EP 3/1 ซ่อนรัก
1018 Words
[3]
ซ่อนรัก
__________
รวีกานต์เดินออกจากลิฟต์มาด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ ด้วยว่าวันนี้เธอได้แจ้งแก่บอสใหญ่เรื่องเดตที่เขาเคยสัญญาไว้ พวกเธอนัดกันวันเสาร์นี้ ศศินจะมารับเธอที่บ้าน เหมือนฝันที่เป็นจริง ในที่สุดเธอก็จะได้เดตกับชายในฝันแล้ว
ปรื๊นๆๆๆ
เสียงแตรรถดังสนั่นแทรกเข้ามาในห้วงคำนึงอันแสนหวาน รวีกานต์พาตัวเองออกมาสู่โลกของความจริง ท้องฟ้าเบื้องบนใกล้มืดมิดเต็มที แต่เธอยังไม่ถึงบ้าน เพิ่งจะลงจากรถไฟฟ้า เบื้องหน้าคือถนนที่คลาคล่ำไปด้วยยวดยานพาหนะและควันโขมงจากท่อไอเสียรถยนต์
เธอควรขึ้นรถสองแถวตรงกลับบ้าน แต่ว่า ความยินดีบางอย่างทำให้เธอต้องไปพบเพื่อนผู้คุ้นเคยเสียก่อน
ณ ปลายภู Coffee
ป้ายหน้าร้านช่วยทำให้รอยยิ้มของรวีกานต์กระจ่างขึ้นมาอีกครั้ง พอมองเข้าไปด้านในก็เห็นบุรุษร่างสูง กำลังเทคแคร์ลูกค้าด้วยรอยยิ้มสดใสและใบหน้าหล่อเหลาของเขา เธอรีบโบกมือให้เมื่ออีกฝ่ายหันมาสบตา เขาไม่ได้สวมชุดอย่างพนักงานคนอื่น แต่สวมเสื้อผ้าธรรมดาทว่าดูดี เป็นเสื้อยืดสีขาวด้านใน คลุมทับด้วยเชิ้ตแขนสั้นสีฟ้าอ่อนที่ไม่ได้ติดกระดุม มีผ้ากันเปื้อนแบบเดียวกันกับพนักงาน คาดทับเอวไว้ ร้านกาแฟ ณ ปลายภู มีชื่อเสียงในละแวกนี้ อาจเพราะการตกแต่งร้านที่เน้นธรรมชาติด้วยต้นไม้ใบหญ้า แม้จะตั้งอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายของเมืองกรุงฯ ก็ตาม เหนือสิ่งอื่นใดคือรสชาติกาแฟที่ส่งความสุขมาจากไร่ของที่นี่โดยเฉพาะ
ตอนนี้ลูกค้าเบาบางมากแล้ว ด้วยใกล้เวลาปิดร้านเต็มที
รวีกานต์นั่งลงยังโต๊ะประจำที่สายตาสามารถมองออกไปนอกร้านแล้วเห็นสวนเล็กๆ ที่ทางร้านจัดไว้ มีไม้ดอกไม้ประดับตกแต่งสวยงาม ที่สำคัญคือมีต้นกาแฟจริงๆ ให้ได้ทอดสายตาพิจารณา แล้ววินาทีต่อมา กลิ่นนมปั่นหอมๆ ก็ลอยเข้ามาในจมูก
รวีกานต์หลับตาพริ้ม ดื่มด่ำกับกลิ่นหวานนุ่มที่กำลังถูกเสิร์ฟลงตรงหน้า
“อภินันทนาการประจำวันนี้ แด่สตรีที่สวยที่สุดของผมครับ”
บุรุษหน้าหวานเอ่ยพร้อมโปรยยิ้มเจ้าชู้
รวีกานต์ย่นจมูกใส่ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อถูกยอ
“วันนี้ก็ฟรีอีกใช่ไหม” เธอถามแล้วหยิบหลอดนมปั่นมาดูดอึกใหญ่ๆ
“แน่นอนครับ ร้านนี้มีของฟรีให้ชิมทุกวัน มาบ่อยๆ สิครับตะวัน”
ปลายภู สุรสุนธร เอ่ยกับสตรีตรงหน้าอย่างมีมิตรไมตรี สามปีแล้วที่เขาเปิดร้านกาแฟที่นี่ และสามปีเช่นกันที่เขากับรวีกานต์สนิทกัน อายุที่ห่างกันถึงห้าปี ไม่ได้ทำให้เป็นอุปสรรค โดยเฉพาะเรื่องของหัวใจ
“เจ้าของร้านคงรวยเว่อร์ หรือไม่ก็นายคงถูกหักเงินค่าที่เอาของกินมาเซ่นฉัน”
“ว่าไปโน่น บอกว่าฟรีก็ฟรีสิครับ”
“ขอให้จริงเถอะน่า อืม...อร่อยจัง”
“แน่นอน ฝีมือผมนี่”
เขาว่าแล้วยิ้มจนตาหยี ทั้งสองนั่งถามไถ่สารทุกข์สุขดิบไปเรื่อยๆ พนักงานในร้านเริ่มเก็บกวาดเนื่องด้วยใกล้เวลาปิดร้าน ตอนนี้ทั้งร้านเหลือแค่รวีกานต์เป็นลูกค้าเพียงคนเดียว
“มีเรื่องจะคุยกับนายเยอะเลย แต่นายต้องทำงานใช่ไหม งั้นเอาไว้พรุ่งนี้ฉันมาใหม่ดีกว่า”
“ไม่เอาครับ คุยวันนี้แหละ ไม่ได้เจอตะวันเป็นอาทิตย์แล้วนะ”
“ก็นายหายไปไหนล่ะ ฉันก็มาส่องทุกวัน ไม่เห็นนายมาทำงานฉันเลยไม่เข้าร้าน” ว่าแล้วทำหน้าเง้าใส่หนุ่มรุ่นน้อง ถ้าไม่มีศศินอยู่ในใจก่อนแล้ว เธอคงตกหลุมรักพ่อเด็กน้อยร้านกาแฟแน่ๆ แต่ก็นั่นแหละ เขาเป็นแค่เด็กเสิร์ฟร้านกาแฟ ไม่มีอนาคตสดใสพอให้เธอฝากชีวิตไว้ได้ คบกันเป็นเพื่อน เป็นพี่เป็นน้อง ไว้ปรึกษาหารือน่าจะเหมาะกว่า
“ช่วงนี้ผมยุ่งๆ ครับ เรื่องเรียนน่ะ”
“อ้อ...จริงด้วย นายยังเรียนไม่จบนี่นา ดีแล้วล่ะ ต่อไปจะได้มีงานดีๆ ทำ ไม่ต้องมาเป็นลูกน้องเขาแบบนี้”
“เอ่อ...คือว่า ตะวันครับ มันไม่ใช่...”
“เอ๊ะ เขาเริ่มเก็บร้านแล้วนี่นา งั้นฉันไปดีกว่า”
ปลายภูรีบลุกยืน ยังไงวันนี้ก็ต้องได้คุยกับรวีกานต์สักนิด
“ไปคุยกันฝั่งโน้นเถอะครับ” ว่าแล้วถอดผ้ากันเปื้อนออกวางไว้บนโต๊ะ
รวีกานต์ชักงง “แล้วนายไม่ต้องเก็บร้านช่วยเพื่อนเหรอ”
“เฮ้อ...มาเถอะน่า ไม่ต้องห่วงเรื่องผมหรอก” ว่าพลางกุมมือน้อยของรวีกานต์แล้วจูงออกไปนอกร้าน ปล่อยให้เหล่าพนักงานทำงานกันไปไม่ได้สนใจจะอยู่ช่วย
ปลายภูพารวีกานต์มานั่งที่ร้านอาหารกึ่งผับที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับร้านกาแฟ ร้านหรูพอสมควร มีนักดนตรีมาเล่นแต่หัวค่ำ สร้างบรรยากาศให้ลูกค้าได้ผ่อนคลาย
“พาฉันมาที่นี่ทำไมเนี่ย ร้านนี้แพงจะตาย หัวหน้าแผนกเคยพามาเลี้ยงครั้งหนึ่ง เช็กบิลมาทีลมแทบจับ” รวีกานต์บ่นอุบ กลัวว่าจะได้จ่ายเงินค่าอาหารมื้อนี้
“สั่งอาหารเถอะครับ ผมหิวจะตายอยู่แล้ว เอาเลยๆ ผมเลี้ยง”
“เงินเดือนออกหรือไงยะ”
“ถือซะว่าถูกหวยแล้วกัน เลี้ยงจริงๆ น่า”
เขาย้ำอีก กลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมสั่งอะไร
“งั้นฉันไม่เกรงใจละนะ จะสั่งให้กระเป๋าแฟบเลยคอยดู”
“ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ เพราะกระเป๋าผมตุงเสมอสำหรับตะวัน”
เด็กน้อยหยอดคำหวาน รวีกานต์ยิ้มแป้น รู้สึกดียามมีคนเอาอกเอาใจ
หญิงสาวสั่งอาหารมาสามสี่อย่าง รับประทานอย่างเอร็ดอร่อย อาจเพราะคนที่มาด้วย คุยกันถูกคอ อาหารมื้อนี้เลยถูกปากเป็นพิเศษ
- Writer
