ฉัตรนุดา
ฉันนอนมองเพดานห้องอย่างเหม่อลอย พยายามหลอกตัวเองว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นแค่ความฝัน ถึงแม้ว่าจะเห็นร่างของอีกคนนอนอยู่ข้างๆ ตอนนี้ แต่ก็ยังอยากจะหลอกตัวเอง ว่ามันเป็นแค่ฝันซ้อนฝันเท่านั้น
แต่สิ่งที่ยืนยันว่าตอนนี้เป็นเรื่องจริงไม่ใช่ความฝัน คือความรู้สึกที่มันเจ็บจริงๆ ความรู้สึกที่ตอนนี้มีน้ำใสๆ ไหลออกจากหางตาของฉัน นั่นแหละ ที่บ่งบอกได้อย่างดีว่า มันคือความจริง
ฉันปาดน้ำตาที่มันไหลออกจากใบหน้าของตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวลุกจากที่นอนด้วยความยากลำบาก
“จะไปไหน” เสียงงัวเงียดังขึ้นจากด้านข้างของฉัน ซึ่งฉันไม่ได้หันไปมองเพราะไม่อยากเห็นหน้าเขา
แต่เหมือนว่าเขาจะไม่พอใจกับการกระทำของฉัน เพราะหลังจากที่ฉันไม่ตอบแล้วขยับตัวเพื่อลงจากเตียง เขาก็ใช้มือหนาจับแขนฉันไว้
“ถามว่าจะไปไหน” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ
“เรื่องของฉัน” ฉันตอบกลับโดยไม่ได้หันไปมองหน้าเขา
“พูดกับผัวแบ
