พยัคฆ์
หลังจากอาบน้ำให้ตัวเองและฉัตรนุดาเสร็จ ผมก็พาเธอออกจากห้องน้ำและจัดการแต่งตัวให้เธอและเองจนเรียบร้อย แล้วเธอก็เดินขึ้นไปบนเตียงที่ตัวเองก่อนจะนอนหันหลังให้ฝั่งของผม ผมมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเดินออกไปเช็คความเรียบร้อยของห้องด้านนอกและกลับเข้ามาด้านในคืน
พอขึ้นมาบนเตียง ผมก็รู้สึกได้ว่าไหล่เล็กนั่นกำลังสั่นไหว คงไม่พ้นว่าเธอร้องไห้นั่นแหละ นี่ผมเล่นแรงไปเหรอวะ
“ลุกขึ้นมาคุยกัน” ผมพูดขึ้นพร้อมกับดึงเธอให้หันมาก่อนจะเห็นน้ำตาที่เปื้อนเต็มใบหน้านวลนั่น
โอเค ผมเล่นแรงไปจริงๆ
ร่างบางที่สู้แรงผมไม่ได้ ก็ต้องลุกขึ้นนั่งเอนตัวพิงผมตามแรงยกของผม โดยที่เธอไม่ได้ตอบหรือพูดอะไรสักอย่าง
“ร้องไห้ทำไม” ผมถามเธอออกไปอีกครั้ง ก็รู้แหละ ว่าร้องไห้เพราะผม แต่ก็อยากถามไง
“.....” ไม่มีเสียงตอบรับจากฉัตรนุดา นอกจากหัวเล็กที่ส่ายน้อยๆ อยู่ที่หน้าอกของผม ผมเลยเกลี่ยน้ำตาที่หน้าของเธอออก
“สรุปจ
