก็กัดกันเป็นหมาแล้ว
ศศินปรายหางตามองแม่สาวขาสวยเดินเข้าห้องน้ำ แอบผ่อนลมหายใจ แล้วเอามือตบอกถี่ๆ ใจเต้นแรงแปลกๆ ยามได้ยินเสียงลมหายใจของเวนิสา หล่อนสามารถทำให้เขาหวั่นไหวได้เพียงแค่อยู่ใกล้กันในห้องหับอันมิดชิดเช่นนี้
“อา...ใจเต้นรัวอีกแล้ว ยัยบ้านั่นทำอะไรกับฉันกันนี่”
เขาส่ายหัวแรงๆ แล้วเดินออกจากห้องแต่งตัวมาหยุดยังเตียงนุ่ม หยิบหนังสือที่อ่านค้างไว้มาอ่านต่อ กล่อมให้ตัวเองง่วงไปด้วย
สิบนาทีผ่านไปกลิ่นหอมของอะไรบางอย่างก็โชยเข้าจมูกมา ศศินหลับตาพริ้ม สูดเอากลิ่นหอมนั้นอย่างฉงน เสียงฝีเท้าใครบางคนเดินมาทางนี้ เขาลืมตาขึ้นช้าๆ ร่างของเวนิสายืนอยู่ห่างออกไป หล่อนอยู่ในชุดนอนสุดเซ็กซี่ เว้าหน้าผ่าหลังโชว์เนื้อหนังมังสา และอย่าเรียกมันว่าชุดเลย เรียกว่าเศษผ้ามุ้งน่าจะเหมาะกว่า
“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ โธ่เอ๊ย...ฉันบอกแม่แล้วว่าพี่ไม่ชอบแนวนี้”
เวนิสาทำหน้าเซ็ง นั่งลงยังเก้าอี้บุนวมตัวยาวที่ตั้งอยู่ชิดผนังด้านหนึ่ง ไม่ห่างจากเตียงของศศินมากนัก เธอก้มมองหน้าอกคับบีอย่างงอนๆ มันถูกซ่อนไว้ใต้ชุดนอนสีแดงตัวบางอย่างหมิ่นเหม่ ทว่าศศินกลับแค่มองมาแล้วไม่พูดอะไรสักคำ
“ถ้าใส่ชุดนั้นนอนคงได้เป็นปอดบวมตาย” เขาประชดแล้วกลืนน้ำลายหนืดๆ ลงคอ ดวงตาคมกล้าลวนลามร่างบางโดยที่เวนิสาไม่มีวันรู้
“เชอะ! เสียอารมณ์ ฉันอุตส่าห์ใส่มาอ่อยพี่นะเนี่ย” ว่าแล้วกรีดนิ้วลากยาวตั้งแต่น่องเรียวขึ้นมาถึงโคนขาอ่อน แอบแหวกชายชุดให้เผยต้นขาขาวๆ ให้ศศินได้ตาโต ทว่าเขาเพียงแค่มองมา ยิ้มแห้งๆ ส่งให้แล้วเลื่อนสายตาไปอ่านหนังสือต่อ “โอเค...ไม่เล่นก็ได้ พี่คงเป็นกามตายด้านละมั้ง”
“นี่! พูดดีๆ หน่อย ถ้าไม่อยากร้องขอชีวิตทีหลัง”
“หือ? นี่ขู่ฉันเหรอ ฉันไม่กลัวหรอกนะจะบอกให้ พี่จัดมาเลยเถอะ ตอนนี้บอกเลยว่ากลัวตายมากกว่า” บอกเขาราวกับเรื่องความเป็นความตายเป็นเรื่องตลก เอกสารที่ทางโรงพยาบาลออกให้ ยืนยันชัดเจนว่าเนื้อร้ายที่เธอเป็น ยังคงเติบโตขึ้นเรื่อยๆ มีสองทางในการรักษา ผ่าตัดหรือว่ามีลูก และเธอก็ถูกมารดาที่รักข่มขืนใจให้เลือกอย่างหลัง มันดูบ้าๆ ละนะ แต่จะทำอย่างไรได้ เธอไม่คิดจะแต่งงาน (ถ้าเจ้าบ่าวไม่ใช่ศศิน) และมารดาก็อยากมีหลาน และที่สำคัญกว่านั้น เธอจะหายจากโรคนี้โดยไม่ต้องผ่าตัดให้เกิดความเสี่ยง แต่มารดาที่รักคงลืมกระมังว่าความเจ็บปวดการจากคลอดบุตรเป็นความเจ็บปวดที่เสี่ยงที่สุดที่มนุษย์ผู้หญิงทุกคนอาจต้องพบเจอ
หนังสือในมือศศินถูกพับลงอย่างเซ็งๆ ไม่อยากฟังเรื่องหดหู่ของเวนิสามากนัก หล่อนลุกจากไปเมื่อค่อนขอดเขาจบ และกลับออกมาอีกครั้งในชุดนอนแบบกางเกงขาสั้นผ้านิ่มๆ กับเสื้อแขนห้าส่วนที่แสนจะมิดชิด ดูน่ารักน่าทะนุถนอม
หัวใจของศศินกลับมาเต้นในระดับปกติ อย่างน้อยเนื้อนวลของยัยตัวแสบก็ถูกซ่อนไว้อย่างดิบดีแล้ว
“พี่? แล้ว...ที่นอนฉันล่ะ” ถามแล้วยิ้มซื่อๆ มองที่นอนข้างเขาตาปริบๆ
ศศินไม่ได้คลี่ยิ้ม คว้าหมอนได้ก็โยนใส่สิ่งแปลกปลอมที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวยาว
ฟึ่บ!
“เฮ้ย! อะไรกัน ทำไมชอบใช้ความรุนแรงนะ”
“ฉันก็เป็นแบบนี้แหละ เธอนอนตรงนั้น อย่าได้คิดเข้ามาใกล้เตียงฉันเชียว”
“แต่คุณลุงบอกให้เรานอนด้วยกันนะ” คนสวยมีเคือง
“อย่าเอาพ่อฉันมาอ้าง ทุกอย่างขึ้นอยู่ที่ฉัน ถ้าฉันไม่ต้องการ ต่อให้เธอแก้ผ้ามา อ่อย ฉันก็ไม่เอา”
“อา...แรง! นั่นปากหรือกรรไกรโรง’บาลเนี่ย อยากให้ยัยตะวันมาได้ยินจริงๆ” เวนิสาค่อนขอด มองคนที่นอนบนเตียงอย่างเคืองๆ นั่นเตียงคิงส์ไซซ์นะ แบ่งให้เธอนอนสักครึ่งเมตรมันจะตายหรือไง
“นี่! หยุดนินทาฉันแล้วนอนซะ”
“รู้ได้ไงว่านินทา เป็นผีเหรอ”
“ไร้สาระ เธอนี่มีดีแค่หน้าตาจริงๆ”
“นี่! จะดูถูกฉันมากเกินไปแล้วนะ!”
“โอย...น่ารำคาญจริงๆ ง่วงจะแย่แล้ว ถ้าเธอยังกวนประสาทฉันละก็เชิญไปนอนในอ่างอาบน้ำเลย!”
คำขู่ของเขาทำให้เวนิสาต้องรีบล้มกายลงนอน ขัดใจกับความกว้างของเก้าอี้ที่มีอย่างจำกัด เธอชอบที่นอนกว้างๆ นางสาวเวนิสาคนงามไม่ใช่กุลสตรีที่นอนอย่างสงบเสงี่ยม การที่เขาให้เธอนอนบนเก้าอี้ตัวนี้เลยถือว่าท้าทายความสามารถมาก!
- Writer
