เสียงดนตรีแบบน่ารักสดใสดังมาจากเวทีเล็กๆ กลางสวน ผู้คนมากกว่ายี่สิบชีวิตกำลังยืนรับชมพร้อมรอยยิ้ม นักดนตรีวัยรุ่นราวหกเจ็ดคนกำลังเล่นสดอยู่บนเวที เสียงปรบมือดังขึ้นทุกครั้งเมื่อเสียงเพลงจบลง ก๊วนของรวีกานต์มาถึงในตอนที่เพลงจบพอดี ต่างจอดจักรยานไว้ใต้ร่มไม้แล้วนั่งบนอานของมันเพื่อรับชมดนตรี
“ปวดฉี่อ่า ไปหาที่ฉี่ก่อนจะแก” เจ๊หวานว่า ปากบอกจะไปฉี่ แต่ตามองไปยังกลุ่มหนุ่มๆ ที่ยืนฟังดนตรีอยู่ไม่ไกล
รวีกานต์รู้ทัน “ไปฉี่หรือจะไปอ่อยผู้ชาย ตอบ!”
“ไปฉี่ แต่ถ้าอ่อยผู้ชายได้ ฉันก็เอา ไปนะ” ว่าแล้วทิ้งจักรยานให้เป็นภาระคนที่ยังอยู่ ส่วนตัวเองก็เดินเฉียดกลุ่มหนุ่มๆ เพื่อไปห้องน้ำ ยิ้มหวานให้พวกเขาในขณะที่หนุ่มๆ เหล่านั้นได้แต่ทำหน้าขยาด
“เจ๊หวานนี่จริงๆ เลย อ่อยไปทั่ว” เวนิสาค่อนขอด มองตามเจ๊คนสวยแล้วอมยิ้มบ้าง “แหม...หนุ่มๆ กลุ่มนั้นมีแต่คนหน้าตาดีแฮะ หน้าเด็กอย่างกับเด็ก ม.ปลายเลย”
รวีกานต์ส่าย
