EP 6/2 ความหึงเป็นเหตุ
1138 Words
“อย่าขยี้แรงอย่างนั้นสิ เดี๋ยวคอนแทคเลนส์บาดตาเอานะ” ว่าแล้วเอื้อมมือไปดึงนิ้วเรียวออกจากดวงตา แต่โดนเจ้าหล่อนปัดมือเขาทิ้ง
“เรื่องของฉัน อย่ายุ่ง”
“ไม่ยุ่งไม่ได้ครับ ทั้งห่วงทั้งหวง ทุกส่วนที่เป็นตะวันสำคัญกับผมนะ”
เด็กน้อยหยอดคำหวาน รวีกานต์ทำตัวไม่ถูกก็เสไปหยิบเครื่องดื่มมาจิบ ใบหน้ายังไร้รอยยิ้ม
“บอกแล้วว่าฉันไม่สนนาย ฉันรักบอสของฉัน รักมากด้วย”
“อา...เจ็บจัง” เด็กน้อยบอกอย่างเจียมตน เอามือกุมอกแล้วนิ่วหน้า
รวีกานต์ทำเมิน
“เจ็บอะไร สาวๆ นายออกจะเยอะ รวยด้วย ขับเบนซ์เชียว”
“สาวที่ไหน นั่นพี่สาว”
“คิดว่าฉันจะเชื่อหรือไง”
“จริงๆ นะ ไม่ได้คิดอะไรเลย เคารพเหมือนพี่แท้ๆ” เขาแก้ต่างพัลวัน
“คนรวยแบบนั้นเขาจะมาเอ็นดูน้องชายแบบนายเหรอ มันคนละชั้นน่า” ว่าเหมือนเยาะ
ปลายภูหน้าสลด เขาไม่ชอบเลยที่รวีกานต์พูดแบบนี้ เหมือนว่าหล่อนเห็นเงินสำคัญมากกว่าทุกสิ่ง
“คนดีๆ ก็ยังมีครับ คนที่ไม่คบใครที่ฐานะ”
“ใช่...บอสฉันไง” บอกเหมือนเย้ยอีกฝ่าย
ปลายภูหน้ามุ่ย เขาหมายถึงตัวเองต่างหาก
“มาหาผมแท้ๆ แต่คุยแต่เรื่องผู้ชายคนอื่น ผมก็น้อยใจเป็นนะ”
“แล้วทีนายล่ะ เมื่อวานยังจูบฉัน มาวันนี้...”
คนปากไวอ้าปากค้างไว้ เมื่อรู้ตัวว่าพูดอะไรแปลกๆ ออกไป หวังว่าปลายภูจะไม่สะกิดใจในสิ่งที่เธอพูดนะ
“ฮั่นแน่ะ...หึงหรือครับ”
ริมฝีปากของรวีกานต์เม้มแน่น จิกตาดุๆ ใส่เด็กน้อยผู้น่ารัก ทว่าปากกลับพูดอะไรไม่ออก
“อืม...ชักมีหวังแล้วสิ ผู้หญิงนี่จริงๆ เลย ปากไม่ตรงกับใจ”
เขาว่าเหมือนล้อ ยิ้มกว้างอย่างเป็นสุข
“พูดอะไรของนาย หึงเหิงอะไร เพ้อเจ้อ!”
ปลายภูหรี่ตามองคนที่เอาแต่แก้ต่าง
“หัวใจคนเรามีดวงเดียว แต่ใช่ว่าจะรักได้แค่คนเดียวนะครับตะวัน ถ้ามีใจเหลือๆ ก็เผื่อแผ่มาให้ผมบ้างเถอะ เด็กน้อยอย่างผมต้องการความรัก...”
เขายิ้มหวานแล้วขยับไปนั่งใกล้สาวเจ้า แต่รวีกานต์ไม่เล่นด้วย เธอลุกพรวดขึ้นทันใด
“ฉันกลับดีกว่า ค่ำมากแล้วเดี๋ยวฝนตก” บอกแล้วคว้ากระเป๋าถือกับถุงของฝากเดินจากมา จากที่กะไว้ว่าจะไปสั่งสอนเด็กน้อยให้รู้สำนึกที่บังอาจมาจูบกัน กลับกลายเป็นว่าพ่ายแพ้ต่อวาจาตัวเอง พ่ายแพ้ต่อความขี้อ้อนของเด็กน้อย ต้องแบกความอายเขินกลับบ้านอย่างหมดฟอร์ม
__________________
ค่ำนี้บรรยากาศในคฤหาสน์ศิวเศขรมาคุแปลกๆ เนื่องจากท่านวศินไม่อยู่ ไปงานเลี้ยงกับเพื่อนฝูง เวนิสาเลยต้องรับประทานมื้อค่ำกับศศินเพียงลำพัง แต่เหมือนเธอนั่งกินคนเดียวเสียมากกว่า เพราะเขาไม่ค่อยพูดจา นอกจากวานให้เธอทำข้าวกล่องให้ในวันพรุ่งนี้เพียงเท่านั้น เขาดูมีอะไรในใจ หน้าตาไม่สดใส ติดบูดบึ้งเหมือนโกรธใครมาอย่างไรอย่างนั้น
“ปลานึ่ง” เขาเอ่ยแล้วชี้ลงจานปลา
“คะ”
“เค็ม” ท้วงโดยไม่มองหน้าคนทำ
เวนิสาตักปลามาชิมคำเล็กๆ รสชาติกำลังพอดี ไม่เค็มสักนิด
“ผัดผักจืดมาก หมูทอดก็มันแผล็บ แกงส้มก็ด้วย นี่แกงส้มหรือขนมหวาน ใส่น้ำตาลอะไรนักหนา” บ่นแล้ววางช้อนกับส้อมลงอย่างไม่สบอารมณ์
เชฟมือหนึ่งหรี่ตามองอย่างค้นคว้า นี่คิดจะหาเรื่องเธอหรือ
“ปลานึ่งเค็มไป...ยกออก ผัดผักจืดใช่ไหมคะ...” ถามเขาพลางกวักมือเรียกสาวใช้ “หมูทอด มันมันไปใช่ไหม ยกๆๆ มายกไปเลยจ้า แกงส้มก็ด้วย...” บอกสาวใช้พร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ สาวใช้มาจัดการยกกับข้าวออกไปจากโต๊ะ
ศศินได้แต่มองตามตาปริบๆ หล่อนเลื่อนถ้วยกับข้าวอย่างสุดท้ายมาวางตรงหน้าเขา
“เฮอะ! นี่ล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย”
“จุ๊ๆๆ ไม่ได้ล้อเล่นค่ะ เอาจริง เชิญค่ะ กับข้าวอย่างสุดท้ายบนโต๊ะ กินให้อร่อยนะคะ ฉันอิ่มความเยอะของพี่จนกลืนอะไรไม่ลงแล้ว” ประชดเขาแล้วยิ้มเชือดเฉือน ก่อนจะลุกจากโต๊ะอาหาร ปล่อยให้ศศินลิ้มรส น้ำปลาพริก ถ้วยนั้นเสียให้เปรม กินเสียเถอะ เรื่องมากนัก คนทำอุตส่าห์ทำแทบตาย ดันมาติโน่นตินี่ งั้นก็ไม่ต้องกิน ง่ายดี!
ความขุ่นเคืองของหนุ่มสาวยังไม่จบเพียงแค่โต๊ะอาหาร มันตามติดศศินขึ้นมาบนห้องด้วย ใบหน้าเขายังบูดบึ้งราวกับโกรธใครมาเสียชาติหนึ่ง เวนิสาอยากรู้แต่ไม่อยากเอ่ยถามให้เสียฟอร์ม เชิญเขาโกรธไปเถอะ เธอไม่เกี่ยวสักนิด
หญิงสาวหนีไปอาบน้ำอาบท่า พอเสร็จก็กลับออกมาแต่งตัว เธอสวมชุดนอนผ้านิ่มที่ตรงหัวไหล่ถึงเนินอกเป็นผ้าซีทรูเนื้อบางเบา ติดระบายดอกไม้เล็กๆ ดูน่ารักแต่แอบเซ็กซี่หน่อยๆ มันยาวคลุมต้นขาเรียว สั้นไปนิดสำหรับการนอนโดยไร้ผ้านวม
“อา...หยิบตัวนี้มาได้ยังไงเนี่ย นอนไม่ระวังละก็ได้เปิดหวอประจานตัวเองแน่ๆ” บ่นพึมพำแล้วหันรีหันขวางอยู่หน้ากระจกในห้องแต่งตัว จัดการทาครีมบำรุงผิวจนหอมฟุ้งแล้วหยิบเอาผ้าเช็ดตัวไปหย่อนลงตะกร้า ทว่ามีสิ่งแปลกปลอมอยู่ในนั้น ถุงกระดาษใบหนึ่งถูกทิ้งอยู่ข้างล่างราวกับว่ามันคือขยะ
“อะไรกัน นี่มัน...ช็อกโกแลต?”
หญิงสาวเดินถือกล่องช็อกโกแลตออกมาข้างนอก ศศินนั่งเอนหลังอ่านหนังสืออยู่บนเตียงในชุดนอนแบบเสื้อกล้าม อวดแขนขาวๆ กล้ามแน่นๆ ล่อตาล่อใจชะนีขาหื่น
“พี่? นี่อะไร ฉันเจอมันในตะกร้าผ้า”
“ขยะ หาถังขยะไม่เจอเลยทิ้งไว้ในนั้น” เขาตอบเสียงห้วน
“ได้ไง นี่มันของกินชัดๆ ฮั่นแน่ะ ซื้อมาให้ฉันก็บอกมาเถอะ สาบานว่าจะไม่ล้อให้พี่เขิน”
เขาเงยหน้าขึ้นสบตาแม่สาวจอมโมเม
“ฉันเพิ่งไปซื้อของขวัญให้ตะวันน่ะ ทางร้านก็เลยให้ของแถมมา แล้วพอดี...ฉันไม่ค่อยชอบของหวาน ก็เลยทิ้ง”
เวนิสาหน้าเง้า เดินไปนั่งบนเตียงเขาแล้วแกะเอาช็อกโกแลตออกจากกล่อง
“เดี๋ยวนี้ซื้อของขวัญให้กันแล้วหรือคะ คืบหน้าไวจัง แค่เดตแรกนะเนี่ย”
คนสวยเอ่ยลอยๆ ด้วยอยากให้ศศินแก้ต่าง แต่เขาก็เฉย เวนิสาไม่รู้เลยว่าที่ศศินไม่ได้เอ่ยอะไรเพราะกลิ่นอายของเนื้อนาง กำลังโชยเข้าจมูก
- Writer
