ศศินแม้ยังหน้าบึ้งหน้าบูด แต่ก็ยอมหยิบช้อนมาตักโจ๊กเข้าปาก ใช้มือซ้ายถือช้อนเพราะมือขวาซ่อนไว้ใต้โต๊ะ เขาดึงมือของเวนิสามากุมอย่างเอาแต่ใจ และนั่นราวกับว่าได้รับยาขนานเอกที่ช่วยทำให้ความขุ่นเคืองสูญสลาย
มื้อเช้าวันนี้จบลงด้วยความสำเร็จของเวนิสา หญิงสาวลุกจากมาเมื่อนาฬิกาบอกเวลาใกล้เจ็ดโมง เธอมีนัดที่ห้าง V&V ตอนแปดโมง ช่วงเช้าเธอต้องเข้าแนะนำตัวกับผู้บริหารที่เกี่ยวข้องพร้อมกับมารดาของเธอ สิบโมงมีนัดกับบิดาของปลายภูเรื่องคดีความของมารดา มันคงกินเวลาช่วงเช้าของเธอไปจนหมด ส่วนช่วงบ่ายมีประชุมใหญ่เรื่องงานบริการของห้าง V&V สรุปว่าวันนี้เธอคงยุ่งทั้งวัน
“วี! วีนัส!”
“คะ?”
เธอขานรับอย่างงงๆ อยู่ข้างรถ เธออาจสายเอาได้หากขึ้นรถช้ากว่านี้สักนาที
“นี่! ไม่คิดจะลาฉันเลยเหรอ ฉันไปตั้งสองวันนะ”
บุรุษหน้าหล่อแต่อารมณ์ไม่โสภา เดินเข้ามาหาเรื่องหญิงสาว
“แค่สองวันต่างหาก อะไรของพี่ แปลกๆ นะคะ”
“
