“เป็นอะไรอีกล่ะ โกรธละสิ”
“ฉันคิดเรื่องงานอยู่ ไม่ต้องพูดอะไรกับฉัน พี่ขับรถไปเถอะ”
เมื่อถูกเตะโด่งออกจากความคิดของหล่อน ศศินก็หันกลับมาตั้งหน้าตั้งตาขับรถ เวนิสาไม่ยอมเอ่ยอะไร เขามั่นใจว่าหล่อนคงโกรธที่เห็นรวีกานต์จุ๊บแก้มเขา แต่เขาไม่ได้ตั้งใจนี่นา
หญิงสาวเอาแต่จ่อมจมอยู่กับความคิดร้อยแปดของตัวเอง กระทั่งศศินเลี้ยวรถเข้ามาจอดในบ้านศิวเศขร เธอลงรถแล้วรีบก้าวเข้าบ้าน ไม่สนใจแม้ศศินจะเรียกชื่อไล่หลัง ท่านวศินอยู่บ้านในวันนี้ เธอทักทายตามมารยาท แจ้งว่าขอผ่านมื้อค่ำที่กำลังจะมาถึง แล้วขอตัวขึ้นไปอาบน้ำ
ศศินตามมาติดๆ
“นี่! คุยกันให้รู้เรื่องก่อนสิ เธอเป็นอะไรฮะ!” เขาวิ่งขึ้นไปยังบันไดขั้นที่สาม คว้าแขนเวนิสาไว้อย่างแรง
“ฉันเจ็บนะ!”
“ก็เธอไม่ฟังฉันนี่”
“อะไรกัน อะไรกันฮะ! คุยกันดีๆ แกอย่าใช้กำลังสิ” ท่านวศินมีเคือง มองสองคนที่กำลังยื้อยุดกันอยู่บนขั้นบันได
“คุณลุงคะ บอกให้เขาปล่อยที หน
