“อ้าปากวี ได้โปรด...นิดเดียว แล้วเธอ...จะชอบมัน”
เขาล่อลวงกิเลศอันดำมืดของอิสตรี และสาวผู้ไร้เดียงสาอย่างเวนิสาก็ตกหลุมพรางอย่างง่ายดาย หล่อนอ้าปากช้าๆ ค่อยๆ ไล้เล็มแท่งทวนอันร้อนผ่าวอย่างกล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะเริ่มทวีความเร็วถี่ขึ้นๆ ยามรับรู้ถึงรสราคะอันแสนวิเศษ ปากน้อยๆ ค่อยๆ สาวรูดเข้าออกแท่งเนื้ออุ่นร้อนอย่างโหยหิว ริมฝีปากสีชาดระเรื่อตัดกับสีน้ำตาลอ่อนของแท่งเนื้ออย่างชัดเจน ปากอุ่นๆ ของหล่อนกำลังจะรีดพิษร้ายออกจากปลายแท่งทวน ทว่ายังก่อน เขาไม่ยอมให้มันถูกรีดด้วยปากน้อยๆ ของหล่อนหรอก
วินาทีต่อมา แท่งเนื้ออันใหญ่โตก็หลุดออกจากริมฝีปาก เวนิสามองตามอย่างแสนเสียดาย เขาดึงมันออกจากปากเธอโดยไม่ให้สัญญาณ อยากจะฆ่าเธอหรือ ขอชิมมันต่อได้ไหม นี่คือรสชาติอะไรกันเล่า หาได้มีความหอมหวานทว่ายามได้ตวัดลิ้นไล้ชิมเหตุใดจึงได้เอร็ดอร่อยนักหนา
“พี่คะ...ขอ...”
“ชู่ว์...กำลังจะให้” บอกแล้วขยับกายเลื่อนล
